บทที่ 3 ยาคุมฉุกเฉิน

ดาหลาปวดหัวและเป็นไข้ จึงกินยาคุมพร้อมกับยาแก้ไข้ โดยไม่ได้อ่านคำเตือนข้างกล่อง เมื่อกินเสร็จเธอก็ปีนขึ้นเตียงอย่างยากลำบาก นอนหลับไปด้วยอาการครั้นเนื้อครั่นตัว หนาวๆ ร้อนๆ แต่ก็ไม่บอกให้ใครรับรู้ เธอไม่อยากให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตจึงนอนไปเพียงลำพังคนเดียว

            ตั้งแต่ที่แม่เสียชีวิต ก็ไม่มีใครที่ห่วงใยเธอจริงๆ สักคน ทุกคนล้วนหาประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคุณย่าผู้แสนดี ที่เธอรักและบูชามาตั้งแต่เด็ก กลับเป็นคนที่เห็นแก่ประโยชน์ของตัวเอง และคนที่คุณย่าแอบรักมาตั้งแต่ยังสาว เพื่อให้ครอบครัวได้เกี่ยวดอง เอาความสุขของเธอไปแลก

            วรากร ชายผู้ไม่เคยเป็นสุภาพบุรุษเสียเลย ตั้งแต่รู้จักกันมาเมื่อสบโอกาสก็พร้อมจะปลุกปล้ำและลวนลามเธอเสมอ แม้ว่าเธอจะร้องแลกแหกกระเชิงเรื่องน่าอายที่ผู้ชายคนนี้ทำ กลับไม่มีใครสนใจใยดีเธอสักคน กระทั่งบิดาผู้ให้กำเนิด

            ตั้งแต่เสียแม่ไป ทุกคนล้วนไม่ใยดีเธอใช้เงินเลี้ยงเธอมา แต่ไม่เคยให้ความรักและการเอาใจใส่อย่างดี มีเพียงป้านวล คนรับใช้คนเก่าคนแก่ของแม่ ที่ตามแม่มาอยู่ที่บ้านแห่งนี้ บ้านอมรพิทักษ์ บ้านที่หลังใหญ่แต่ไร้ความอบอุ่น จึงทำให้ดาหลาทายาทหนึ่งเดียวของอมรพิทักษ์ เลือกใช้ชีวิตอย่างโลดโผน พร้อมกับการตระเวณดื่มเหล้าแทบดับทุกข์แทบทุกคืน

            ป้านวลเมื่อทราบว่าคุณหนูของตัวเองกลับมาแล้ว หลังจากหายไปทั้งคืน ก็รีบขึ้นมาดูทันทีว่าเป็นอะไรหรือไม่ เพราะว่าคุณแม่ของคุณหนูของเธอฝากฝั่งไว้ ต่อให้คุณหญิงจะดุด่าว่ากล่าวเธออย่างไร สิ่งที่เธอทนอยู่ได้คือ คุณหนูดาหลา หากเธอออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว ก็จะไม่มีใครดูแลเธอ

            สาวใช้วัยสี่สิบปลายๆ เปิดประตูเข้ามาภายในห้องของคุณหนูดาหลา แต่ก็เห็นว่าเธอกำลังนอนหลับ จึงเขาไปเรียกเพื่อสอบถาม

            “คุณหนูคะ ทานอะไรมาหรือยังคะ” ป้านวลแตะตัวคุณหนูเบาๆ แต่กลับต้องรีบชักมือออก เพราะเนื้อตัวของเธอนั้นร้อนรนดั่งไฟที่แผดเผาอยู่ภายในกาย

            “คุณหนู คุณหนู ไม่สบายเหรอคะ กินยาหรือยัง” ป้านวลถามด้วยความร้อนใจ

            “กินแล้วค่ะป้า ขอดาหลานอนสักหน่อยนะ” ดาหลาที่พูดดีแค่ป้านวลเท่านั้น คนอื่นในบ้านเธอมักประชดประชันเสมอ

