Chapter 6 คุณต้องการอะไร

“ลงไปได้แล้ว อย่าตุกติกล่ะ ฉันบอกได้เลยว่าไม่ปล่อยเธอง่ายๆแน่” เปลวตะวันบอกหลังจากเลี้ยวรถเข้ามาจอดในรั้วบ้านสองชั้นเล็กๆหลังหนึ่ง

พราวชมพูมองลอดกระจกรถออกไปสำรวจดูด้านนอกอย่างระแวดระวัง ดูจากความมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวหน้าบ้านดวงเดียวแล้วเธอก็พอจะประเมินได้ว่าที่นี่มีเพียงเขาและเธอสองคนเท่านั้น

“ลงมาสิ ฉันไม่บ้าขนาดพาเธอมาฆ่าที่นี่หรอกน่ะ” เปลวตะวันเค้นเสียงเข้มดุ แววตาบ่งบอกความหงุดหงิดเมื่อเจ้าหล่อนไม่ยอมลงจากรถจนเขาต้องเดินอ้อมมาเปิดประตูเชื้อเชิญ

“ต้องให้เอาพรมแดงมาปูด้วยไหมถึงจะลงมาได้น่ะฮะ”

“พูดดีๆก็ได้ไม่เห็นต้องขู่ตะคอกกันเลย” พราวชมพูบ่นแล้วก้าวลงจากรถอย่างไม่พอใจ สีหน้าแววตาเธอหงุดหงิดไม่แพ้กัน

“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย จะยิ้มหวานๆยั่วๆเหมือนไอ้วันที่เชื้อเชิญฉันขึ้นเตียงก็ได้ฉันไม่ว่า”

“ลองมาเป็นฉันสิ คุณจะรู้ว่ามันน่ายิ้มหรือน่าหงุดหงิด เอ๊ะ!” ปลายเสียงอุทานด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆเขาก็กระชากแขนเธอแล้วบีบแรงๆจนร้าวระบมไปหมด

“นี่คุณคำว่าอ่อนโยนกับสุภาพสตรีน่ะสะกดเป็นไหม”

“ไม่! แต่ถ้าเธอจะถามว่าฉันจับกดแล้วดันเป็นไหมฉันบอกเลยว่าคล่อง”

“อี๋!! ไอ้หมอบ้า ไอ้คนลามก”

“คนบ้า คนลามกก็เคยจกเธอจนครางเร่าๆทั้งคืนมาแล้วจำไม่ได้เหรอ”

พราวชมพูแทบเต้นเร่าๆ เธอไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าสาดเขาให้ยับ เขามันหน้าไม่อายนอกจากจะจิตใจทรามแล้วยังหยาบกระด้างยิ่งกว่าพวกกุ๊ยข้างถนนเสียอีก

“อ๊ะๆ อย่าเพิ่งชักดิ้นชักงอตอนนี้เลย เก็บแรงไว้ดิ้นพล่านๆตอนฉันชำระความกับเธอดีกว่า มานี่!” ว่าแล้วเปลวตะวันก็ฉุดกระชากลากดึงคนร่างระหงให้ปลิวตามไปติดๆ

พราวชมพูไม่อาจต้านแรงได้ ถ้าไม่ห่วงลูกน้อยในครรภ์เธอสาบานได้เลยว่าไม่มีวันยอมให้หมอสุดเถื่อนนี่คุกคามแต่เพียงฝ่ายเดียวแบบนี้แน่

“นั่งลง” เขาสั่งแต่พราวชมพูยังคงยืนเฉย

เปลวตะวันจึงจับไหล่แบบบางออกแรงกดให้เธอนั่ง

พราวชมพูค้อนให้วงใหญ่ก่อนนั่งลงบนโซฟากลางโถงบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก

ตุ้บ!

