ตอนที่ 1/2 พี่คนสวยหัวดื้อ

“งั้นผมไปส่งน้องเห็ดดีกว่าครับพี่”

“ฝากด้วยนะคิเรย์” ชายหนุ่มลุกจากโต๊ะและภรรยาที่ตามมาติดๆ ทั้งเป็นห่วงความรู้สึกหลานสาวและกลัวเธอจะไปเถลไถลที่ไหนอีก ทั้งสองคนไปส่งเห็ดหอมยังที่พัก ระหว่างทางต่างก็นิ่งเงียบมาตลอด

รถหรูจอดสนิทเมื่อถึงที่หมาย คอนโดมิเนียมสุดหรูในเครืออนันตวรากุล ด้านบนคือเพนต์เฮาส์ขนาดใหญ่หรูหราที่มีเพียงไม่กี่ห้องและหนึ่งในนั้นเป็นของเห็ดหอม คิเรย์และมุกดาขึ้นมาส่งเห็ดหอมถึงบนห้องและได้เจอเจ๊ปิงปอง ผู้จัดการของเธอด้วย

“ขอบคุณที่พายัยตัวแสบมาส่งนะคะคุณคิเรย์ ปิงปองเป็นห่วงแทบแย่ ข้อความก็ไม่ตอบ โทร.ไปก็ไม่รับ มันน่าตีไหมล่ะ” ขอบคุณอีกคนเสร็จก็หันมาดุอีกคนต่อ ซึ่งคนโดนดุไม่ได้มีสีหน้ารู้สึกสำนึกผิด มีแต่อาการหมดอาลัยตายอยากราวกับเผลอทำความสดใสหล่นหายข้างทางไปแล้ว

“จะบ่นอะไรก็เก็บไว้ก่อนนะเจ๊ หนูขอตัวไปนอนก่อน ตื่นแล้วจะออกมาให้บ่น” เห็ดหอมเตรียมลากสังขารเข้าห้อง ทว่าเสียงอาคิเรย์ก็หยุดเธอไว้เสียก่อน

“น้องเห็ดอย่าแอบหนีออกไปเที่ยวแบบเมื่อคืนอีกนะ แล้วก็ห้ามเรื่องผู้ชายด้วย ที่เห็นปะป๊าไม่ดุวันนี้เพราะอาขอไว้ แต่ถ้าหนูทำอีก อาช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะ” เห็ดหอมแค่รับฟังแต่จะเอามาคิดทบทวนหรือเปล่านั้นไม่อาจรู้ได้เลย

“แล้วที่หนูทำมันไม่ดีต่อภาพลักษณ์เลยรู้ตัวใช่ไหม ถ้ามันมีข่าวรั่วออกไปคนเขาจะมองหนูยังไง หนูต้องคิดถึงตรงนี้ด้วย ถ้ายังดื้ออีก อาจะให้บอดีการ์ดมาคอยคุมพฤติกรรมหนูทุกฝีก้าว”

“อาคิเรย์!”

“ไม่ต้องมาเสียงดังใส่อา จะดื้อก็ลองดู อาทำจริงด้วย” เห็ดหอมหน้าบึ้งใส่เขาใหญ่เลย ปกติเขาก็ตามใจหลานสาวคนนี้เก่งไม่แพ้ปะป๊าของเธอ แต่บางครั้งพฤติกรรมของเห็ดหอมก็ไม่ได้น่ารักจนต้องเปลี่ยนมาใช้ไม้แข็งบ้าง

คนตัวเล็กสับขาเดินเข้าห้องอย่างไวก่อนตามมาด้วยเสียงกระแทกปิดประตูดังปังใส่หน้า คิเรย์ถึงกับมองหน้ามุกดาและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับนิสัยหลานคนนี้

“ผมฝากคุณปิงปองดูแลน้องเห็ดด้วยนะครับ ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรก็ติดต่อผมได้ทันที”

“เชื่อใจปิงปองได้ค่ะ จะดูแลยัยตัวแสบให้ดีที่สุด” แม้ว่าการรับมือกับเห็ดหอมแทบจะทำให้ปิงปองค้นหาคำว่าสมองใหม่ใกล้ฉันทุกครั้งเลยก็ตาม แต่เธอคิดว่าเธอเอาอยู่