            “ถ้าอย่างนั้น คุณหนูนอนนะคะ เดี๋ยวป้าไปทำข้าวต้มมาให้” ป้านวลดูแลทั้งอาหารการกิน เสื้อผ้า และเครื่องแต่งตัวต่างๆ ให้กับคุณหนูดาหลาเพียงคนเดียว ป้านวลจะไม่ทำงานให้คนอื่นเด็ดขาด คนที่นี่ไม่ได้ดีนัก ไม่เช่นนั้นคุณแม่คุณหนูคงไม่สิ้นใจไปไวขนาดนี้ กรรมแท้ๆ แต่งเข้ามาอยู่บ้านนี้ บ้านที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยามดูถูก แต่แม่คุณดาหลารักคุณภิมุขมาก จึงอดทนอยู่ได้ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นต้องทนอยู่ก็ได้ เพราะบ้านคุณตาคุณยายของคุณหนูดาหลาก็มีอันจะกิน แม้ไม่ได้ร่ำรวยเทียบเคียงบ้านหลังนี้ แต่ก็ไม่ทำให้ลำบากกายแม้แต่น้อย

            ดาหลาไม่ได้ตอบรับ ได้แต่นอนซมอย่างหมดสภาพ ผ่านไปหนึ่งวันเต็มอาการต่างๆ ก็ยังไม่ดีขึ้นจนป้านวลร้อนใจ

            “คุณหนูไปหาหมอไหมคะ ป้าเรียกแท็กซี่พาไป” คุณหนูไม่ชอบให้คนที่บ้านนี้เดือดร้อนไปกับเธอ หากเธอเจ็บป่วยก็จะพยายามลากสังขารตัวเองไปหาหมอ แล้วอีกอย่างรถเธอก็ยังไม่ได้ให้คนไปเอา

            “ไม่เป็นไรค่ะป้า เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็น่าจะหายดี” ดาหลาแม้ภายในจะอ่อนแอแค่ไหน แต่เธอก็เก็บไว้ไม่ยอมให้ใครรู้ เธอเป็นเพียงหญิงแกร่งที่คนภายนอกเห็นเท่านั้น

            “ป้านอนเป็นเพื่อนนะคะ” ป้านวลดึงเอาที่นอนออกมาปูที่พื้นเพื่อนจะนอนเป็นเพื่อนคุณหนูแต่ก็ต้องโดนห้าม

            “พื้นมันแข็ง ป้านวลไปนอนเถอะค่ะ ไม่เป็นไร” แม้เสียงจะแหบแห้งเพียงใด แต่เธอคิดว่าอย่างไรเธอก็ยังสบายดี ไม่รบกวนป้านวลดีกว่า

            “มีอะไรโทรหาป้าเลยนะคะ เดี๋ยวป้าวางโทรศัพท์ไว้ให้เอื้อมได้ใกล้ๆ” ป้านวลห่วงเธอหนักมาก เพราะรักเหมือนลูกเหมือนหลาน จึงดูแลเป็นอย่างดีมาตลอด

            “ค่ะ”

            ก็แค่ครั้งแรก เค้าเป็นไข้กันทุกคนเลยหรือไง ดาหลาคิดในใจ เพราะคนบ้าคนนั้นเชียว หมออะไรไม่พกถุงยางแล้วยังเอาดุ เอาเก่งราวกับตายอดตายอยากไม่เจอผู้หญิงมาร้อยปี

            บ้าเอ้ย...!

