ตอนที่ 1/1 พี่คนสวยหัวดื้อ

เปลือกตาสีสมพูอ่อนที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพงค่อยๆ ขยุกขยิกลืมตาตื่นช้าๆ ภาพที่เห็นตรงหน้าพร่าเลือนและสมองก็ยังมึนชาพร่าเบลอไปหมด

“อ๊ะ! เจ็บจัง” เห็ดหอมยันตัวลุกนั่งพิงหัวเตียง มือบอบบางแตะท้ายทอยที่ปวดระบมพลันนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าขึ้นได้

ตะวันบุกเข้าไปหาเธอถึงห้อง จากนั้นเธอโดนทำให้สลบแล้วตื่นมาอีกทีก็อยู่ในห้องนอนของตัวเองในบ้านหลังใหญ่ของปะป๊า

“หน็อย! ไอ้เด็กบ้า…” เห็ดหอมกำลังจะสาปส่งตะวันที่ริอาจมาทำร้ายร่างกายเธอ ทว่ายังไม่ทันปริปากไปมากกว่านั้น ร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาดูดีก็เดินเข้ามาในห้องนอนของเธออย่างคุ้นชิน

“อาคิเรย์มาได้ไงคะ” อาคิเรย์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพ่อของเธอ หน้าตาจึงไม่ได้ละม้ายคลายคลึงกันสักเท่าไร อีกอย่างอาก็เป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น มีความหล่อกลมกล่อมลงตัว

“ก็ใครมันดื้อแอบหนีไปเที่ยว อาต้องให้ตะวันไปพาตัวหนูออกมา ดีนะที่หนูเมาหลับไม่เป็นอะไรไปก่อน” เห็ดหอมเกือบพลั้งปากพูดไปว่าเธอไม่ได้เมาหลับแต่โดนไอ้บ้าตะวันตีท้ายทอยจนสลบต่างหาก

“อาเป็นห่วงน้องเห็ดมากนะ ปะป๊าก็เป็นห่วง ทำไมหนูดื้อแบบนี้ฮึ” ร่างสูงเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง มองเธอด้วยสีหน้าแววตาตำหนิแต่เจือไปด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

เห็ดหอมนิ่งเงียบ รู้ว่าโต้เถียงไปด้วยอาคิเรย์ต้องดุเธอแน่นอน แต่จะว่าไปตอนนี้เธอก็กำลังโดนดุอยู่เหมือนกันนี่หว่า

“ทำไมน้องเห็ดไม่ชอบคุณดาว บอกอาได้มั้ย” อาคิเรย์คงเห็นว่าเธอนิ่งเงียบไม่เถียงกลับเหมือนทุกครั้งจึงยอมลดน้ำเสียงให้อ่อนลงเพื่อพยายามคุยกันดีๆ

เห็ดหอมยังเงียบเหมือนเดิม แต่ในหัวมีแต่ภาพผู้หญิงที่ชื่อดาวประกายผุดขึ้นมาเต็มไปหมด กำลังอ้อนพ่อเธอบ้าง พูดจาเสียงหวานคะขากับพ่อเธอบ้าง

ใช่แล้วล่ะ ผู้หญิงคนนั้นคือเมียใหม่ของพ่อที่กำลังจะกลายมาเป็นแม่เลี้ยงของเธอ

“คุณดาวเป็นคนดีนะน้องเห็ด อาเชื่อว่าคุณดาวรักพี่หิรัญจริงๆ ทำไมหนูไม่ลองเปิดใจให้เธอหน่อยล่ะ”

“เปิดใจเหรอคะ แล้วทำไมหนูต้องเปิดใจให้เธอด้วย หนูไม่อยากได้แม่ใหม่สักหน่อย ป๊าก็เคยสัญญากับหนูแล้วว่าจะไม่มีใครมาแทนที่หม่ามี๊ได้ แล้วดูที่ป๊าทำตอนนี้สิ!” นิสัยเอาแต่ใจเริ่มผุดขึ้นมาเมื่อคำพูดของอาคิเรย์ไม่เข้าหูเธอเลยสักนิด