หมดธุระแล้วคิเรย์ตรงกลับบ้านตัวเองบ้าง เมื่อคืนทิ้งน้องคิริวลูกชายให้แม่มุกดาเป็นคนเลี้ยง เมียเขาบ่นคิดถึงลูกจะแย่แล้ว ใกล้ค่ำเขาก็ขอเธอออกไปหาเพื่อนที่นัดกันไว้ มุกดาก็อนุญาตให้ไปเพราะเขาไม่ใช่คนเที่ยวบ่อย แค่นานๆ ครั้งเท่านั้น

เขามาถึงผับเป็นคนสุดท้าย ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็รออยู่พร้อมหน้าพร้อมตาหมดแล้ว ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้มีประชุมใหญ่ขององค์กร นั่นเลยทำให้พวกเขามีเวลาตรงกันและได้ออกมาสังสรรค์กันบ้าง หากเป็นเวลาปกติจะนัดเจอตัวได้ยากเพราะติดงานและที่สำคัญต่างคนต่างมีลูกมีเมียให้ต้องดูแล

“กูปวดหัวเรื่องน้องเห็ดว่ะ” คิเรย์เล่าให้เพื่อนฟังถึงเรื่องเมื่อคืนที่หลานสาวตัวดีก่อไว้ เพื่อนกลุ่มเขารู้จักและสนิทกับเห็ดหอมทั้งหมด เรียกได้ว่าเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ เลยก็ว่าได้

“กูไม่รู้น้องเห็ดมีอคติอะไรกับคุณดาวนักหนา แต่น้องไม่เปิดใจให้เธอเลยนะเว้ย”

“กูว่ากูเข้าใจเห็ดหอมนะ” พายัพเพื่อนสนิทในกลุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบเสริมต่อ “เห็ดหอมอยู่กันสองคนพี่หิรัญมาตั้งแต่เด็กๆ แต่จู่ๆ พ่อตัวเองก็พาผู้หญิงคนอื่นมาบอกว่านี่เมียใหม่พ่อ พ่อจะแต่งงานกับคนนี้ เป็นกูก็คงเตรียมตัวเตรียมใจรับมือไม่ถูกเหมือนกันว่ะ”

“มันก็จริงของมึง” ภูผาเพื่อนอีกคนว่าบ้าง “แต่เห็ดหอมก็ไม่ต้องถึงกับประชดพี่หิรัญด้วยการออกไปหาผู้ชายคนอื่นไหมวะ คือน้องมันตั้งใจจะหาลูกเขยให้พ่อเลยอะ”

“ก็เพราะพี่หิรัญหวงยัยเห็ดมากน่ะสิ น้องมันเลยเลือกประชดด้วยวิธีนี้ โคตรแสบ” มาร์ตินยิ้มเยาะนิดๆ เมื่อนึกถึงเจ้าของชื่อของการสนทนา

“แสบหรือสิ้นคิดเอาดีๆ” คิเรย์ว่าเข้าให้ “กูกลัวจริงๆ นะพวกมึง ถ้าวันนึงน้องเห็ดพลาดไปนอนกับผู้ชายหน้าไหนไม่รู้ขึ้นมา แค่คิดกูก็เครียดแล้วเนี่ย” คิเรย์กุมขมับ สีหน้าคร่ำเครียดอย่างที่พูดจนมาร์ตินต้องยื่นมือตบบ่าเบาๆ

“กูว่ามันพอจะมีวิธีอยู่นะ” คนที่นิ่งเงียบมาตลอดอย่างมาร์คัส แฝดพี่ของมาร์ตินเอ่ยขึ้นในที่สุด คิเรย์มองเพื่อนด้วยสายตามีคำถาม

“ยังไงวะ”

“มึงไม่อยากให้เห็ดหอมใช้ผู้ชายหน้าไหนประชดพี่หิรัญ มึงก็ต้องหาผู้ชายที่คุมพฤติกรรมเห็ดหอมได้ไง”

“แล้วกูจะไปหาผู้ชายที่มึงว่าจากที่ไหน”

“มึงลองคิดดูดีๆ” มาร์คัสยิ้มกริ่ม รอยยิ้มของมันแฝงเลศนัยบางอย่างที่ต้องทำให้คิเรย์ฉุกคิดทีละนิด ในเวลาต่อมาหัวคิ้วที่ขมวดขดแน่นเป็นปมก็คลายออก นัยน์ตาทอประกายความหวัง

“ตะวัน!”