            เธอคิดอย่างคั่งแค้นในใจ ด้วยความเมาที่อยากลากใครสักคนขึ้นเตียงประชดชีวิต กลับไปเจอหมอเอ็นดุเข้าให้ น้องเธอก็แทบแหกเลยทีเดียว

            เมื่อความเพลียเข้ามาสิงร่างอีกครั้ง ดาหลาก็หลับไปด้วยความเจ็บใจ ไม่คิดอยากเจอหน้าคนที่ทำให้เธอเจ็บแสบถึงทรวงอีก

            ++++

            หมออคิระงุ่นง่านเป็นอย่างมาก เขาทำงานด้วยความกระวนกระวายใจ คิดถึงดรินลดา คนที่เขานอนด้วยเมื่อคืน อยากจะไปหาเธอเสียแต่คืนนี้ แต่ติดที่มีคนไข้หวังว่าพรุ่งนี้เขาจะสามารถมีเวลาไปตามหาเธอได้

            จากที่อยู่บนบัตรประชาชนคงหาได้ไม่ยากนัก แต่ว่าเขาจะไปหาเธอในฐานะอะไรดีล่ะ คนที่นอนด้วย เพื่อน หรือ...

            เขาคิดมากมายจนปวดหัว แต่อย่างไรก็ต้องไปหาเธอสักหน่อย ไม่เช่นนั้นเขาจะยังรู้สึกไม่สบายใจ เพราะเอาแบบสดแล้วไม่รู้ว่าเธอได้กินยาคุมหรือเปล่า สิ่งที่รบกวนจิตใจเขามีเพียงเท่านั้น เขาไม่ได้กลัวเธอจะท้อง แต่กลัวว่าเธอท้องแล้วจะเอาเด็กออกนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดเป็นอย่างยิ่ง

            เห้อ...!

            เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างคิดไม่ตกในเรื่องนี้

            “เป็นอะไรครับพี่ เห็นสีหน้าไม่ดีมาตั้งแต่เข้าเวร” เมธีหมอรุ่นน้องที่อยู่ทีมเดียวกันถามรุ่นพี่

            “มีเรื่องในคิดนิดหน่อย” หมออคิระตอบไป แต่ก็ไม่ทำให้สบายใจขึ้นสักนิด ยิ่งคิดถึงร่างนุ่มๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ริมฝีปากที่หวานละมุนของเธอ ยิ่งพาลให้อยากไปกกกอดเธออีกครั้ง

            เขาหลงเธอ...เข้าแล้ว

            “พรุ่งนี้เย็นนายเข้าเวรแทนฉันหน่อย มีธุระ” อคิระตัดสินใจที่จะไปเคลียร์ปัญหาที่ค้างคาใจให้จบก่อน ไม่เช่นนั้นเขาไม่มีสมาธิทำงานแน่นอน

            “ก็ได้ครับ กลางคืนไม่ค่อยมีอะไรมากพี่ไปเถอะ”

            หลังจากออกเวรเขาก็ตรงไปที่อยู่ตามบัตรประชาชน เมื่อขับรถไปจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

            นี่บ้านมหาเศรษฐีเหรอเนี่ย...อย่าบอกนะเธอเป็นลูกสาวบ้านนี้...

          จากที่บอกว่าประหม่ากลายเป็นกลัวเล็กน้อย แต่ว่ามาถึงนี่แล้วก็จะเข้าไปหาคนที่ขโมยบางอยากจากเขาไปเสียหน่อย

            เขากดกริ่งเรียกคนในบ้านให้ออกมาเปิดประตู พบกับชายสูงวัยคนหนึ่งที่ออกมา

            “คุณมาหาใครครับ”

            “คุณดรินลดาอยู่ไหมครับ ผมมาพบเธอ”

            “คุณหนูอยู่ครับ แต่ยังไม่ลงจากห้อง เชิญคุณเข้าไปด้านในก่อนครับ” พ่อบ้านเปิดประตูให้เขาเข้าไป เพราะคิดว่าเป็นเพื่อนคุณหนูคงนัดกันไว้

