LOGINShare
ตอนที่ 2/2 พังพินาศวันแรก
Last Updated:
2025-12-27 17:20:05“อย่ามายุ่งกับหนู!” ฉันสะบัดตัวจนหลุดออกมาจากไอ้ผู้ชายคนนั้นได้ เขาคงไม่พอใจที่ฉันไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมก้าวสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
“เล่นตัวแบบนี้คิดจะเพิ่มค่าตัวรึไง!” “ใจเย็นกับเด็กมันหน่อยโว้ยไอ้กิต” “นั่นสิ น้องเค้ากลัวมึงแล้วนะ” “ถ้าไม่ยอมก็ปล้ำเลยพี่” โอ้โห คำพูดคำจาแต่ล่ะคน เกิดมาจากหลุมไหนกันเนี่ย ฉันก้าวถอยหลังเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็โดนเขาตะครุบสำเร็จ ร่างใหญ่โตฉุดกระชากลากถูฉันไปยังโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากเพื่อนเขา โดยที่เสียงร้องด่าของฉันก็ดังอย่างไม่ลดละ “ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้! อย่าเข้ามานะ!” “ขอดีๆ ไม่ให้ก็ต้องใช้กำลังกันหน่อย” เขาแสยะยิ้มให้ก่อนจะผลักจนฉันล้มกระแทกใส่โซฟา ร่างกายเจ็บระบมไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะขอสู้ตาย เมื่อเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งใจจะยัดเยียดสิ่งที่ฉันไม่ต้องการ พอเขายื่นหน้ามาใกล้ฉันถึงใช้มือข้างที่ผลักอกเขาอยู่ ชกใส่หน้าเสียจนเต็มแรงจนเขาเซแถดๆ ออกจากตัวฉันไป “โอ้ย! อีนังเด็กบ้า! มึงกล้าดียังไงมาต่อยกู” สรรพนามอ่อนหวานก็เปลี่ยนไปตามอารมณ์โกรธ ฉันไม่รอตอบคำถามเขาหรอก พออีกฝ่ายตั้งท่าจะกระโจนเข้ามาอีกครั้งฉันก็ลุกวิ่งเท้าติดไฟออกจากห้องราวกับโดนหมาบ้าไล่ตามหลัง “อีเด็กเวร! มึงจะไปไหน” เขาเหมือนหมาบ้าจริงๆ ด้วย ฉันวิ่งแบบลืมตายเพราะกลัวเขาตามมาทัน พอหันมองข้างหลังแค่แป๊บเดียวก็ดันชนโครมเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง “โอ้ย! ใครอีกวะเนี่ย” ตัวแข็งอย่างกับหิน “อยากรู้ก็เงยหน้าดูสิ” สะ…เสียงนี้มัน “คุณพายัพ!” “เออ ฉันเอง เธอเป็นบ้าอะไรอีกล่ะ วิ่งหนีใครมา” ฉันไม่ได้สนใจคำพูดเขานักหรอก พอลุกขึ้นได้พร้อมๆ กับที่ผู้ชายคนนั้นวิ่งมาใกล้ถึงจุดที่ยืนอยู่ ฉันก็รีบหลบหลังคุณพายัพทันที “คุณช่วยหนูด้วย ไอ้บ้านี่มันจะปล้ำหนู” ฉันชี้มือสั่นๆ ไปยังผู้ชายตรงหน้าที่ยืนหอบตาเขียว ถลึงตามองราวกับจะเข้ามาฉีกฉันให้เป็นชิ้นๆ “ที่คนของผมพูดมันจริงหรือเปล่าคุณเกษม” คงจะเป็นชื่อจริงของไอ้โรคจิตสินะ “เด็กของคุณต่อยหน้าผมนะคุณพายัพ!” “แล้วคุณได้ทำอะไรเธอก่อนหรือเปล่าล่ะ” น้ำเสียงเย็นเยียบถามกลับ ไอ้คุณเกษมอะไรนั่นอ้ำอึ้งอยู่สักครู่ก่อนจะพ่นคำโกหกออกมาหน้าตาเฉย “ก็นังเด็กนี่มันมายั่วผม พอผมไม่เล่นด้วยมันก็ต่อยผมนี่ไงล่ะ” โอ้โหไอ้แก่! โยนขี้มาให้ฉันแบบนี้เลยเหรอ คุณพายัพหันมามองฉันพร้อมสีหน้าใคร่ครวญบางอย่าง ฉันก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมส่งสายตาว่าอย่าไปเชื่อคำพูดไอ้หื่นนั่น หวังว่าเขาคงไม่โง่เชื่อคำโกหกได้ลงหรอกนะ “แน่ใจเหรอว่าที่เล่ามาเป็นความจริง” “นะ…แน่ใจสิครับคุณ ผมโดนเด็กของคุณทำร้ายนะ จะชดใช้ยังไง” “นี่อย่ามาพลิกเรื่องให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำแล้วชุบมือเปิบหน้าด้านๆ นะคะ” ฉันโผล่หน้าซึ่งหลบด้านหลังคุณพายัพเพื่อตอกกลับอีกฝ่าย “หนูไม่ได้ไปยั่วคุณ มีแต่คุณนั่นแหละที่หื่นใส่หนู!” “หุบปากไปเลยนะอีเด็กบ้า! เห็นมั้ยครับคุณพายัพว่าเด็กคุณมันปากร้ายแค่ไหน” เขาแทบจะเข้ามากระทืบฉันได้อยู่แล้ว “ผมไม่คิดว่าเธอทำอย่างนั้นนะครับ” “นี่คุณเชื่อเด็กคนนี้เหรอ!” “ครับ ผมว่าสิ่งที่คุณเล่ามามันดูเกินจริงไปหน่อย” “เกินจริงยังไงของคุณ” คุณพายัพยิ้มอย่างใจเย็นแต่กลับเชือดเฉือนอีกฝ่ายจนไปต่อไม่ถูก “คุณบอกว่าเธอยั่วคุณ แต่คุณไม่เล่นด้วย มันเป็นไปได้เหรอครับผมถามหน่อย” “กะ…ก็ผมไม่ชอบแบบนี้” “ตอแหล! คุณบอกเองว่าเอ๊าะๆ อย่างหนูเคี้ยวง่าย” ฉันช่วยเสริมอีกแรง ทำเอาไอ้คุณเกษมขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใหญ่เลยล่ะ “นั่นสิครับ ผมเห็นคุณมาที่ผับผมกี่รอบๆ ก็เรียกใช้บริการพนักงานที่เด็กสุดทุกที จะบอกว่าไม่ชอบแบบนี้ไม่ดูย้อนแย้งไปหน่อยเหรอครับคุณเกษม” หึหึ! เป็นไงล่ะไอ้หื่นโรคจิต คิดจะป้ายสีใส่ร้ายฉัน บอกไว้เลยนะว่าดวงฉันน่ะฆ่าไม่ตายโว้ย! “ผมว่าทางที่ดีคุณอย่ามายุ่งกับเด็กของผมจะดีกว่านะครับ เพราะไม่อย่างนั้นผมก็ต้องทำให้มันเด็ดขาด ถ้าคุณเกษมไม่เห็นด้วย จะลองดูก็ได้นะ” สายตาคมกริบราวใบมีดเฉือนอีกคนเป็นชิ้นๆ สีหน้าของไอ้คุณเกษมเปลี่ยนไปในทันที เขารีบส่ายหัวพร้อมปฏิเสธ “มะ…ไม่ครับ ผมไม่อยากลอง” เขากลัวคำขู่ขนาดนั้นเลยเหรอ “ก็ดีครับ ผมไม่อยากทำให้มันยุ่งยาก เอาเป็นว่าขอโทษแทนเด็กผมด้วยล่ะกัน” ไอ้คนหื่นกามมองฉันที่ยืนแลบลิ้นปลิ้นตาให้อย่างคับแค้นใจ เพราะถึงจะโกรธแค่ไหนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ “แต่ผมขอแนะนำอะไรคุณสักอย่าง เด็กอย่างนี้นังนี่เก็บไว้ล้างห้องน้ำที่บ้านเถอะครับ ไม่เหมาะกับงานบริการหรอก” พูดพร้อมมองแรงใส่ฉันครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ฟู่ววว โล่งอก คิดว่าจะไม่รอดแล้วซะอีก “เธอตามฉันมานี่” รอดจากอีกคนแต่จะตายเพราะอีกคนก็เป็นได้ คุณพายัพเดินนำไปยังชั้นบนสุด ห้องทำงานของเขาที่ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาง่ายๆ แต่ฉันก็ได้เข้ามา…เจ๋งไหมล่ะ “แสบมาก มาวันแรกก็ก่อเรื่องเลยนะ!” มะ…ไม่เจ๋งแล้วก็ได้ เสียงเขาดุชะมัดเลย “หนูก็ต้องปกป้องตัวเองสิ แขกแต่ล่ะคนมีแต่หื่นๆ ทั้งนั้น” ฉันก้มหน้าหลบตา มองเล็บเท้าสีชมพูอ่อนของตัวเองในขณะที่หูฟังเสียงถอนหายใจหนักจากเขา “ฉันไม่รู้จะด่าเธอยังไงดี คุณเกษมก็เป็นแขกวีไอพีของคลับเรามานาน ฉันไม่อยากเสียลูกค้ากระเป๋าหนักแบบเขาไปหรอกนะ” โธ่เอ๋ย! แล้วฉันล่ะ จะยอมให้ฉันอ่อนข้อกับลูกค้าวีไอพีของเขาเหรอไง ฉันก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ มาทำงานใช้หนี้ ไม่ได้ขายตัวให้ใคร! “ส่วนเธอ ขืนฉันให้เธอทำงานที่คลับต่อ มีหวังได้ทะเลาะกับลูกค้าอีกแน่” “ก็ถ้ามีคนแบบไอ้ผู้ชายคนนั้นอีก หนูก็ต้องทำเพื่อปกป้องตัวเองไงคะ” เขาถอนหายใจเหนื่อยหน่าย คงเบื่อกับพฤติกรรมฉันเต็มที “พอๆ ฉันไม่ให้เธอทำงานที่คลับแล้ว” “อะ…อ้าว!” “อย่างเธอคงเหมาะกับงานล้างห้องน้ำแบบที่คุณเกษมว่าจริงๆ นั่นแหละ” ฉันตาโตหูผึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น “คุณจะเปลี่ยนหนูไปล้างห้องน้ำคลับแทนเหรอคะ” “ไม่ใช่ที่คลับ แต่เป็นบ้านฉันต่างหาก” หา! บ้านเขาเลยเหรอเนี่ย ฉันเกือบยิ้มแป้นออกมาแต่ต้องเก็บอาการไว้ก่อน “ฮื่อ หนูเสียดายงานที่นี่จังเลยค่ะ” ฉันแสร้งก้มหน้าทำทีเป็นเสียใจแต่ความจริงคือกลั้นยิ้มเก็บอาการอยู่ต่างหาก และถ้าเกิดฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามพร้อมตั้งใจฟังสักนิด ก็คงทันเห็นคุณพายัพส่ายหน้าให้พร้อมคำพูดเบาๆ ว่า ‘แสบจริงๆ’
Latest chapter
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 8/2 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)
“ขึ้นไปนั่งบนโซฟาซะ!” เสียงเข้มออกคำสั่งจนร่างเล็กสะดุ้งโหยง เธอเดินหนีบขาด้วยความหวาดกลัวปนอับอายก่อนจะก้าวขาขึ้นนั่งบนโซฟาตัวสีเทาที่ตั้งเด่นกลางห้องน้ำหรู ต้นหยงก้มหน้าร้องไห้กระซิกแทบไม่กล้าสบตาพายัพ เกิดมาทั้งชีวิตนี้ไม่เคยต้องแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายคนไหนมาก่อน ร่างสูงเดินมาหยุดยืนด้านหน้าก่อนจะเชยคางมนขึ้นสบตา เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้จนจมูกแดงเรื่อ “กลัวเหรอต้นหยง” พายัพเอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ร่างเล็กค่อยๆ พยักหน้าให้เขา “แล้วทำไมตอนโกหกฉันไม่เห็นกลัวเลยล่ะ ถ้าจะมากลัวเอาตอนนี้คงไม่ทันแล้วมั้ง” แรงบีบแก้มจากมือสากทำเอาต้นหยงเจ็บแปลบ จากนั้นเขาก็ปล่อยมือออกจากใบหน้าเธอก่อนจะออกคำสั่งอย่างต่อไป “เลิกทำตัวน่าสงสารได้แล้ว สิ่งที่เธอควรจะทำในตอนนี้คือเอาร่างกายชดใช้หนี้ให้ฉัน รีบๆ จัดการกับมันซะ” เขาข่มขู่พร้อมส่งสายตาให้ต้นหยงมองสิ่งที่แข็งขึงใต้กางเกงหนา มันดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนซิบใกล้ปริเต็มที เด็กสาวปาดน้ำตาก่อนจะค่อยๆ รวบรวมความกล้าเอื้อมมือไปรูดซิบกางเกงให้เขา แต่เธอก็ยังคงหวาดกลัวสิ่งที่ซุกซ่อนด้านในอยู่ดี “เอามันออกมาซะต้นหยง” “นะ…หนู
