บทนำ 2

“เธออยู่ห้องนี้แน่นะ”

“แน่ครับ”

ตะวันพยักหน้าให้การ์ดคนนั้นหนึ่งที ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ว่าอย่างเบามือจนคนในห้องยังไม่ทันสังเกตเห็นเขา แต่เขานี่สิเห็นทุกอย่าง

สิ่งแรกที่สายตาดุดันมองเห็นคือร่างอรชรของสาวสวยตัวต้นเรื่องซึ่งก็คือดาราสาวคนเดียวกับที่ไอ้นิวชอบนักชอบหนา เธอเป็นหลานสาวของเฮียคิเรย์ ร่างเล็กนั้นนอนแผ่หลาเคลิบเคลิ้มไปกับแก้วน้ำเมาในมือซึ่งเหลืออยู่เกือบครึ่ง ศีรษะเอนซบหลังบนพนักโซฟา มีไอ้หน้าจืดคนหนึ่งกำลังนวดขาเรียวขาวอย่างตั้งอกตั้งใจ

มันตั้งใจนวดจนมือเกือบจะถึงโคนขาอ่อนด้านในอยู่แล้ว ไม่รู้เธอเมาหรือตั้งใจปล่อยให้มันรุ่มร่ามกับร่างกายตามอำเภอใจกันแน่ แต่เขาเห็นแล้วก็มีคำพูดหนึ่งผุดขึ้นมา

ฮึ…ร่านดี

“เฮ้ย! มึงอะลุกดิ” เสียงเข้มทรงพลังเอ่ยขึ้น ศีรษะของสาวเจ้าผงกหัวมองที่มาและเมื่อเห็นว่าเป็นใครนัยน์ตาคู่สวยก็เบิกกว้าง เรียวคิ้วขมวดชิดแน่น ใบหน้าบึ้งตึงจ้องร่างสูงหน้าประตูตาแข็งเกร็ง

“ออกไปสิวะ! หรืออยากให้กูลากคอมึงออกไป”

“อะ…เอ่อ คือว่า”

“ไม่ต้องออกไป!” เสียงเกรี้ยวกราดของ ‘เห็ดหอม’ เอ่ยอย่างวางอำนาจ “ฉันเป็นคนจ่ายเงินนาย ไม่ใช่ไอ้หมอนั่น นั่งลงแล้วนวดขาให้ฉันต่อ”

บาร์เทนเดอร์หนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใจนึงก็กลัวสายตาดุดันของผู้ชายตรงหน้า ทว่าอีกใจก็กลัวตัวเองโดนไล่ออกเพราะอำนาจของผู้หญิงคนนี้ กดดันกันขนาดนั้นคนกลางอย่างเขาทำตัวไม่ถูก

“จะให้มันนวดหรือนาบกันแน่ กางเกงแม่งตุงเป็นลำขนาดนั้น” ตะวันเอ่ยเสียงเรียบ กดสายตาลงต่ำมองเป้ากางเกงบาร์เทนเดอร์หน้าละอ่อน เห็ดหอมมองตามก่อนจะเห็นว่าเขาพูดความจริง

แค่นวดขาให้เธอเฉยๆ ก็แข็งแล้วเหรอเนี่ย

“จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน อย่ามายุ่ง!” แต่ทิฐิที่มันสูงยิ่งกว่าเสาไฟทำให้ตอบกลับด้วยเสียงขุ่นจัด หากเป็นคนอื่นจะไม่อารมณ์เสียเท่านี้ แต่เพราะเป็นตะวัน ผู้ชายที่เธอเหม็นขี้หน้าที่สุดในโลก เธอจึงใส่อารมณ์เต็มที่

“ก็ไม่ได้ยากจะยุ่งหรอกถ้าเฮียคิเรย์ไม่ให้ฉันมาพาตัวเธอออกไป เลิกแรดแล้วก็ตามมาซะ” อีกฝ่ายด่าว่าเธอแบบนั้น เห็ดหอมฉุนโกรธไม่น้อยแต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ตะวันปากหมาใส่เธอ

“เรื่องอะไรฉันต้องไปกับแก! อย่ามาวุ่นวายให้มันมาก”

“ปากดีฉิบหาย” ตะวันเริ่มจะหน้าตึงแล้วเหมือนกัน เห็ดหอมเหมือนม้าพยศที่อวดดีไปเรื่อย เธอเริ่มจะทำให้ความอดทนเขาหมดลง

“มึงจะไม่ยอมออกไปใช่ปะ” ถามไอ้หน้าละอ่อนเสียงเย็น

บาร์เทนเดอร์หนุ่มไม่กล้าสู้สบสายตาแข็งกร้าวของตะวัน รีบก้มหน้ามองต่ำ ใจสั่นตึกตักเหมือนจังหวะรัวกลอง

เมื่อไม่มีใครให้คำตอบ ตะวันจึงเดินกร่างดาหน้าเข้ามาอย่างอุกอาจ มือฉวยขวดเหล้าราคาแพงฟาดเน้นๆ ใส่โต๊ะจนมันแตกละเอียด เหลือเพียงคอขวดที่แหลมคม

เห็ดหอมมองคนตัวสูงด้วยความโกรธจัด บุกเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญไม่พอ ยังมาทำนิสัยเสียทำลายข้าวของกันอีก

“ทำบ้าอะไรของแก!”

