บทที่ 2 โจรปล้นสวาท

“อร๊าย...คะ...อุ๊บ...!” หญิงสาวจะถามว่าหิวมาจากไหน แต่ว่าไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกมา เขาก็ขึ้นโยกเธออีกครั้ง จากที่ขยับเบา ก็เร่งแรงขึ้นอย่างเร่าร้อน

            ร่างบางของเธอไม่สามารถต่อต้านได้ เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดหายไปสิ้น ความวาบหวามรัญจวนใจกัดกิน จดเธออ่อนระทดระทวย

            นี่เธอคนหื่นกามเข้าแล้วไง ไม่น่าเลย...หื้อ...เมื่อไหร่จะพอเสียที...

          ครั้งแรกของเธอ เป็นการมีวันไนท์แสตนที่เร่าร้อน และยาวนาน ขึ้นกินเธอไม่รู้จักเบื่อ กินแล้วกินอีก เนิ่นานกว่าจะยอมผละออกจากร่างของเธอ

            “พะ...พอแล้ว ไม่ไหวแล้ว” ดาหลาครางเสียงสั่นเครือเรียวขางามสั่นระริก แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ทรงตัวได้

            ใบหน้าคมอันแสนงดงามของหมออคิระ ยกขึ้นละจากสองเนินนมอวบ แล้วขึ้นฉกจูบที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง คราวนี้ทั้งยาวนานและเร่าร้อนไม่ต่างจากครั้งแรก ริมฝีปากหนาบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะริมฝีปากเธอมันอวบอิ่มน่ากินไม่รู้จักเบื่อ

            หญิงสาวที่อยากต่อต้าน แต่งร่างกายก็รู้เห็นเป็นใจ โอนอ่อนไปกับเขาทุกที ใจไม่อยากตอบรับรสจูบ แต่ริมฝีปากและลิ้นก็อ้ารับการสัมผัสจากลิ้นอุ่นหนาของเขา ไม่ต้องรอให้เขาสั่งเลยสักนิด

            ความต้องการอย่างเป็นธรรมชาติของเธอ ตอบสนองเขาอย่างรู้งาน จนเธอรู้สึกอายที่ปากไม่ได้ตรงกลับใจที่พูดเลยสักนิด

            “เรามีเวลากันทั้งคืน...” ชายหนุ่มครางเสียงวาบหวาม ขณะเลื่อนริมฝีปากไปหยอกเย้ากับติ่งหูนิ่ม สูดเอากลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอเข้าจนเต็มปอด เพื่อเพิ่มพลังอีกครั้ง

            “ขะ...ขอร้อง...ครั้งแรกของฉัน อย่าทรมานฉันเลยนะ” หญิงสาวพยายามพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ แต่ร่างกายกับหยัดเหยียดเข้าหาร่างใหญ่ ยามที่บดเบียดลงมาก็ไม่รู้ เธอห้ามร่างกายตัวเองไม่ได้

            “พอ...ก็ได้...แต่พรุ่งนี้เราต้องตกลงกัน” เขาไม่อยากให้เป็นเพียงวันไนท์ เสร็จสมและจากไป เขาจึงตักตวงเอาความหวานจากกายเธอให้เยอะที่สุด เพื่อที่เธอจะได้ไม่หนีเขาไปตอนที่ตื่น และเขาก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

            “ก็ได้คะ...ไม่ไหวแล้ว...” ดาหลารับปากหมดตอนนี้อยากให้ทำอะไร ขอเพียงอย่างเดียว พอก่อนพ่อเอ้ย ครั้งแรกจะเอาให้ฉีกเลยหรือไง

            หมออคิระยอมถอดลำกายแกร่งออกจากตัวเธอ แต่เมื่อชักออก น้ำรักของเขาที่สะสมอยู่ในตัวเธอ เพราะเขาปล่อยแทบไม่ได้นับจำนวน ร่างเธอมันตอดรัดจนเขาเสร็จถี่ บัดนี้ไหลย้อยออกมาจนเต็มที่นอน

            อ่าห์...

