บทที่ 1

หมอหลวงชราทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ เอ่ยด้วยความสะเทือนใจว่า: “องค์รัชทายาท... กระหม่อมไม่อาจหักใจลงมือได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ... แม่นางเจียงร่วมตกระกำลำบาก ถูกเนรเทศไกลถึงสามพันลี้ไปพร้อมกับพระองค์จนร่างกายมีโรคภัยรุมเร้า หากยังต้องมากรีดเอาโลหิตหัวใจไปอีก เมื่อนางฟื้นขึ้นมา ย่อมต้องเจ็บปวดทรมานเจียนตายเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ...”

“พอได้แล้ว!” เซี่ยฉางหลีตวาดกร้าวขัดจังหวะ นัยน์ตาสาดประกายเย็นเยียบจนน่าสะพรึงกลัว “ในเมื่อท่านไม่กล้าลงมือ เช่นนั้นข้าจะทำเอง!”

เขาแย่งมีดสั้นมาจากมือหมอหลวง แล้วแทงทะลวงเข้าที่กลางอกของเจียงชิงเซ่อโดยไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย

“อึก...”

ปลายนิ้วของร่างบางบนเตียงสั่นเทิ้มขึ้นมาแผ่วเบา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้

โลหิตสีแดงฉานทะลักล้น เซี่ยฉางหลีรีบนำชามหยกมารองรับไว้ จวบจนเต็มเปี่ยม เขาก็สะบัดแขนเสื้อหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหันกลับมามอง

หมอหลวงชราเดินโซซัดโซเซตามออกไป ประตูตำหนักปิดลงเสียงดังสนั่น ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะค่อย ๆ ห่างไกลออกไป

บนเตียงนอน... เจียงชิงเซ่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เหงื่อเย็นเยียบหลั่งรินจนเปียกชุ่มปอยผมข้างขมับ

นางขบริมฝีปากล่างของตนเองไว้แน่น เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมา

เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน...

ไม่มีใครรู้เลยว่า แท้จริงแล้วนางไม่ได้สลบไสลไปแต่อย่างใด

ครึ่งชั่วยามก่อน เซี่ยฉางหลียกถ้วยน้ำแกงหยกน้ำค้าง มาป้อนให้นางด้วยมือของเขาเอง ทว่าพอดื่มลงไปนางก็รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงฝืนใจล้วงคออาเจียนออกมาจนหมด ใครจะคาดคิดว่าในนั้นกลับผสมยาหมาเฟ่ยส่านเอาไว้

ที่แท้ก็เพื่อนางหลับใหล จะได้ลงมือกรีดเอาโลหิตหัวใจของนางไปช่วยชีวิต

มู่หลิวอิ๋งอย่างนั้นหรือ?!

มือเรียวสั่นสะท้านขณะยกขึ้นมากุมบาดแผลเหวอะหวะกลางอก เลือดสดยังคงซึมผ่านร่องนิ้ว ย้อมชุดนอนสีขาวบริสุทธิ์จนแดงฉาน

ช่างน่าขันสิ้นดี...

สามปีก่อน องค์รัชทายาทเซี่ยฉางหลีทำให้โอรสสวรรค์พิโรธ จนถูกปลดและเนรเทศ ขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนักต่างหลบหน้าหนีหาย บรรดาทายาทตระกูลสูงศักดิ์ที่เคยรายล้อมประจบประแจงต่างหลีกหนีราวกับเขาเป็นงูพิษ แม้แต่มู่หลิวอิ๋ง คู่หมั้นคู่หมายที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ยังประกาศถอนหมั้นกลางคันเพราะเกรงจะถูกหางเลขไปด้วย

มีเพียงนาง... ที่ยอมขัดใจคนทั้งตระกูล ดึงดันที่จะติดตามเขาไป!

ระหว่างทางถูกเนรเทศ โจรป่าดักปล้น ก็เป็นนางที่เอาตัวเข้ารับคมดาบแทนเขา ในฤดูหนาวอันแสนหฤโหดที่ไร้ซึ่งอาหารประทังหิว ก็เป็นนางที่ยอมอดเพื่อเก็บเสบียงทั้งหมดไว้ให้เขา ยามที่เขาไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด ก็เป็นนางที่กรีดข้อมือตนเอง รินเลือดผสมยาป้อนให้เขาดื่ม

นางร่วมกินข้าวบูดเน่า ร่วมหลับนอนบนกองฟาง ร่วมทนทุกข์ฝ่าพายุหิมะและลมหนาวตลอดระยะทางสามพันลี้ไปกับเขา

แต่มาบัดนี้ เมื่อเขาได้หวนคืนสู่ตำแหน่งรัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา เพียงแค่

มู่หลิวอิ๋งมาคุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญพรรณนาถึงความจำเป็นหน้าประตูวัง เขากลับใจอ่อนยวบ ถึงขั้นไม่เสียดายที่จะมากรีดเอาโลหิตหัวใจของนางไปช่วยชีวิตสตรี

ผู้นั้น!

นางพยุงร่างโซซัดโซเซลงจากเตียง ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนคมมีด บาดแผลที่กลางอกฉีกขาดและเจ็บปวดร้าวระบมตามการเคลื่อนไหว ทว่าความเจ็บปวดทางกายนี้ กลับเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวความปวดร้าวในจิตใจ

ตำหนักของมู่หลิวอิ๋งสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ มองผ่านบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ นางเห็นเซี่ยฉางหลีกำลังประคองป้อนเลือดกลางใจชามนั้นเข้าปากมู่หลิวอิ๋งอย่างทะนุถนอม

“เจ็บเจ้าค่ะ...” มู่หลิวอิ๋งหลับตาพริ้ม น้ำตาเอ่อคลอเบ้า “ท่านพี่ฉางหลี ข้าเจ็บเหลือเกิน...”

ร่างของเซี่ยฉางหลีชะงักงัน: “ทนอีกนิดเถิด อีกประเดี๋ยวก็หายแล้ว”

เมื่อมู่หลิวอิ๋งดื่มเลือดชามนั้นจนหมดและซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขา สีหน้าของนางก็ดูมีเลือดฝาดขึ้นมากจริง ๆ ครู่ต่อมา นางก็ค่อย ๆ ลืมตาฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่สายตาคือนัยน์ตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของเซี่ยฉางหลี

“ท่านพี่ฉางหลี!” ร่างบางสั่นสะท้าน รีบคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น “ท่านให้อภัยข้าแล้วใช่หรือไม่? ข้าผิดไปแล้ว ปีนั้นข้าขี้ขลาดเกินไป ทนความลำบากไม่ไหว... แต่ข้าเสียใจ เสียใจจริง ๆ! หากท่านไม่ต้องการข้าแล้ว ข้าก็ขอสู้ตายเสียดีกว่า!”

ขาดคำ นางก็ทำท่าจะพุ่งโขกศีรษะเข้ากับกำแพง

“พอได้แล้ว!” เซี่ยฉางหลีรั้งตัวนางไว้ ก่อนจะกดร่างมู่หลิวอิ๋งลงบนเตียงอย่างแรง แล้วประกบริมฝีปากจุมพิตนางอย่างดุดัน

นั่นมิใช่จุมพิตที่อ่อนโยน ทว่าเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง ความปวดร้าว และการระบายอารมณ์อย่างจนใจ

เขาจุมพิตนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการบดขยี้ร่างนั้นให้หลอมรวมเข้ากับกระดูกและสายเลือด เมื่อเขาเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงกลับแฝงความรวดร้าวที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างสุดแสน: “มู่หลิวอิ๋ง เจ้ามันก็แค่อาศัยว่าข้ารักเจ้า...”