            เมื่อเข้าไปในบ้าน ก็พบว่าบ้านหลังนี้ใหญ่โตเกินกว่าจะเป็นบ้านคนนัก ไม่รู้อยู่กันกี่คนกันแน่ แต่เขาก็พบกับสตรีสูงวัยที่ท่าทางเย่อหยิ่งนิดๆ ตามแบบฉบับคุณหญิงของบ้านนี้ คงเป็นคุณย่าหรือคุณยายของเธอสินะ

            “อ่าว นี่ใครกันมาหาใคร”

            “สวัสดีครับ ผมหมออคิระ มาหาดรินลดาครับ” หมออคิระแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงแสนสุภาพนอบน้อมเป็นที่สุด

            คุณย่าบุษยามองตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ที่มาหายัยดาหลา ก็พาลให้ต้องจับพิรุธกันเสียหน่อย

            “มีธุระอะไรกับหลานฉัน”

            “ผมมาเอาของนะครับ พอดีดรินลดายืมมา” เขาไม่รู้จะบอกว่าอย่างไรดี

            “งั้นเหรอ” บุษยาไม่คล้ายจะไว้ใจแต่ก็ให้คนไปตามหลายสาว บอกว่าหมออคิระมาหา

            ดาหลาได้ยินชื่อก็พาลให้สงสัย เพราะไม่เคยมีเพื่อนชื่อนี้แต่ว่าก็ต้องลงไปดูสักหน่อยว่าใครมา เธอหอบเอาสังขารที่ยังประกอบไม่เสร็จ ใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับคนจะเป็นลมได้ทุกเวลา เดินลงไปหาคนที่มาหาหมออคิระ

            แต่เมื่อลงไปแล้ว จากที่งัวเงียเหมือนคนยังตื่นไม่เต็มที่ ก็ต้องตกตะลึงกับคนที่มาหาเธอ

            “คะ...คุณ” หญิงสาวเลิกลั่ก เพราะคนที่นั่งอยู่ด้วยเป็นคุณย่า เธอไม่รู้ว่าเขาบอกอะไรไปบ้างแล้วหรือยัง แค่คิดก็รู้สึกสยองแล้ว

            “อ่าว ยัยดาหลา เพื่อนมาหาทำไมแต่งตัวแบบนั้น ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้” คนเป็นย่าที่ไม่เคยชอบใจหลานสาวตัวดี ที่แต่งตัวไม่เคยจะสุภาพเลยสักนิด แม้ว่าอยู่ในบ้านหรือออกนอกบ้าน แต่งล่อตะเข้แบบนี้สักวันจะเสียใจ

            “มานี่เลย” ดาหลาลากเขาออกไปคุยข้างนอก หากคุยตรงนี้เป็นได้มีเรื่องแน่ ก็เขาเล่นมาหาเธอที่บ้านโดยที่เธอยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ ตอบคำถามคนพวกนี้เลย

            “คุณเดี๋ยวจะลากผมไปไหน” อคิระที่ดีใจอยู่ไม่น้อยที่ได้พบเธอ โดยเฉพาะเธอแต่งตัวได้เซ็กซี่ขยี้กามแบบนี้ น้องชายที่นอนหลับไหลก็พลันจะตื่นขึ้นเสียนี่สิ ยิ่งคิดถึงเมื่อคืนก่อนที่ได้มีวันไนท์ เขาก็อยากมีทูไนท์ ทรีไนท์ไปเรื่อยๆ

            “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่นี่ เป็นพวกโรคจิตหรือเปล่า”

            “ก็คุณทิ้งที่อยู่ไว้ให้ผม ก็คิดว่าอยากให้ผมมาหา”

            “ห๊ะ...!” ดาหลางง เธอนี่เนี่ยนะทิ้งที่อยู่ ทิ้งตอนไหน ต่อให้เมาก็ยังพอมีสติอยู่ เธอไม่ได้พิศวาสอยากสานต่อเรื่องของเขาเสียเมื่อไหร่ ดุ้นใหญ่ขนาดนี้บอกได้เลยหลาบ