            เมื่อชักออกมาแล้ว มองดูผลงานตัวเอง ก็อดปลื้มใจไม่ได้ แม้ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ปลดปล่อย แต่เขาก็รักษาความแข็งแรงของร่างกายไว้เป็นอย่างดี สามารถเอาต่อเนื่องได้หลายรอบ

            “เดี๋ยวผมไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้” ชายหนุ่มที่มองดูร่างสลบไสล ไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้น เพราะเขาได้สูบออกไปจนหมดสิ้น ก็อดสงสารไม่ได้ แต่เขากินแล้วก็ต้องกินให้อิ่ม หากไม่อิ่มก็จะงุ่นง่าน เธอมันมายั่วเขาเองนี่นา

            ดาหลาหมดแรงจริง แม้ว่าจะอยากกลับบ้านเต็มทีก็ตาม ไม่ควรเลย ไม่ควรริอยากมีอะไรกับชายแปลกหน้าเลยจริงๆ

            โอ๊ย...ร่างเล็กร้องเมื่อขยับตัวดึงผ้าห่มมาปิดคลุมกาย

            “เจ็บตรงไหน” หมออคิระ รีบวิ่งออกจากห้องน้ำในสภาพเปล่าเปลือย เพราะได้ยินเสียงเธอร้องอย่างเจ็บปวด

            “ทั้งตัว” เธอพูดทั้งที่หลับตา สีหน้าบ่งบอกความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี

            “ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ผมจะจ่ายยาให้” เขาเป็นหมอทำไมจะไม่รู้ว่าเธอมีอาการเป็นอย่างไร ครั้งแรกใครก็ต้องปวดเมื่อยกันทั้งนั้น

            “คะ...คุณเป็นหมอ...” เธอถามเขาขณะปรือตาขึ้นมอง

            “ใช่ผมเป็นหมอ”

            “แล้วไม่มีแฟนเลยหรือยัง ถึงได้กินดุขนาดนี้” เธอต่อว่าเขาด้วยเสียงที่พยายามเปล่งให้ดังที่สุดเท่าที่แรงจะมี แต่มันก็เป็นเพียงเสียงครางราวกับแมวเหมียวกับลังอ้อนเจ้านาย

            “คุณยั่วผม” เขาโทษเป็นความผิดเธอ

            “แล้วทำไมไม่ใส่ถุงยาง” นี่คือสิ่งที่เธออยากทุบเขานัก วันไนท์เขาไม่เคยมีเลยหรือไง ขนาดเธอยังรู้ว่าต้องใส่

            เขาที่จะใช้หากเป็นผู้หญิงทั่วไป แต่กลับเธอเขากลับอยากผูกมัดบางสิ่งไว้ และไม่อยากให้คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายระหว่างเรา

            “ก็คุณไม่เคยใส่เดี๋ยวก็จะบาด” เขาเอาผ้าบรรจงเช็ดร่องน้อยของเธออย่างทนุถนอม ด้วยผ้าสะอาดที่ชุบน้ำมา

            ดาหลารู้สึกกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน ที่เธอต้องมานอนให้เขาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้งั้นเหรอ

            ชายหนุ่มที่แปลกใจ ทำไมเธอถึงเงียบเสียงลง จึงเงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย

            “เป็นอะไร”

            “คุณเสร็จหรือยัง ฉันอายนะมาทำอะไรแบบนี้” นอนถางขาให้เขาเช็ดแบบนี้มันไม่ใช่เธอเลย หากว่าเธอเหลือเรี่ยวแรง คงไม่อยู่ให้อายเขาอยู่ตรงนี้เป็นแต่ยามนี้ แม้แต่แรงขยับยังไม่มี

            “ก็คิดว่าผมเป็นหมอประจำตัวคุณ กำลังตรวจร่างกายก็แล้วกัน” ใช่ตรวจถึงภายในเลยทีเดียว

            ดาหลาหนีอายหลับตาไม่อยากมองใบหน้าเขา แค่ลากผู้ชายขึ้นเตียงทั้งที่ไม่เป็นก็นับว่าหนักหนาอยู่แล้ว นี่ยังให้เขามาช่วยทำความสะอาดอีก รู้ถึงไหนก็อาย

            “นอนเถอะ” เมื่อเขาจัดการทำความสะอาดร่องสาวแล้วก็เช็ดเนื้อตัวเธอให้สะอาดแล้ว ก็ดึงผ้าขึ้นห่มร่างเล็กที่นอนคุดคู้ราวกับต้องการความอบอุ่น เขาต้องการอาบน้ำสักครู่ แล้วจะมานอนกอดเธอเช่นกัน