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 8/1 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)
พายัพเดินทางมาถึงผับ พบว่าต้นหยงและเพื่อนที่มาด้วยกันเมาแอ๋จนสลบไปแล้ว เขาจึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทคือสิงหาและองอาจแบกร่างเล็กของทั้งคู่ขึ้นชั้นบน การปรากฏตัวของพายัพที่นี่ดึงดูดความสนใจไม่น้อย เพียงไม่นานคิเรย์เจ้าของผับก็ปรากฏตัวขึ้นหลังจากให้เขาทนนั่งรอหลายนาที “มาหากูถึงนี่มีไรวะ” หนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยถามพร้อมนั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท หัวคิ้วขมวดมองด้วยความสงสัย ปกติพายัพเป็นคนติดงานและน้อยมากที่มันจะเป็นฝ่ายมาหาเพื่อนก่อน นอกจากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ “ผับของมึงไม่ได้คัดกรองแขกเลยเหรอวะ ทำไมปล่อยให้เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบเข้ามาได้” น้ำเสียงฉุนและใบหน้าแสดงอาการไม่พอใจทำให้คิเรย์รู้ว่าเพื่อนกำลังจริงจังมากแค่ไหน แต่สิ่งที่พายัพพูดมากำลังทำให้เขางุนงง “เด็กที่ไหนของมึงวะ ผับกูการ์ดคุมเข้มทุกคน มันไม่มีใครรอดสายตากูไปได้หรอก” “เหรอ งั้นมึงมาดูนี่” พายัพพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินนำเจ้าของผับมายังอีกห้องที่สามารถทะลุถึงกันได้ ปรากฏให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวสองคนที่นอนแก้มแดงบนเตียงด้วยความเมามาย “เฮ้ย! น้องเห็ด” คิเรย์ตาโตในทันทีเพราะเด็กสาวชุดสีชมพูคือหลานของตัวเอง ส่
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 7/2 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด
“พอดีในครัวเด็กมันป่วยกันหลายคนเลยไม่ได้มาทำงาน ป้าขอแรงหนูต้นหยงยกน้ำกับขนมไปให้แขกคุณพายัพหน่อยสิลูก” “แต่เมื่อวานป้าบอกหนูเองนี่คะว่าถ้างานไหนที่คุณพายัพไม่ได้สั่งให้หนูทำ หนูก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง” ฉันยังจำได้เลยนะ ป้าแม่บ้านใหญ่ลืมไปแล้วเหรอ “ก็เมื่อวานมันไม่ใช่งานเร่งงานด่วนเหมือนในตอนนี้ อีกอย่างในครัวก็ขาดคนไปเยอะ แต่ถ้าหนูไม่เต็มใจจะช่วยป้าก็ไม่ว่าอะไรหรอก” ฉันดูเป็นคนใจร้ายไปเลย “ก็ได้ค่ะ หนูช่วยก็ได้” รับปากทั้งที่ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย เกิดฉันทำอะไรไม่เข้าท่าขึ้นมาอีกคงได้อับอายแขกเขากันพอดี