“หุบปาก!” คอขวดแหลมๆ ชี้หน้ามาทางเธอ ขู่เข็ญกันอย่างตรงไปตรงมา “เดี๋ยวเธอจะโดนฉันจัดการเป็นรายต่อไป” ไอ้เด็กบ้านี่มีสิทธิ์อะไรมาใช้อำนาจกับเธอไม่ทราบ!

“ส่วนมึงถ้าไม่อยากตายอนาถในห้องนี้ก็รีบไสหัวไปซะ แล้วจำไว้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้องปิดปากให้เงียบ ถ้ามึงพูดให้ใครฟังละก็ กูเอามึงตายแน่!”

“คะ…ครับๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” บาร์เทนเดอร์หนุ่มตัวสั่นงันงก วิ่งหางจุกตูดออกจากห้อง จากที่คิดหวังจะเคลมดาราสาวในตอนที่เธอเมามายไม่ได้สติ ทว่าตอนนี้ต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้ก่อน

“บ้าที่สุด! ฉันเสียเงินจ้างหมอนั่นไปตั้งแพงนะ!”

“จ้างมาเอนเตอร์เทนหรือจ้างมาให้มันเอา อย่าแรดให้มันมากสงสารพ่อเธอบ้าง”

“ไอ้ตะวัน! แกอย่ามาลามปามนะ”

“ฉันแค่พูดความจริง รับไม่ได้ก็เรื่องของเธอ” ตะวันปาขวดในมือทิ้งไป เห็ดหอมที่เห็นท่าทีไม่ค่อยดีเริ่มขยับถอยหลังทีละก้าว แค่สายตาของไอ้เด็กนี่ในตอนนี้ทำเธอร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมา เหมือนหมาบ้าที่พร้อมกระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ

“จะเดินออกไปด้วยกันดีๆ หรือให้ฉันอุ้ม”

“ฉันไม่ไป แกนั่นแหละที่ต้องออกไป อย่ามาสั่ง!”

“พูดมากว่ะ ไม่ยอมออกไปด้วยกันดีๆ งั้นฉันคงต้องใช้ไม้สุดท้าย” ตะวันไม่สนใจท่าทีของเห็ดหอมที่รังเกียจเขาเมื่อเข้าไปใกล้ มือหนากลับรวบร่างคนตัวเล็กได้ทันก่อนที่เธอจะอาละวาดปาข้าวของใกล้มือใส่เขา เห็ดหอมฤทธิ์เยอะแค่ไหนเขารู้ดี

“ไอ้ตะวัน! อย่ามาจับฉันนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

“อย่าสะดีดสะดิ้งให้มันมาก! ฉันก็ไม่ได้อยากจับเนื้อตัวเธอนักหรอกถ้าไม่ใช่เฮียคิเรย์สั่ง กลัวเนื้อยุ่ยติดมือเหมือนกันแหละวะ!”

“กรี๊ดดดด! ไอ้บ้า!” ตะวันกล้าดียังไงมาด่าผิวเนียนนุ่มของเธอ เธอไม่ได้แก่หนังเหี่ยวสักหน่อย ห่างกันแค่สามปีไม่ใช่สามสิบปีนะไอ้เด็กบ้า!

“กรี๊ดเชี่ยไรนักหนา! หนวกหู”

“แก! ไอ้…!”

พลั่ก!

เขาให้โอกาสเธอทำตัวดีๆ แล้วแต่นอกจากจะไม่ฟังกันก็ยังดื้อฉิบหาย แล้วเขามันก็ไม่ใช่คนอดทนกับอะไรได้นานซะด้วยสิ

ในเมื่อยังแหกปากร้องไม่เลิก ก็คงได้ยืนทะเลาะกันอยู่อย่างนี้และเขาก็รำคาญเสียงแว๊ดๆ แปดหลอดของเธอมาก อยากให้แฟนคลับที่ชื่นชอบยายนี่มาเห็นด้านนางมารร้ายแบบนี้เหลือเกิน ดูซิว่ายังจะชอบอยู่อีกไหม

อย่างที่เห็นเขาเลยต้องจัดการทำให้เธอหุบปากด้วยการตีท้ายทอยไปหนึ่งที ขนาดตีแบบออมแรงแต่ยายคุณหนูนี่คงบอบบางเกิน เธอถึงได้สลบคาอ้อมแขนของเขา

“หมดฤทธิ์สักทีนะ” ไม่ได้อยากขึ้นชื่อว่าทำร้ายผู้หญิง แต่กับเห็ดหอมไม่โดนสักที ไม่มีทางจำ การจะพาตัวเธอออกไปหากไม่ใช้วิธีนี้ก็คงได้ยืนเถียงกันจนถึงเช้า ซึ่งนั่นมันทำให้เขาเสียเวลา

“เมียก็ไม่ใช่ ต้องมาคอยดูแลอีก เวรกรรมอะไรของกูวะ” เสื้อแขนยาวลายสก็อตโดนถอดออกมาจากตัวคลุมหัวยายม้าพยศเอาไว้กันคนอื่นเห็นก่อนจะอุ้มร่างของเธอออกไปรอคิเรย์มารับตัวกลับ

“วุ่นวายจริงๆ เลยยัยภาระ!”