“ข้ายังต้องการเจ้า ข้าจะทอดทิ้งเจ้าได้อย่างไร? เมื่อวานข้าได้ทูลขอราชโองการจากเสด็จพ่อแล้ว ให้เจ้ากับเจียงชิงเซ่อแต่งเข้าตำหนักบูรพาในวันเดียวกัน... นางเป็นพระชายาองค์รัชทายาท ส่วนเจ้า... เป็นพระชายารอง”

“พระชายารองหรือ?” มู่หลิวอิ๋งน้ำตาร่วงเผาะ “ท่านพี่ฉางหลี ท่านเคยรับปากข้าแล้วนี่ว่าจะครองคู่กับข้าเพียงหนึ่งเดียวตลอดชีวิต”

“เซ่อเซ่อทำเพื่อข้ามามากเกินไป ข้ามิอาจทอดทิ้งนางได้ เจ้าเพียงแค่รู้ไว้ว่า... คนที่ข้ารักสุดหัวใจมีเพียงเจ้าคนเดียวก็พอแล้ว!”

กล่าวจบ เขาก็ตระกองกอดนางไว้แน่น ริมฝีปากบางเฉียบไล้เรื่อยไปตามไหปลาร้าของนาง

แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความลึกซึ้งคู่นั้น ราวกับต้องการปลดเปลื้องความรัก ความแค้น และความคิดถึงตลอดสามปีที่ผ่านมาจนหมดสิ้น

เจียงชิงเซ่อทอดมองเงาร่างสองสายที่ทาบทับกันหลังม่านมุ้ง จู่ ๆ บาดแผลกลางอกก็ปวดแปลบขึ้นมาจนนางต้องค้อมตัวลง

นางกุมหน้าอกแน่น หยาดเลือดร่วงหล่นลงกระทบพื้นหยดแล้วหยดเล่า ทว่าต่อให้ร่างกายจะเจ็บปวดเพียงใด ก็มิอาจเทียบได้กับความรู้สึกราวกับถูกหมื่นศรทะลวงใจในยามนี้

เซี่ยฉางหลีหนอเซี่ยฉางหลี เส้นทางเนรเทศสามพันลี้อันแสนยาวไกล ที่แท้... ท่านก็ยังคงไม่ได้รักข้า

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้า... เจียงชิงเซ่อ ก็ใช่ว่าจะมีเพียงท่านที่ข้าต้องแต่งงานด้วย

ทุ่มเทรักชายคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจมาถึงสิบปี เพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้ว... การปล่อยวาง กลับใช้เวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา

นางหันหลังเดินจากมา โลหิตหยดรินไปตลอดทาง เบ่งบานกลายเป็นดอกไม้สีแดงฉานอันงดงามแต่น่าสลดใจไปตามระเบียงทางเดิน

เหล่านางกำนัลขันทีตามรายทางต่างพากันถอยหนีด้วยความตื่นตระหนก ทว่านางกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย สองเท้าก้าวตรงดิ่งไปยังตำหนักบรรทมของฮ่องเต้

“แม่นางเจียง?” ขันทีเฝ้าประตูเห็นนางอาบชุ่มไปด้วยเลือดก็ตกใจจนหน้าถอดสี “ท่านเป็นอะไรไป...”

“ธิดาขุนนางเจียงชิงเซ่อ ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น รบกวนกงกงรีบเข้าไปทูลรายงานด้วย!”

ครู่ต่อมา ประตูตำหนักก็เปิดออก...

ภายในห้องพระอักษร ฮ่องเต้ทอดพระเนตรสตรีที่คุกเข่าอยู่กลางตำหนักด้วย

พระขนงที่ขมวดเข้าหากัน “ชิงเซ่อ นี่เจ้า...”

เจียงชิงเซ่อโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง: “ได้ยินมาว่าแคว้นเป่ยอวี้ส่งสาส์นสู่ขอสตรีสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ฟ้า หม่อมฉันขออาสาสมัครใจแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี ณ แคว้นเป่ยอวี้อันห่างไกล เพื่อแลกกับความสงบสุขตราบชั่วนิรันดร์ของชายแดนเพคะ!”