พ่อของเธอเคยสัญญาไว้ว่าเราอยู่กันได้แค่สองคนพ่อลูก ถึงแม้ไม่มีแม่ก็ไม่เป็นไร และท่านก็ทำตามที่สัญญาได้เป็นอย่างดีมาตลอด เห็ดหอมจึงไม่เคยเอะใจเลยว่าท่านแอบไปกุ๊กกิ๊กกับลูกน้องของตัวเองตั้งแต่ตอนไหน ซึ่งเดิมที ‘ดาวประกาย’ เป็นแค่เลขาของพ่อ ทว่าตอนนี้ก็ขยับเลื่อนขั้นตัวเองขึ้นมาเร็วซะเหลือเกิน

แต่อย่าได้หวังว่าเธอจะยอมรับผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่เลี้ยงหรือแม้แต่คนในครอบครัว ให้ตายก็ไม่มีวันญาติดีด้วยเด็ดขาด!

“นี่มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนะ พี่หิรัญเองก็คงอยากเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน หนูไม่อยากเห็นปะป๊ามีความสุขเหรอ” น้ำเสียงโอนอ่อนของอาคิเรย์พยายามกล่อมให้คล้อยตาม แต่เห็ดหอมกลับพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาเสียแทน

“หรือถ้าหนูไม่เห็นด้วยจริงๆ หนูก็ไม่เห็นต้องทำตัวประชดแบบนี้เลย”

“หนูไม่ได้ประชด!”

“ที่หนูออกไปเที่ยวผับเกือบทุกคืน แล้วปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับผู้ชายไปเรื่อยนี่เรียกว่าไม่ได้ประชดเหรอ กี่ครั้งแล้วที่หนูเกือบนอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ถ้าพวกอากับลูกน้องพี่หิรัญไม่ไปช่วยพาตัวหนูออกมาทัน ป่านนี้คงเป็นข่าวใหญ่ไปแล้ว” อาคิเรย์กลับมาเสียงดุเหมือนเดิมหรือเผลอๆ ดุยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เห็ดหอมสูดลมหายใจลึก กอดอกเชิดหน้าไปอีกทางแสดงอาการเอาแต่ใจอย่างที่คิเรย์เห็นเป็นประจำ แต่กับเรื่องนี้เขาไม่อยากเห็นเห็ดหอมเป็นแบบนี้เลย เธอโตแล้วก็น่าจะมีเหตุผลหน่อย

“อาขอได้ไหม อย่าประชดป๊าแบบนี้อีก”

“งั้นอาคิเรย์บอกป๊าให้ยกเลิกงานแต่งกับผู้หญิงคนนั้นได้มั้ยล่ะคะ ถ้าอาทำให้หนูได้ หนูก็ทำให้อาได้เหมือนกัน” คำต่อรองของเธอทำคิเรย์ส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจ การรับมือกับคนหัวดื้อหัวแข็งอย่างเห็ดหอมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เถียงกับหนูอาโคตรปวดหัวเลย เอาล่ะ ไหนๆ หนูตื่นแล้วงั้นเราลงไปทานข้าวพร้อมกันดีกว่า”

“หนูไม่หิว…”

โครกกก~ เป็นจังหวะนรกมากที่ท้องของเธอดันมาลั่นเมื่อพูดออกไปแบบนั้น ราวกับมันประท้วงที่เธอไม่ยอมทานอะไรเลยนอกจากแอลกอฮอล์ ซึ่งตั้งแต่รู้ว่าปะป๊าหาแม่ใหม่ให้ก็ดื่มหนักมาตลอด

“ท้องหนูไม่ให้ความร่วมมือเลยนะ” อาคิเรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะไล่เธอไปจัดการตัวเอง เสร็จแล้วจึงลากแขนออกจากห้องด้วยกัน

ทว่าเมื่อมาถึงโต๊ะอาหาร เห็ดหอมก็อยากจะเลี้ยวกลับเดินขึ้นห้องไปเสียเดี๋ยวนั้น เพราะคนที่เธอไม่อยากเห็นมากที่สุดในตอนนี้กำลังนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

“ลงมาได้สักทีนะยายตัวแสบ” นั่นคือคำแรกที่ปะป๊าเอ่ยทัก ไม่รู้อาคิเรย์ไปพูดอะไรด้วย ป๊าถึงไม่ดุแม้ว่าท่านก็น่าจะรู้วีรกรรมล่าสุดของเธอเมื่อคืนนี้แล้ว