            “ก็ทิ้งบัตรประชาชนไว้ให้ผม...” ชายหนุ่มเริ่มยียวนเล็กๆ

            “เอาคืนมานะ” ดาหลาที่หาบัตรประชาชนไม่เจอ คงตกที่ห้องไม่คิดว่าเขาจะเก็บไว้ ทำให้อยากเอาหน้ามุดดินหนีนัก

            “ผมไม่ได้เอามา อยากได้ก็ไปเอาที่ห้องผม” อคิระยื่นหมูยื่นแมว แน่นอนไม่ใช่แค่ไปเอาบัตรประชาชน แต่จะชวนเธอไปชนกันอีกรอบ ยังไม่หนำใจ

            “อร๊าย...คุณ...ฉันไม่เอาก็ได้” ยิ่งเห็นแววตาวิบวับของเขาแล้ว เธอก็รู้ได้ทันทีว่าหลงกลเข้าแล้ว

“ก็ได้ไม่มีปัญหา ผมก็จะโพส I* ตามหาสาวที่มีคืนอันเร่าร้อนกับผม พร้อมกับโชว์บัตรประชาชนที่มีชื่อ นามสกุลชัดเจนเพื่อตกลงกันเรื่องที่ผมไม่ได้ใส่ถุงยาง” เขาพูดอย่างไม่ยีระ

            “นี่คุณ...จะบ้าเหรอ”

            “แล้วคุณเป็นไงบ้าง หน้าซีดไปนะ” เขาที่เลิกหยอกล้อเธอหันมาสนใจร่างกาย พร้อมกับเอามืออังที่หน้าผาก อย่างคนเป็นห่วงเป็นใย

            “หื้อ...” ดาหลาหลบไม่ให้เขาโดนตัว

            “ทำเป็นหวง อย่างอื่นผมก็ได้เห็นได้สัมผัสได้...” เขาทำเสียงลากยาวจนเธอต้องหยุดยั้งเขาไว้

            “พอๆ...ไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เป็นไข้เมื่อวาน” นอกจากเป็นไข้ก็คลื่นไส้นี่แหละ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

            “อาการอื่นไม่มีอีกเหรอ ใบหน้าคุณซีดมากเลยนะ” เขาที่ไม่แน่ใจนักเพราะหากเป็นไข้กินยาลดก็คงจะหาย

            “คลื่นไส้ สงสัยเหม็นขี้หน้าคุณ” เธอบอกว่าคลื่นไส้อ่ะจริง แต่เหม็นเขาเสียมากกว่า

            “คุณกินยาอะไรไป”

            “ยาแก้ไข้ กับยาคุมฉุกเฉิน” เธอกอดอกบอกเขาไม่สบตา เพราะเขาคนเดียวที่ทำให้เธอต้องมากินยาคุมฉุกเฉิน

            “ผมว่าคุณไปกับผมดีกว่า คุณน่าจะแพ้ยาคุมนะ”

            “ไป ไปไหน ไปทำไม” หญิงสาวสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา

            “ไปรักษาไง” ....

            “ระ...รักษาอะไร...” เธอยังไม่แน่ใจว่าเขาพูดถึงอะไร เพราะแพ้ยาคุมก็เลิกกินก็หายไหม

            “ไปก่อนเถอะน่า...คุณเดี๋ยวไม่ทัน” เขาเร่งเร้าเธอ กลัวว่าเธอจะจับได้ว่าเขาอยากลากเธอให้ไปกับเขา

            “เดี๋ยวสิ เปลี่ยนชุดก่อนไปชุดนี้โรงพยายาลจะแตก...” ดาหลาที่ไม่รู้เรื่องอะไร เมื่อเขาพูดก็คล้อยตามโดยไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง

            “เร็วๆนะ” เขาบอกพร้อมกับยิ้มระรื้นเต็มใบหน้า...