ป้าแม่บ้านใหญ่ให้ฉันนำน้ำและขนมไปเสิร์ฟคู่กับสาวใช้อีกคนยังชั้นบนของบ้าน ภายในห้องมีคุณพายัพนั่งคุยบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง ผู้รับฟังที่เหลือสี่คนคือเพื่อนของเขา ส่วนผู้หญิงหนึ่งเดียวคือคุณจุ๊บแจง ฉันไม่ได้มองพวกเขานานนักแต่รีบนำน้ำกับขนมไปเสิร์ฟตามหน้าที่ที่ได้รับสั่ง ไม่แน่ใจว่าคุณพายัพตั้งใจมองฉันหรือเปล่า แต่ตอนที่เงยหน้าขึ้นก็ดันสบตาเข้ากับเขาที่จ้องมองกันอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา แล้วคิดว่าเขาทำเป็นแค่คนเดียวเหรอไง ฉันก็ตีหน้านิ่งไร้อารมณ์กลับ เสมือนว่
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 7/1 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด
เจ้าของคลับเอ่ยปากไล่ฉันเองว่าจะไปไหนก็ไป แต่พอฉันจะไปจริง เขาก็สั่งให้พี่ตะวันพาฉันไปรู้จักกับพี่ๆ ที่บาร์เหล้า แล้วอย่างนี้จะมีตัวเลือกให้ตั้งแต่แรกทำไม “นี่คือคุณต้นหยง ลูกหนี้ของคุณพายัพ” พี่ตะวันแนะนำตัวฉันได้ตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อม ไม่มีเลี้ยวแม้แต่นิดเดียว ซึ่งเมื่อบอกไปแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มแหยพร้อมยกมือไหว้สวัสดีพวกพี่ๆ ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว “หนูชื่อต้นหยงค่ะ เรียกหยงเฉยๆ ก็ได้ ฝากตัวด้วยนะคะพี่ๆ” อ่อนน้อมถ่อมตนสุดๆ “พี่ชื่อคินทร์นะครับ โสด ยังไม่มีหวานใจ” พี่ผู้ชายคนแรกแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มหวานแกมกะล่อน พร้อมยื่นมือมาทำความรู้จักกับฉัน แต่เขาก็โดนพี่ผู้หญิงอีกคนกระแทกตัวจนกระเด็นออกจากวงไปซะก่อน “น้อยๆ หน่อยไอ้คินทร์ แกไม่ได้ยินที่ตะวันบอกรึไงว่าน้องต้นหยงเป็นลูกหนี้คุณพายัพ ยังจะหน้าม่อไม่เลือกเดี๋ยวก็ได้หัวกุดหรอก” พี่สาวท่าทางใจดีคนนี้พูดจบก็หันมายิ้มแย้มกับฉัน “พี่ชื่อลิตานะคะ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ถ้าน้องหยงต้องการอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลย” “โห หยงไม่กล้าหรอกค่ะพี่” ฉันรีบยกมือปฏิเสธเพราะว่าตัวเองไม่ได้ใหญ่โตมาจากไหน เป็นเพียงลูกหนี้เจ้าของคลับเท่านั้น “ไม่ต้องเกรงใจหรอก
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 6/2 เหมือนจะมีใจ แต่ก็เปล่า
