บทที่ 24 นายหัว

บทที่ 24

ร่างอ้วนเตี้ยนั่งทานอาหารเช้าอยู่หัวโต๊ะทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ทุกครั้งที่เห็น แต่ก็จำทนต้องอยู่กับคนนี้มาหลายปีเพราะการแต่งงานด้วยเงินเป็นตัวตั้ง

“นี่เสี่ย กินเบา ๆ สิ เสียงดังขนาดนี้อายเขา”

“จะอายไปทำไม มีกันอยู่แค่นี้ รีบ ๆ กินเข้าเถอะฉันจะต้องรีบไป”

เบญจมาศ ภรรยาของเสี่ยรังสรร รูปร่างอรชรผิวขาวอย่างคนจีนแต่ใบหน้าคมดั่งคนใต้ ลอบเบ้ปากก่อนก้มหน้าลงทานอาหารเช้าต่อ

“เสี่ยครับ”

เสียงทุ้มเรียกเสี่ยอย่างเกรงใจจากคนสนิทดังขึ้นหน้าประตู เธอเหลือบตามองเสี่ยรังสรรที่พยักหน้ารับ

“ว่ามา มีใครยื่นประมูลบ้าง”

“ก็ไม่มากครับ เพราะราคาค่อนข้างแรง แต่มีคนหนึ่งที่น่าหนักใจที่สุดเสี่ย”

“ใคร?”

“คุณพสุธา แบล็ค เจ้าของโรงแรมคนใหม่ครับ”

เสี่ยรังสรรอึ้งไป นี่ไอ้ลูกครึ่งเฮงซวยนั่นกำลังคิดมาแย่งชิ้นปลามัน ใบหน้าอวบอูมแสยะปากยิ้มก่อนก้มหน้าทานอาหารเช้าต่อ แล้วชะงักเงยหน้ากลับไปสั่งลูกน้อง

“คอยตามดูมันไว้ให้ดี อย่าให้คลาดสายตา อ้อ ส่งคนเข้าไปในโรงแรมมันด้วย ดูให้หมดลูกเมียที่แอบเก็บไว้ คนรัก คนโปรด”

“ครับเสี่ย”

เบญจมาศนั่งก้มหน้าทานอย่างไม่สนใจ แต่ภาพนายหัวคนใหม่ของเมือง รูปหล่อและรวยทำให้เธอสะท้านทุกครั้งเวลาเจอ เหลือบตาลอบมองสามีที่นั่งอย่างคนไม่มีมารยาท ถ้าเปลี่ยนสามีได้คงดีไม่น้อย

ใกล้เที่ยงแล้วเมื่อบุษยาตัดสินใจขึ้นมายังชั้นผู้บริหาร เช็ดฝ่ามือชื้นเหงื่อลูบกางเกง ครั้งแรกตั้งใจโทรศัพท์เข้ามาก่อน แต่เมื่อคิดอีกครั้งให้ดี เธอพบว่าการขึ้นมาพบเลยอย่างไม่ทันให้เขาตั้งตัวคงจะดีกว่า

มืออีกข้างถือซองเอกสารมาด้วย เอกสารทวงเงินจำนองบ้าน ส่วนหนี้ของสวนยางเธอไม่ได้หยิบมาด้วย

ติ๊ง!!

เสียงลิฟต์วันนี้ดั่งเสียงลงดาบพิฆาต ดวงตาหวานแกมหวาดหวั่นมองประตูเปิดออกแล้วก้าวเดินออกจากลิฟต์ตรงไปยังเลขาส่วนตัวหน้าห้องทำงาน

“มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

บุษยาหยุดลง เสียงเข้มเจ้าระเบียบดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเป็นเพียงพนักงานระดับล่างเท่านั้น

“ค่ะ ขอพบคุณพสุธาค่ะ”

“ได้นัดไว้หรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้นัดค่ะ แค่บอกว่าฉันชื่อ ...”

“ถ้าไม่ได้นัดก็เชิญกลับไปก่อนนะคะ ท่านกำลังประชุม ไว้ฉันจะแจ้งท่านอีกทีว่าว่างจะพบกับพนักงานห้องครัวหรือเปล่า”

เสียงแหลมสูงเลขาส่วนตัวแย้งขัดขึ้น บุษบาเข้าใจดี ตอนนี้พสุธาเป็นผู้บริหารระดับสูงคงมีงานยุ่งตลอดเวลา

“ถ้ายังงั้นฉันขอทำเรื่องนัดไว้ก่อนได้ไหมคะ”

เลขานุการวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองเธอก่อนหยิบสมุดนัดออกมา

“ชื่ออะไรคะ”

“บุษยา เศวตร ค่ะ”

บุษยามองชื่อตัวเองถูกจดลงในตารางนัดยาวเหยียด ดูแล้วคาดว่าภายในเดือนนี้เธอคงไม่ได้พบนายใหญ่ของโรงแรมเป็นแน่

คิ้วเรียวขมวดคิดเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตัดสินใจออกวิ่งทันที ตรงไปยังประตูบานใหญ่หนาทึบแล้วเปิดเข้าไปโดยไม่เคาะก่อน

“หยุดนะ!! อย่า! บ้าจริง รปภ รปภ!!”

แว่วเสียงตะโกนตามหลังแต่บุษยากำลังหน้ามืด เรื่องนี้รอไม่ได้ต้องคุยวันนี้เพื่อจัดการชีวิตที่สำคัญที่สุด เงินที่เหลืออยู่ก็มีเพียงน้อยนิด

ปัง!!