            ชายหนุ่มเดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูปิดบังความโป๊เพียงแค่ผืนเดียว ร่างหนาที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วทั้งตัว ไม่ว่าสาวคนไหนเห็นก็ต้องหลงใหลไปด้วยกันทุกคน

            ที่ในยามนี้เขากลับไปหลงใหลสาวคนนี้ที่ยังไม่รู้จักชื่อ แต่เขาได้เป็นคนแรกของเธอไปแล้ว เขาที่คิดไม่ตกไม่รู้เพราะเหตุใดเธอถึงเอาความบริสุทธิ์มาให้เขาฟรีๆ ทั้งที่มันน่าหวงแหนและรักษามากเพียงใด จุดที่อ่อนไหวที่กลางกายของเธอนั้นทำให้เขาไม่อยากจะหยุด อยากทำกับเธอให้นานเท่านาน

            หากไม่ใช่คำขอร้องของเธอแล้ว เขาก็จะกินให้อิ่มเลยทีเดียว หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวกับหญิงใดมาก่อนเช่นหมออคิระ กลับอยากได้เธอมาครอบครอง

            ร่างหนาก้าวขึ้นไปบนเตียงนอนที่ยวบไปตามน้ำหนักของคนที่เพิ่งแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา ดึงเอาร่างบางที่อ่อนระทดระทวยเข้ามากอดไว้ ราวกับกลัวว่าตื่นมาเธอจะหายไป และเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

            ร่างเล็กที่นอนหลับอย่างไม่รู้สึกตัว เพราะความทรมานที่แสนหวานที่หมออคิระมอบให้ตามคำเรียกร้องของเธอ ซึ่งแค่ต้องการเพียงอยากประชดครอบครัว ที่บังเธอแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก หากเธอไปมีอะไรกับคนที่เธอพบกันครั้งแรกก็คงไม่ต่างกันนัก

            เธอจะไม่ยอมมีอะไรกับคนที่เธอเกลียดเด็ดขาด นั่นจึงทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องงี่เง่าในยามที่เมา

            ในรุ่งขึ้นยามสาย เป็นเวลาที่เธอควรจะตื่นขึ้นมาเสียที แต่ร่างกายยามขยับ กลับสร้างความปวดร้าวให้กับเธอนัก

            “โอ๊ย...” เสียงที่ร้องอย่างครวญครางและแหบพร่าราวกับคนเป็นไข้ ปลุกให้คนข้างกายที่กอดก่ายเธอไว้ตลอดคืนตื่นขึ้น

            “คุณ...ไม่สบายหรือเปล่า” ชายหนุ่มเอามืออังที่หน้าผาก ก็พบความร้อนที่แผ่ออกมา เขาจึงดีดตัวขึ้นราวกับสปริงแล้วตรงเข้าห้องน้ำ เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้

            เสียงหญิงสาวครางอ้อแอ้ ไม่ได้สติก็ทำให้เขาเริ่มเป็นห่วง จึงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงหายาลดไข้มาให้เธอทานเสียก่อน

            ดาหลาเมื่อเขาออกไปจากห้องแล้ว เธอก็ฝืนตัวเองให้ลุกขึ้น หยิบเอาเสื้อผ้าของเธอมาใส่ลวกๆ แล้วก็เข้าห้องน้ำรวบๆ ผมให้ไปอยู่ด้านหลัง แล้วก็เดินออกจากห้องไป เธอเดินกุมท้องน้อยไปขณะลงลิฟท์ เพราะมันจุกแล้วขาเธอก็สั่นๆ อยู่เล็กน้อย จึงต้องเดินเกาะกำแพงไปอย่างทรมาน

            เธอเดินไปที่เค้าเตอร์เพื่อเช็คเอ้า แต่เมื่อค้นหาบัตรประชาชนที่ไม่รู้ไปทำหล่นไว้ที่ไหน แต่ดีที่พนักงานจำเธอได้ จึงจัดการให้เธอเสร็จสรรพ เธอส่งการ์ดให้พนักงาน พร้อมกำชับว่าหากเจอบัตรประชาชนให้ส่งไปตามที่อยู่ในนามบัตรให้หน่อย

            เธอเดินไปขึ้นแท็กซี่แล้วก็โบกให้ไปส่งยังบ้านของเธอ ส่วนรถของเธอก็จอดไว้โรงแรม เดี๋ยวให้คนขับรถมาเอา ยามนี้หากให้ขับเองคงจะหลับในไปตลอดทาง

            วันไนท์ทำไมร่างถึงได้พังขนาดนี้นะ...