“ว้ายยยย!” เสียงกรีดร้องของต้นหยงดังพร้อมกับเสียงน้ำในอ่างที่กระเพื่อมใส่ตัวจนเปียกโชกเพราะพายัพดึงร่างเด็กสาวลงมาจนตอนนี้เธอคร่อมตัวเปล่าเปลือยของเขา “คะ…คุณทำอะไรคะเนี่ย อื้อออ! อึก” ยังไม่ทันได้ส่งเสียงน่ารำคาญไปมากกว่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มโดนประกบจูบอย่างรวดเร็ว แม้จะขัดขืนตั้งใจดิ้นหนีขลุกขลักในอ้อมกอดแข็งแรงแต่กลับโดนมือหยาบจับรั้งไว้แน่น เขาล็อคศรีษะเธอให้เอียงรับจูบเร่าร้อน ฟันคมๆ ขบกัดกลีบปากจนเลือดซิบเพราะเห็นว่าต้นหยงไม่ให้ความร่วมมือ จนเมื่อเธอเผลออ้าปากเพราะความเจ็บ เขาจึงดันลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัด สำรวจทั่วโพรงปากอิ่ม จูบกระชากวิญญาณจนต้นหยงที่ไม่ประสีประสาและพึ่งถูกผู้ชายจูบครั้งแรกแทบขาดอากาศหายใจ “อึก…อื้อ” พายัพป้อนจูบรุนแรงหนักหน่วงใส่เด็กสาวมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเป็นการลงโทษและความปรารถนาที่กำลังก่อตัว เขาคงเผลอใจไปมากกว่านี้หากต้นหยงไม่ทุบอกซ้ำๆ เรียกสติ “เฮือกกก! ฮึก” เมื่อหลุดจากพันธนาการริมฝีปากเดือดเร่า ต้นหยงที่ทั้งตกใจและเสียขวัญจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไหว เธอทั้งเจ็บปากและเจ็บใจที่เขาทำราวกับเธอเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ “ร้องไห้ทำไมวะ!” พายัพถามเสียงหงุดหงิด ทั้งที่เข
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 6/1 เหมือนจะมีใจแต่ก็เปล่า
หลังกลับจากภูเก็ต ต้นหยงยังต้องทำงานใช้หนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเตโชภิวัฒน์ เพียงแต่งานของเธอไม่ได้มากมายร่ายยาวเป็นหางว่าวเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว เด็กสาวรู้มาจากปากแม่นมถึงเรื่องครั้งก่อนที่เขาลงโทษเธอโดยการให้เป็นเหยื่อล่อเสือ เสือที่แปลว่าเสือจริงๆ สัตว์สี่ขาที่เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ของเขา แม่นมบอกว่าจริงๆ มันคือแผนลองใจ คุณพายัพก็แค่อยากรู้ว่าต้นหยงเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร และสิ่งที่เห็นคือเด็กสาวออกหน้ารับผิดแทนทุกคน ไม่ได้โยนความผิดให้ใครเลย ตั้งแต่รู้เรื่องนี้เธอก็ระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดีเพราะกลัวเขามีแผนบ้าๆ พิสดารมาลองใจกันอีก ในทุกๆ วันต้นหยงจะรีบทำงานในส่วนของตัวเองให้เสร็จ ทำให้เธอมีเวลามากพอที่จะรับงานเสริมพิเศษเพื่อหารายได้อีกทาง นั่นก็คือเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ร้านคาเฟ่ “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า รับเมนูอะไรดีคะ” เด็กสาวใบหน้าสวยหวานเด่นสะดุดสายตาแขกหลายคน รอยยิ้มของต้นหยง เรียกได้ว่าทำให้พื้นที่โดยรอบสว่างสดใสขึ้นมาในทันที “พี่เอาชาส้ม ทีรามิสุและก็ชีสเค้กค่ะ” ระหว่างที่กำลังยืนจดเมนูอย่างตกอกตั้งใจ ต้นหยงไม่มีทางรู้เลยว่าการที่เธอหนีมาทำงานแบบนี้กำลังจะสร้างความเดือดร้อนแก่ตัวเอ
You may also like