ร่างเล็กหันกลับไปลงกลอนทันทีที่เข้ามา ไม่ทันเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนมองเธออยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

“หล่อนล็อคประตู นี่ นายหัวอยู่ข้างในหรือเปล่า เร็วเข้าไปเรียกคุณทัดทอง เร็วสิ!!”

บุษยาค่อยถอยหลังออกจากประตู หูยังได้ยินเสียงตะโกนไม่หยุด ไม่น่าเชื่อว่าเธอกำลังยิ้มกว้างออกมา

สิบปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้สึกสนุกมากเท่านี้มาก่อน ภาระหน้าที่มักทำให้เธอเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าหาความสำราญสำหรับตัวเอง

“ใจร้อนพบพี่ขนาดนี้เลยหรือไง”

เสียงทุ้มต่ำเข้มกว่าเมื่อก่อนดังขึ้นด้านหลัง ร่างบางหยุดเท้าทันทีพลันแผ่นหลังรู้สึกถึงไออุ่นแผ่ร้อนใกล้เกินไป ร่างเล็กยังไม่กล้าหันกลับไป

“กล้าบุกเข้ามาแต่ไม่กล้าหันมาหรือไง”

เสียงทุ้มถามขึ้น แต่คนร่างเล็กรู้ว่านี่ไม่ใช่คำถาม มันเป็นคำท้าทายที่ส่งตรงมายังเธอ ศีรษะเชิดตั้งตรงขึ้นแล้วจึงหันกายผอมบางกลับไปหาเขาทั้งร่าง

ร่างใหญ่โตอยู่ใกล้เกินไปทำให้ใบหน้าหวานเล็กต้องแหงนขึ้นจนเกือบตั้งบ่า

สีผิวยังคงคล้ำ ผมมัดรวบตึงได้รูปไปกับศีรษะมนสวย กรามแกร่งขึ้นเหลี่ยมเห็นได้ชัด สันจมูกมีรอยบิดนิดหน่อยเหมือนเคยหักมาก่อนแล้วไม่ได้รับการรักษา ริมฝีปากหนา

“มองตาพี่สิ”

ดวงตาคมรีค่อยเหลือบขึ้นจนกระทั่งสบนัยน์ตาสีฟ้าจัดเข้มข้น สีฟ้าที่ล้ำลึกกว่าเมื่อก่อน เขามีสีตาเปลี่ยนไป มันกลายเป็นเฉดฟ้าครามอมเขียวที่สามารถดูดเธอลงไปให้จมลึกกว่าเมื่อครั้งเธอยังสาว

“ไม่พูดอะไรหน่อยหรือ เป็นต้นว่า สวัสดีค่ะพี่แทน สบายดีไหมคะ”

บุษบาหลุบตาลงมองปากหนาที่เอ่ยวาจาประชดประชัน เป็นนิสัยที่เปลี่ยนไปอีกอย่าง หลังจากกระพริบตาเพื่อตั้งสติ ร่างเล็กก้าวถอยหลังออกห่างสองก้าว

“สวัสดีค่ะนายหัว ฉันรู้ว่าคุณคาดไว้อยู่แล้วว่าฉันจะมาหา”

รอยยิ้มหยักขึ้นมุมปากก่อนที่ร่างสูงใหญ่หันตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน ผายมือออกให้เธอนั่งลงตาม

ร่างเล็กนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้าม มองมือแกร่งกดแป้นโทรศัพท์ภายใน สั่งด้วยเสียงทรงอำนาจอย่างที่เธอไม่เคยได้ยิน

“ไม่ต้องส่งคนเข้ามา”

จริงสินะ เดี๋ยวนี้เขาเป็นนายหัวแล้ว เขาไม่ใช่พี่แทนของเธอ

“ฉันมาที่นี่ต้องการคุยเรื่องหนี้ของพ่อ”

เธอยังมองมือแกร่งสีเข้มไม่วางตา เขาวางหูโทรศัพท์แล้วใช้นิ้วเคาะเป็นจังหวะ ปลายเล็บเขาตัดสั้นพอดี นิ้วเรียวยาวส่วนข้อนิ้วใหญ่ดั่งคนทำงานหนัก

“บัว!!”

เสียงเข้มข้นเรียกชื่อทำให้เธอเงยหน้าขึ้น พลันนึกได้ว่ากำลังอยู่กับเขาสองต่อสอง กายสาวของเธอเหยียดขยาย ใบหน้าเห่อร้อน

“ขอโทษค่ะ ฉันตั้งใจมาหาเพื่อตกลงสัญญาการใช้หนี้กันใหม่”

พสุธาหลับตานิ่ง เสียงหวานนุ่มทำเขาสั่นสะเทือน เสียงที่เคยกระซิบตรงซอกหูบอกรักเขาไม่หยุด

ชายหนุ่มกระพริบตาลืมขึ้น พสุธาคาดว่าดวงตาของเขาตอนนี้คงเป็นฟ้าเข้มจัดด้วยอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งขึ้นกระทันหัน ร่างผอมบางชะงักนิ่งไปก่อนเอนกายพิงพนักคล้ายเตรียมหนี

“หยุด! บัว นั่งเฉย ๆ พี่ยังไม่สิ้นคิดขนาดนั้น”