“เออ คิดออกสักทีนะมึง ตะวันกับเห็ดหอมเกลียดขี้หน้ากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร กูเห็นเจอกันทีไรก็กัดกันตลอด เพราะแบบนี้ไงกูถึงให้มึงใช้ตะวันกำราบความดื้อของเห็ดหอม ตะวันนี่แหละเป็นผู้ชายคนเดียวที่จะเอาหลานมึงอยู่” มาร์คัสพูดจบก็จิบค็อกเทลรสชาติกลมกล่อมช้าๆ ให้ความหวานซาบซ่านของแอลกอฮอล์ชั้นดีไหลลึกผ่านลำคอแกร่ง สีหน้าท่าทางสุดชิวของเขาทำเพื่อนๆ ถึงกับยกนิ้วให้ในความคิดชาญฉลาด

“แผนมึงเข้าท่าเลยว่ะ แต่มันติดอยู่นิดเดียว”

“กูว่าไม่นิดอะ” มาร์ตินหัวเราะร่าเพราะเขารู้ว่าคิเรย์คิดอะไรอยู่

“ตะวันมันจะยอมช่วยหรือเปล่าเถอะ เกลียดกันขนาดนั้นแม่งจับมาอยู่ด้วยกันกูล่ะกลัวจะฆ่ากันตายซะก่อน”

“ใจเย็นไอ้เหี้ย มึงก็คิดไปนู่น บางทีอาจจะเหมือนคู่กูกับซาร่าห์ก็ได้นะ” มาร์ตินพูดถึงตัวเองและภรรยาที่เมื่อก่อนไม่ถูกชะตากันอย่างแรง เป็นไม้เบื่อไม้เมามาตลอด แต่เมื่อโดนจับคลุมถุงชนได้มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างปรับตัวเข้าหาอีกฝ่าย เรียนรู้นิสัยใจคออย่างลึกซึ้งจนในที่สุดก็รักกันจนถึงตอนนี้

“แต่ไอ้คู่นี้กูไม่เห็นว่าจะรักกันได้เลยนะ มีแต่จะวางมวยกันมากกว่า” ทะเลเอ่ยอย่างติดตลก แต่มาร์ตินก็เบรกซะจนหัวทิ่ม

“ทำเป็นพูดไปไอ้นี่ มึงกับน้องม่านไหมก็ใช่ย่อยเนอะ” เขาจำที่ทะเลเคยบอกได้ว่าชาตินี้จะไม่มีเมียอีกแล้ว ทว่าเจอน้องม่านไหมปุ๊บก็เปลี่ยนสีทันที ซึ่งกว่าจะได้ลงเอยก็เคยไม่ลงรอยกันมาก่อน เพราะแบบนี้แล้วเขาจึงคิดว่าอะไรๆ มันก็เป็นไปได้

ตะวันกับเห็ดหอมไม่ถูกโฉลกกันก็จริง แต่ใช่ว่าหากได้อยู่ใกล้กันความคิดนี้มันจะไม่เปลี่ยนนี่หว่า ขนาดเขาที่เคยไม่ปลื้มซาร่าห์อย่างแรงก็ยังเปลี่ยนมารักเธอได้เลย

“กูจะลองคุยกับตะวันดู เอาจริงๆ แผนไอ้คัสนี่แหละเวิร์กสุดแล้ว”

“ภาวนาหนักๆ เลยนะมึง เกลี้ยกล่อมไอ้ตะวันให้ยอมมาช่วยเรื่องน้องเห็ดก็เหมือนมึงยื่นเชือกให้มันไปผูกคอตายนั่นแหละ” ดูไอ้หมาตินมันพูดเข้าเถอะ หลานสาวเขาแย่ถึงขนาดต้องเปรียบเทียบแบบนี้เลยเหรอ เขาเริ่มคิดหนักแล้วล่ะสิ