“เอาคืนไป”

พราวชมพูมองธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งที่เขาโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าก่อนเงยหน้ามองเขาอย่างคาดไม่ถึง ความทรงจำอันเร่าร้อนระหว่างเขาและเธอในค่ำคืนนั้นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างหักห้ามไม่ได้ ในช่วงท้องเหมือนจะมีเกลียวคลื่นขมวดม้วนเป็นระลอก

“แล้วก็จำเอาไว้ฉันไม่ใช่ผู้ชายขายกล้วยห่วยๆอย่างที่เธอว่า”

พราวชมพูหน้าม้าน เธออายแสนอายกับถ้อยคำต่อว่าของเขาและความก๋ากั่นของตัวเอง หากย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่เลือกตอบโจทย์ข้อนี้ด้วยตัวเลือกนี้เด็ดขาด แต่ในเมื่ออะไรๆมันเลยเถิดมาจนป่านนี้เธอจะทำอะไรได้

“คุณพูดอะไรของคุณฉันไม่เข้าใจ” เธอยังคงเฉไฉทำหน้าใสซื่อ

เปลวตะวันเห็นสีหน้าท่าทางเจ้าหล่อนแล้วต่อมหมั่นไส้ก็ทำงานฉับพลัน ความกรุ่นโกรธที่มีมากอยู่แล้วยิ่งเพิ่มทวีขึ้นอีกเท่าตัว

“สมองขี้เลื่อยขี้ลืมแบบเธอคงต้องทบทวนให้ครบจบทุกกระบวนท่าก่อนสินะถึงจะระลึกได้” เปลวตะวันว่าแล้วก็โน้มกายลงเท้าแขนกับพนักโซฟากักกั้นตัวเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

พราวชมพูมองเขาแววตาเลิ่กลั่กหวาดหวั่นว่าเขาจะทำตามปากว่าจริงๆ

“ว่ายังไง พอจะจำอะไรได้บ้างไหม ถ้าไม่ได้ฉันจะได้ช่วยทบทวนความจำ”

“จำได้! จำได้แล้ว ฉันไม่ใช่คนสมองเสื่อมที่จะจำอะไรไม่ได้”     พราวชมพูร้องบอกออกไปด้วยความตกใจ

ใช่! เธอตกใจเพราะมั่นใจว่าเขาจะทำอะไรอย่างปากว่าแน่นอน ถึงจะไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอ แต่ก็พอเดาได้จากการเผชิญหน้ากันร่วมชั่วโมงที่ผ่านมา

“ก็ดี! จำได้ก็ดี จะได้ชำระความง่ายๆไม่ต้องเท้าความให้มาก” เขาว่าแล้วก็ฉกวูบส่งปลายจมูกฝังลงตรงพวงแก้มนวลรวดเร็ว

พราวชมพูที่ไม่ทันตั้งตัวหวีดเบาๆพร้อมกับใช้มือยันดวงหน้าคมคร้ามให้ออกห่างทันที

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่คุณนึกจะทำอะไรก็ทำได้นะ” เธอแหวใส่

เปลวตะวันหัวเราะแล้วยอกย้อนเยาะหยัน

“แล้วคืนนั้นที่ลากฉันขึ้นเตียง เร่งเร้าเร่าๆ ไม่เรียกใจง่ายจะเรียกอะไร”

“คุณ!” พราวชมพูจุกอกพูดไม่ออก ยิ่งเห็นแววเหยียดหยันในดวงตาดำสนิทยิ่งกว่าคืนเดือนมืดของเขาแล้วเธอก็ได้แต่ขบเม้มปากแน่น

“ไม่ได้เรียกว่าใจง่ายแต่เรียกว่าไวไฟยิ่งกว่ากระหรี่สินะ”

“มันจะหยาบมากเกินไปแล้วนะ ด่ากันขนาดนี้ไม่ระคายปากเลยหรือไง”

“พูดความจริงเข้าหน่อยทำเป็นรับไม่ได้”

“ถ้าฉันไวไฟยิ่งกว่ากระหรี่ คุณมันก็มั่วยิ่งกว่าผู้ชายขายตัวเหมือนกันนั่นแหละ โอ๊ย! เจ็บนะ” พราวชมพูหวีดเบาๆ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันยุ่งดวงหน้าสวยเหยเกบ่งบอกความเจ็บปวดเมื่อถูกมือแกร่งบีบต้นแขนสองข้างแรงๆราวกับคีมเหล็กคีบ

“ถ้าด่าฉันอีกทีฉันไม่ปรานีเธอแน่ๆจำไว้”