            ก่อนถึงบ้านเธอให้รถแท็กซี่แวะจอดหน้าร้านขายยาเพื่อซื้อยาคุมฉุกเฉิน แล้วก็อยากลดไข้ตอนนี้ปวดหัวแทบจะระเบิด หลังจากได้ของที่ต้องการมาเรียบร้อยแล้วก็ตรงกลับบ้านทันที

สภาพเธอเหมือนกำลังไปฟัดกับหมาก็ไม่ปาน ทำให้บุษยา หรือคุณย่าของเธอหงุดหงิดกับหลานสาว ที่นับวันเอาแต่เที่ยวเตร่หามรุ่งหามค่ำ

            “ดาหลาไปไหนมา รู้ไหมว่าพี่กรเขามารอหนูเมื่อคืน” บุษยา ซักหลานสาวทันทีเมื่อกลับมาในสภาพที่เหมือนไปโดนรุมโทรมมา

            “ไปกินเหล้า แล้วก็ไปลากผู้ชายเข้าโรงแรม” ดาหลาบอกอย่างประชดประชัน เธอและคุณย่าทะเลาะกันเรื่องการแต่งงานของวรากร เธอไม่ชอบเพราะเขาเคยคิดจะปล้ำเธอ แม้ว่าเธอจะพยายามอธิบายกับคนในครอบครัวเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนจะส่งให้เธอไปในนรก

            “นี่แกอย่ามาพูดเล่นนะ” บุษยาที่โดนหลานสาวกระแทกแดกดันเรื่องนี้มาไม่รู้เท่าไหร่ จนล่าสุดเธอต้องไปกำหนดงานแต่งงาน และได้ฤกษ์เป็นช่วงสิ้นปี แต่มันก็ยังไม่ทันใจผู้เป็นย่า และอยากให้หลานสาวเป็นฝั่งเป็นฝากับคนที่อยากจะดองเป็นครอบครัวเดียวกัน

            “พูดจริงค่ะ” เธอพูดจบก็เดินขึ้นห้อง กินยาที่ซื้อมาและจะได้นอนพักผ่อนให้เต็มที่

           

            หมออคิระที่เป็นห่วงคนที่นอนซมอยู่บนห้องในโรงแรม แต่ทว่าเขาก็ต้องมาซื้อยาให้เธอ แต่เมื่อกลับมาพบว่าเธอเช็คเอ้าไปแล้ว

            “ไปนานหรือยังครับ” หมอหนุ่มถามกับพนักงานด้านล่าง     “ไม่นานค่ะ เพิ่งขึ้นแท็กซี่ไป” พนักงานรายงานไปตามที่เห็น

            “เช่นนั้นขอรบกวนขึ้นไปเอาของหน่อยนะครับ” เขาขึ้นไปบนห้องแล้วก็จัดการหยิบของตัวเองที่วางไว้ แล้วก็หันไปเห็นบางสิ่งตกอยู่ข้างเตียง เขาฉวยหยิบมันขึ้นมาก็พบว่าเป็นบัตรประชาชนของเธอ

            “ดรินลดา ชื่อเพราะไม่เบาเลยนะ” ชายหนุ่มหยิบมันเก็บเข้าในกระเป๋าสตางค์แล้วก็เดินอมยิ้มกลับออกไป คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะติดต่อเธอ เพราะบัตรประชาชนระบุที่อยู่ไว้อย่างชัดเจน

            “หึๆ...โจรปล้นสวาท ทิ้งหลักฐานให้ตามตัวได้แบบนี้ มีหรือเขาจะไม่ไปหา เพื่อจับมาลงโทษอีก” หมอหนุ่มคิดแผนที่ต้องการจะพบเธอออก แต่วันนี้เขามีเข้าเวรเย็นแล้วจะออกอีกทีตอนเช้าวันรุ่งขึ้น จึงต้องกลับไปพักผ่อนก่อน

            “เรื่องตามหาหญิงสาวค่อยเป็นวันต่อไปก็แล้วกัน”