ขอนอนด้วย

หลังจากอาบน้ำอาบท่าชำระร่างกายให้ตัวเองได้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว โรสรินทร์จึงหยิบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาผู้เป็นแม่ด้วยความคิดถึง

(สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ โรสคิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ) น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนผู้เป็นแม่

(ไม่ต้องมาพูดเอาอกเอาใจแม่เลย ไปถึงที่โน่นหลายวันแล้วเพิ่งจะโทรหาแม่ นึกว่าหลงคนที่โน่นจนลืมแม่ไปแล้วซะอีก) คุณหญิงพิศมัยเอ่ยขึ้นอย่างค่อนขอด

(แหม…คุณแม่ก็ ใครจะลืมคุณแม่สุดที่รักของโรสได้ล่ะคะ ขี้น้อยใจแบบนี้แก่แล้วนะคะเนี่ย)

(ไม่ต้องมาพูดเลย ว่าแต่…หนูอยู่ที่โน่นเป็นยังบ้างลูก พี่ไวน์เขาดูแลเทคแคร์หนูดีไหม)

(ดูแลดีมากเลยละค่ะคุณแม่ เสียอย่างเดียวขี้บ่นเป็นคนแก่เหมือนพี่รามเลยค่ะ ชิส์!)

เธอกรอกเสียงผ่านปรายสายพลางทำปากยื่นปากยาวอย่างนึกหมั่นไส้คนที่กำลังนินทาอยู่

(เรานี่น๊า…ก็ทำตัวเป็นเด็กดื้อให้พี่เขาบ่นใช่ไหมล่ะ)

(เปล่าซะหน่อยนะคะคุณแม่)

(ว่าแต่…พี่เขาถูกใจหนูบ้างไหม พี่ไวน์เขาพอจะเป็นผู้ชายในแบบที่หนูชอบได้ไหมลูก)

(กล้ามแน่นมากค่ะ อุ๊ย!! มะ ไม่ใช่ค่ะโรสพูดผิด แหะแหะ! พี่เขาก็พอใช้ได้ค่ะคุณแม่ ก็โอเคในระดับนึงค่ะ)

โรสรินทร์พูดผิด ๆ ถูก ๆ อย่างคนลืมตัว จนผู้เป็นแม่ต้องลอบยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ

(แค่ลูกเปิดใจให้พี่เขาบ้างแม่ก็ดีใจแล้วล่ะ)

โฮ่ง โฮ่ง บรู๊ววววววว~~

(อุ๊ย! ขะ คุณแม่คะ งั้นเดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะคะ ไว้ว่าง ๆ โรสจะโทรหา คิดถึงนะคะคุณแม่ สวัสดีค่ะ)

โรสรินทร์รีบวางสายสนทนาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเสียงหมาหอนโหยหวนดังก้องไปทั่วบริเวณบ้าน เสียงของมันดังกังวานเข้ามาในโสตประสาทของเธอ เสียงนั้นแหลมสูงฟังดูน่าสยดสยองยังไงก็ไม่รู้จนทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว หัวใจของเธอตอนนี้เต้นรัวแรงขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

บรู๊ววววววว!!

“อร๊ายยย!! ไอ้พวกหมาบ้า แกจะมาเห่ามาหอนเอาอะไรตอนนี้” โรสรินทร์สบถออกมาเบา ๆ พลางยกมือเรียวขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้

เธอหันหน้าไปมองตรงบริเวณหน้าต่างที่มีแต่ความมืดมิด ไร้แสงจันทร์ ไร้หมู่ดาว ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งเหลือเพียงแค่เสียงหมาหอนที่ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณบ้าน

“แปลก…ร้อยวันพันปีไม่เคยได้ยินเสียงหมาหอนเลยสักครั้ง ไอ้ด่างเองก็ไม่เคยเห็นมันจะหอนเลยสักคืน แต่ทำไมวันนี้มาแปลก” วายุภัคพูดคนเดียวเบา ๆ ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือตรงหน้าต่อและไม่ได้สนใจอะไรอีก

โบร๋ววววววววว~~

โรสรินทร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง เธอเอาผ้าห่มคลุมโปงแทบจะไม่กล้าขยับตัว ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงอะไรออกมา เพราะตอนนี้ความกลัวครอบงำเธอจนหมดสิ้นแล้ว เธอคิดไปต่าง ๆ นานา คิดถึงเรื่องผีสาง เรื่องวิญญาณ เรื่องสิ่งลี้ลับปะปนกันไปหมด ยิ่งนึกไปถึงประโยคที่หวึ่งศรีสาวใช้พูดก่อนหน้านี้เธอก็ยิ่งรู้สึกกลัว

“แบบนี้มันสิได้ผลแน่เด้ออีหวึ่ง”

(แบบนี้มันจะได้ผลจริง ๆ เหรออีหวึ่ง) ลุงเหม้าเอ่ยขึ้น

“นั่นติ๊ล่ะ เปิดเทปเสียงหมาหอนดังคักปานนี้ยังบ่เห็นคุณโรสเพิ่นสิออกมาจากห้องเลย”

(นั่นสิ เปิดเทปเสียงหมาหอนดังขนาดนี้ยังไม่เห็นคุณโรสจะออกมาจากห้องเลย)