“คนเลวๆอย่างคุณเป็นหมอได้ยังไงกัน ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ”

“ฉันเลือกเลวเฉพาะบุคคลเท่านั้นแล้วบังเอิญเธอคือคนโชคดีคนนั้นเสียด้วยสิพราวชมพู”

“อย่าคิดว่าจะขู่ได้ตลอดไปนะ ฉันบอกไว้เลยว่าฉันไม่กลัวคุณสักนิด แล้วถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ฉันก็ไม่ปล่อยให้คุณลอยนวลเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าได้ออกไปเลย อยู่จนแก่ตายเสียที่นี่แหละ”

“คุณจะมากักขังหน่วงเหนี่ยวกันแบบนี้ไม่ได้นะ”

“หึๆคนอย่างฉันไม่เคยรู้จักคำว่าไม่ได้เสียด้วยสิ”

พราวชมพูถอนหายใจ เธอเบื่อการต่อล้อต่อเถียงกับเขาแล้ว เธอเหนื่อยและเครียดเกินกว่าเจ้าตัวน้อยจะรับไหว อีตาหมอบ้านี่ก็ไม่คิดสงสารกันบ้างเลย

“คุณต้องการอะไร”

“ชำระความกับเธอไง”

“โอเค! ได้สิ ลองบอกมาสิว่าคุณต้องการอะไร ฉันต้องทำยังไงถึงจะพอใจแล้วเลิกวุ่นวายกับฉันเสียที”

เปลวตะวันหรี่ตามองคนถาม เห็นเธอเลิกคิ้วมองมาสีหน้าเหนื่อยหน่ายก็ขัดใจ

“อย่ามาใช้สายตาแบบนั้นกับฉันนะ”

“คุณนี่นะ จะลีลาท่ามากไปถึงไหนกัน อยากได้อะไรก็บอกมา หรือว่าอยากได้มากกว่านั้น” ไม่ถามเปล่าเจ้าตัวยังใช้สายตาชี้ไปยังเงินปึกย่อมที่เปลวตะวันโยนลงบนโต๊ะนั่นอีก

คนจงใจติดตามเจ้าหล่อนเพื่อสะสางความคับแค้นใจถึงกับโมโหจัด

“อย่ามาหยามกันให้มากนักแม่ตัวดี”

“อะไรของคุณ ฉันก็แค่พูดความจริง ไอ้นั่นก็ไม่เอา ไอ้นี่ก็ไม่ใช่ เห็นคุณลีลาท่ามากฉันก็นึกว่าคุณกระดากไม่กล้าบอกตรงๆ”

“หุบปากนะพราวชมพู ถ้าหยามฉันอีกคำเดียวล่ะก็...”

“ให้ตายสิ หมาบ้านฉันยังขู่เอาๆไม่เท่าคุณเลยคุณนี่มัน...”

พราวชมพูพูดได้เท่านั้นก็ต้องนิ่วหน้าหวีดลั่นเมื่อเปลวตะวันคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนสองข้างของเธอแล้วบีบหนักๆแรงๆ

“โอ๊ย! เจ็บนะ ถนัดนักเรื่องทำร้ายร่างกายเนี่ย”

“ก็เธออยากพูดมากทำไม บอกให้หุบปากก็ยังจะเห่า”

“ฉันไม่ใช่หมานะ”

“ฉันก็ไม่ใช่หมา แต่ถ้าเธอบอกว่าฉันเป็นหมา เธอก็เป็นหมาเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจะสมสู่กันได้ยังไงล่ะจริงไหม”

“อ๊ายยย!! ไอ้หมอบ้า ไอ้หื่น ไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้...”

“ด่าสิ ด่าอีกคำเดียวฉันจะทำให้จบครบทุกคำด่าเลยสาบานได้”

เขาขู่ตะคอกและพราวชมพูก็ได้แต่อ้าปากพะงาบๆไม่กล้าหลุดคำด่าว่าออกไปตามใจนึกคิด อย่างน้อยเวลานี้เธอควรดึงสติและใช้ความฉลาดเข้าสู้ จะได้ไม่พลาดท่าเสียรู้คนหัวหมออย่างเขา