ตอนที่ 2/1 พังพินาศวันแรก

พายัพมองแผ่นกระดาษในมือด้วยสีหน้านึกสนุก แววตาสีเข้มจ้องลายเซ็นของเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่วางตา

เอกสารยินยอมทางร่างกายเมื่อเธออายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์

“นายครับ นายไม่ได้คิดจะเอาน้องเขามาเป็น…เอ่อ ไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหมครับ” องอาจถามผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“เอาเด็กนั่นมาเป็นเมียน่ะเหรอ” พายัพหัวเราะอย่างนึกขันกับความคิดลูกน้อง “เด็กกะโปโลแบบนั้นฉันไม่มีทางเอาขึ้นเตียงหรอก ถ้าขึ้นเขียงน่ะไม่แน่”

องอาจยิ้มแหยให้ผู้เป็นนาย เขาก็ขอให้สิ่งที่พายัพพูดเป็นจริงด้วยเถอะ เพราะเท่าที่เห็นสายตานายตอนมองเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วมันไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

ต้นหยง | part

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันทำอย่างนี้

ไม่อยากจะเชื่อ!

“ยูนิฟอร์มที่นี่สวยจังเลยอะหยง”

เห็ดที่ตามฉันมาทำงานที่คลับดูจะตื่นเต้นออกนอกหน้านอกตาไปมาก

วันนี้คือวันแรกที่ฉันต้องเริ่มงาน หลังกลับจากโรงเรียนฉันก็รีบรายงานแม่ทันทีว่าคงไปช่วยขายขนมไม่ได้แล้วล่ะ เพราะต้องไปทำพาร์ทไทม์ที่เคยบอกเอาไว้

จริงๆ พาร์ทไทม์ที่ว่าคืองานที่ร้านของแม่พี่บูม เป็นร้านคาเฟ่เบเกอรี่น่ารักๆ ไม่ใช่คลับซึ่งเป็นแหล่งรวมอบายมุขที่ฉันอยู่อย่างในตอนนี้

แม่ก็สงสัยว่าทำไมถึงไม่รอทำตอนปิดเทอมเหมือนที่คุยไว้ ฉันก็เลยต้องแถไปว่าที่ร้านต้องการคนด่วน แม่ก็ไม่ถามอะไรต่อนอกจากให้กำลังใจ

กลายเป็นว่าฉันและเห็ดต้องยกเลิกงานร้านแม่พี่บูม ก็โดนพี่แกบ่นไปตามระเบียบเพราะก่อนหน้าเราไปวอแวของานทำตลอด แต่พอได้งานก็มาเทไปง่ายๆ แล้วคุณหนูเห็ดเพื่อนฉันก็ช่างเกาะติดเสียยิ่งกว่าอะไร พอเธอรู้ว่าฉันจะมาทำงานที่นี่ก็ขอตามมาทำด้วย ทั้งที่คุณหนูอย่างเพื่อนฉันไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินใช้จ่ายสบาย

“ดีใจไปเถอะ เจอของจริงแล้วจะพูดไม่ออก” ฉันบ่นเพื่อนสนิทที่ตื่นเต้นดีใจกับการทำงานครั้งแรก ต่างจากฉันซึ่งถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่เป็นอยู่ ทำไมถึงได้ดวงซวยอย่างนี้นะเรา

ฉันกับเห็ดเดินตามพี่ผู้จัดการร้านที่บอกว่าคุณพายัพให้ลงช่วยดูแล ฉันว่าช่วยจับผิดมากกว่าน่ะสิไม่ว่า

“ทั้งสองคนเข้าใจที่พี่สอนใช่มั้ย”

“เข้าใจค่ะ” ฉันและเห็ดพยักหน้าพร้อมกัน

“ดีมากจ้ะ พวกหนูต้องประจำอยู่ชั้นนี้นะ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจหรือทำไม่ถูกก็ให้ถามพี่น้ำฝน” ผู้จัดการร้านแนะนำบาร์เทนเดอร์ผู้หญิงหน้าหวานให้ฉันสองคนรู้จัก ก่อนจะขอตัวไปดูความเรียบร้อยชั้นอื่นๆ

ที่นี่เป็นคลับสุดหรูใจกลางเมืองที่ไม่เคยว่างเว้นจากนักท่องราตรี มีด้วยกันทั้งหมดสี่ชั้น ซึ่งชั้นบนสุดฉันรู้มาว่าเป็นชั้นที่มีแต่ระดับคนใหญ่คนโตเท่านั้น และอีกอย่างก็ยังเป็นชั้นที่มีห้องทำงานส่วนตัวของคุณพายัพ เจ้าของที่นี่อีกด้วย

ฉันและเห็ดทำงานอยู่ที่ชั้นสอง รวมเหล่าคนระดับวีไอพีที่ดีกว่าชั้นแรกขึ้นมาหน่อย เพราะมันไม่พลุกพล่านและไม่เสียงดังเท่าไรนัก

“น้องหยง วีไอพีv202 เขาให้หนูไปเสิร์ฟเครื่องดื่มค่ะ” พี่ฝนพูดจบก็เลื่อนถาดที่บรรจุเครื่องดื่มให้ฉัน v202คือชื่อห้องซึ่งหากลูกค้าวีไอพีท่านใดไม่ต้องการนั่งฟังเพลงสบายๆ ด้านนอก และต้องการความเป็นส่วนตัว ก็มีห้องเปิดให้ใช้บริการ

ฉันกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ผ่านลำคอที่ฝืดเคือง เท่าที่รู้มาห้องวีไอพีต้องเดินไปอีกทางซึ่งมีบอร์ดี้การ์ดคอยคุ้มกันคนเข้าออก มันเลยรู้สึกแปลกมากๆ ที่ต้องเดินไปเสิร์ฟคนเดียว

แต่ฉันเลือกอะไรไม่ได้นอกจากจะทำตามหน้าที่ ระหว่างเดินตามทางกระเบื้องปูพื้นสีดำสนิที่ทอดยาวเบื้องหน้า บรรยากาศช่างอึมครึมชวนใจเต้นแรง ฉันสูดลมหายใจลึกๆ เผลอแหงนหน้ามองด้านบนชั้นสามบังเอิญเห็นผู้ชายร่างสูงซึ่งเป็นเจ้าของที่นี่ยืนเกาะราวระเบียงเหล็ก มองลงมาด้วยสายตาเย็นยะเยือกจนทำให้คนมองหนาวถึงขั้วหัวใจ

คุณพายัพ! ผู้ชายหน้าโฉดใจอำมหิต

ฉันถลึงตากลับใส่เขาก่อนจะเดินเชิดหน้าออกมา ยังจำเรื่องเมื่อวานได้ไม่ลืมที่เขาเกือบปล่อยให้ฉันตกเป็นอาหารจระเข้ ไหนจะบีบบังคับกลายๆ ให้เซ็นสัญญาทาสบ้าบอของเขาเพราะรู้ว่ายังไงเสียฉันก็ไม่มีทางหาเงินมาคืนได้แน่

เฮ้อ! แกไม่น่าเอาของเขามาตั้งแต่ทีแรกเลยต้นหยง เห็นผลกรรมที่ได้รับไหมล่ะ ยิ่งกว่าตกนรกก่อนตายซะอีก

ก๊อก! ก๊อก!

ฉันเคาะประตูพอเป็นมารยาก่อนผลักเข้าด้านในซึ่งเป็นห้องที่กว้างขวางและมีสิ่งของอำนวยความสะดวกครบครัน

“มาแล้วพี่กิต คนนี้น่ะเหรอที่พี่เห็นเมื่อกี้” ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทำให้คนที่เหลือพากันหันมามองฉันทั้งหมด

“เออ คนนี้แหละ” ผู้ชายที่น่าจะชื่อกิต อายุคงสักประมาณไม่เกินไปจากสามสิบห้าคงจะได้ มองฉันด้วยสายตาเป็นมันจนรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

ฉันไม่ชอบให้ใครมามองกันอย่างนี้เลย ราวกับว่าพวกเขามองทะลุเห็นไปถึงไหนต่อไหน

ฉันเลิกยืนนิ่งเหมือนขาถูกมัดไว้ เดินไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับคนเหล่านั้นที่จ้องมองฉันทุกอิริยาบถจนน่าอึดอัด

“เด็กอยู่เลยนี่นา อายุกี่ปีล่ะหนู” ผู้ชายคนที่ชื่อกิตถามฉันเสียงอ่อนเสียงหวาน สายตามีความปรารถนาบางอย่างจนปิดไม่มิด

ฉันลังเลว่าควรจะตอบความจริงดีไหม แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดออกไปจนได้

“หนูอายุสิบเจ็ดค่ะ” ฉันเห็นคนถามแววตาเป็นประกาย

“สิบเจ็ดเองเหรอเนี่ย นี่คุณพายัพเขาคิดอะไรอยู่ถึงให้เด็กอายุเท่านี้มาทำงานในคลับ” เรื่องนี้ฉันเห็นด้วย เขาถือดีว่าตัวเองคือเจ้าหนี้ฉันเลยจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นสิ

“แต่ก็ชอบไม่เหรอเหรอพี่กิต เอ๊าะๆ อย่างนี้ลาภปากเลยนะพี่” ผู้ชายที่เอ่ยทักฉันคนแรกพูดพร้อมเสียงหัวเราะ คนอื่นเลยพลอยหัวเราะตาม ทำอย่างกับมันคือเรื่องตลก

“เออ เอ๊าะๆ อย่างนี้แหละ เคี้ยวง่าย ใช่มั้ยจ๊ะหนู” ฉันเปลี่ยนความคิดที่มองเขาเป็นคนดีทันอยู่หรือเปล่า

มือหยาบสากจับแขนฉันไว้แน่นก่อนจะฉุดจนร่างเล็กหล่นฮวบนั่งบนตัก สายตาผู้ชายหลายคนที่มองฉันเต็มไปด้วยความไม่น่าไว้ใจ ฉันยิ่งกว่าลูกแกะที่เดินทะเล่อทะล่าหลงเข้ามาในฝูงหมาป่า

“ทำไมมาทำงานแบบนี้ล่ะคะ มีปัญหาเรื่องเงินเหรอ”

“มะ…ไม่ใช่ค่ะ ปล่อยหนูด้วย”

ฉันเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสจากมือหยาบที่พยายามจะลูบแก้ม จะลุกออกก็ทำไม่ได้เพราะเขาวาดวงแขนกอดสะเอวฉันแน่นมาก

“หื้ม อย่าเล่นตัวไปเลยคนสวย ถ้าขาดเหลือเรื่องเงินให้พี่ช่วยสิจ๊ะ หนูจะได้ไม่ต้องมาทำงานให้เหนื่อยไง” คราวนี้เขาไม่พูดเปล่าแต่พยายามจะหอมแก้มฉันด้วย ส่วนพวกผู้ชายที่เหลือร้องเชียร์

ทั้งเชียร์ทั้งแซว ไม่ช่วยเหี้ยอะไรเลย ไอ้พวกหื่นกาม!