“กับข้าวเยอะแยะเลยนะครับ น่าทานทั้งนั้นเลย” คิเรย์ขยับเก้าอี้ให้หลานสาวได้นั่ง จากนั้นจึงเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งเพื่อนั่งข้าง ‘มุกดา’ ภรรยาคนสวย

เห็ดหอมมองอาของเธอที่ตักกับข้าวให้พี่มุกดา รอยยิ้มยินดีโผล่ขึ้นมาบนใบหน้าสวยหวานแว๊บหนึ่ง หากแต่เมื่อตากลมโตย้ายมองคู่ของปะป๊ากับดาวประกายว่าที่แม่เลี้ยง สีหน้าของเห็ดหอมก็สับสวิตซ์เป็นบึ้งตึงในทันที

“ของชอบคุณ ทานเยอะๆ นะ”

“ขอบคุณนะคะ” ความหวานของทั้งคู่เปรียบเหมือนยาขมสำหรับเห็ดหอม อาการอยากอาหารก่อนหน้าแทบจะหายไปหมดสิ้นจนเริ่มทานไม่อร่อย แม้ว่ากับข้าวตรงหน้าจะมีแต่ของชอบเธอเหมือนกันก็ตาม

“แค่กๆ..”

“ดาว! เป็นอะไรไป ค่อยๆ จิบน้ำนะ” ว่าที่แม่เลี้ยงสำลักอาหารจนน้ำตาคลอ ปะป๊าก็รีบดูอาการในทันที ความเป็นห่วงเป็นใยออกชัดจนเห็ดหอมปิดบังสีหน้าที่กำลังเบ้ปากมองแรงไม่ได้เลย

“จานนี้มีถั่วน่ะค่ะ”

“จริงด้วย ผมจำได้ว่าคุณแพ้ถั่ว” ปะป๊าพูดกับคุณดาวประกายจบก็เรียกหาแม่บ้านในทันที “ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าคุณดาวเขาแพ้อะไรบ้าง ทำไมยังทำเมนูแบบนี้ขึ้นโต๊ะมาเสิร์ฟอีก จำไม่ได้เหรอ”

ปะป๊าเสียงดุใส่ป้าอรที่เป็นแม่บ้านจนอีกฝ่ายก้มหน้าต่ำ สีหน้าตกใจระคนหวาดกลัว “อะ…เอ่อ จำได้ค่ะ แต่ว่าจานนี้ของชอบคุณหนู”

ป้าอรเหลือบตามองหน้าเธอ ขนาดแม่บ้านยังรู้เลยว่ามันคือของชอบเธอ แต่คนเป็นพ่อแท้ๆ ไม่แม้แต่จะจำของชอบลูกสาว แต่กลับไปจำของผู้หญิงคนอื่นว่ากินอะไรได้บ้างหรือแพ้อะไรบ้าง คิดแล้วมันน่าน้อยใจไหมล่ะ

“อ้อ จริงด้วยสินะ” ท่านหิรัญเองเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ แต่ก็ช้าไปเสียแล้วเมื่อเห็ดหอมวางช้อนกระทบจานเสียงดัง สีหน้าเรียบเฉยพยายามกักเก็บความไม่พอใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด

“หนูอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ”

“น้องเห็ดไม่อยู่ค้างที่นี่อีกสักคืนเหรอ”

“ไม่ล่ะค่ะ หนูจะกลับเพนต์เฮาส์ ปะป๊าก็มีคนอยู่เป็นเพื่อนทุกวันทุกคืนอยู่แล้วนี่คะ หนูคงไม่จำเป็นหรอก”

“เห็ดหอม…” หิรัญเรียกได้แค่ชื่อเพราะตอนนี้ยายลูกสาวตัวแสบเอาแต่ใจเดินลิ่วออกจากห้องทานอาหารไปแล้ว ตั้งแต่เขาเปิดตัวคบกับดาวประกาย เห็ดหอมก็เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่รู้ทำไมถึงไม่ยอมเปิดใจให้คุณดาวสักที