คราวนี้นายมืดพูดกระซิบกระซาบขึ้นมาบ้างเมื่อเป็นเวลานานกว่าหลายนาทีแล้ว แต่ยังไม่เห็นโรสรินทร์จะออกมาจากห้องตามแผนที่พวกเขาพากันคาดการณ์เอาไว้เลย

“ใจเย็น ๆ แหน่เป็นหยัง เดี๋ยวคุณโรสกะออกมา แล้วกะไปขอนอนห้องคุณไวน์แท้ ๆ ล่ะ ถ่าเบิ่งเลย”

(ใจเย็น ๆ หน่อย เดี๋ยวคุณโรสก็ออกมา แล้วก็คงไปขอนอนห้องคุณไวน์แน่ ๆ ล่ะ รอดูได้เลย)

หวึ่งศรีเอ่ยขึ้นมาอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะเร่งเสียงหมาหอนให้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

บรู๊วววววววว~

“นะโมตัสสะภะคะวะโต ภะคะวะโตนะโมตัสสะ อุ๊ย! มะ ไม่ใช่ ๆ ๆ” เธอท่องบทสวดมนต์ผิดถูก ๆ เพราะตอนนี้ในสมองของเธอมันแทบจะไม่สั่งการอะไรแล้ว เพราะเธอได้ยินแค่เสียงหมาหอนแว่วอยู่ในหู

โบว๋วววววววว…

“นะโมตัสสะภะคะวะโต อะระห้าโตหกโตเจ็ดโต อ๊ายยยย!! มันต้องท่องยังไงเนี่ย!!” ใบหน้าหวานถึงกับเหงื่อไหลพรากด้วยความกลัวที่ครอบงำ จึงทำให้เธอท่องบทสวดมนต์ผิด ๆ ถูก ๆ ยิ่งพยายามท่องเท่าไหร่ บทสวดมนต์ก็ยิ่งเพี้ยนไปกันใหญ่เพราะสติเริ่มจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“เอาใหม่ ๆ…นะโมตัสสะภะคะวะโต อะระหะโตนะโมพุทตัสสะ อร๊ายยยยย!! ไม่ท่องแล้วโว้ยยยยย!!”

โบร๋วววววววว!!

เสียงหมาหอนยังคงดังก้องไม่หยุดหย่อน บางครั้งเสียงหมาหอนก็ดังสั้น ๆ ติดต่อกัน บางครั้งก็หอนยาวนานเป็นนาที เสียงนั้นฟังดูน่ากลัวจนขนลุกชัน ราวกับมีวิญญาณเร่ร่อนกำลังร้องไห้คร่ำครวญซะอย่างนั้น

สองขาเรียวรีบก้าวออกมานอกห้อง ก่อนจะวิ่งเข้าไปยังห้องข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องของวายุภัคคู่หมั้นหนุ่มสุดหล่อของเธอ โดยไม่แม้แต่จะเคาะประตูห้องเพื่อส่งสัญญาณให้เจ้าของห้องได้รับทราบ

“สำเร็จ!!”

หวึ่งศรี นายมืดและลุงเหม้าสบถออกมาพร้อมกันเบา ๆ เมื่อเห็นเจ้าของร่างเล็กวิ่งฉิวเข้าไปในห้องของวายุภัคตามแผนการที่วางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ก่อนหวึ่งศรีจะรีบปลีกตัวออกมาเพื่อโทรรายงานคุณนายสีดา

แอ้ดดดดดด!!

ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก !!

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของโรสรินทร์ดังขึ้นเมื่อเจ้าของร่างเล็กวิ่งเสียงดังตึกตักเข้ามาภายในห้องนอนส่วนตัวของเขา วายุภัคที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ดวงตาดำขลับเบิกโพรงขึ้นมาทันที ก่อนจะเคลื่อนสายตามองสำรวจอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า โรสรินทร์สวมใส่กระโปรงชุดนอนสายเดี่ยวบางเบา ที่ทำเอาตาเนื้อมองแล้วแทบจะทะลุปรุโปร่งไปถึงไหนต่อไหน ก่อนเขาจะรีบสลัดความคิดนี้ออกไปจากหัวรัว ๆ

“นี่เธอเล่นอะไรของเธอ โรสรินทร์!!” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ละ เล่นอะไรกันคะ ไม่ได้เล่นอะไรสักหน่อย พี่ไวน์ไม่ได้ยินเสียงหมาหอนรึไงคะ โหยหวนน่ากลัวขนาดนี้โรสไม่กล้านอนคนเดียวหรอกค่ะ….ขะ ขอนอนด้วยคนได้ไหมคะ”

“ไม่ได้!!”

วายุภัครีบปฏิเสธขึ้นมาทันควันด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ทำไมล่ะคะ ก็โรสกลัวหนิ โรสไม่กล้านอนคนเดียวหรอก”

“เธอจะมานอนห้องพี่ได้ยังไง มันไม่เหมาะสม!!”

“อะไรคือไม่เหมาะสมคะ เราสองคนก็เป็นคู่หมั้นกันนี่คะ นอนห้องเดียวกันจะเป็นไรไป!!”

“ต่อให้เป็นคู่หมั้นกันก็เถอะ เราก็ไม่ควรนอนด้วยกัน เราสองคนยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ”

“งั้นเราก็แต่งกันพรุ่งนี้เลยไหมคะ? ทำตัวเป็นพวกคนแก่หงำเหงือกหัวโบราณไปได้!! ถอยไปค่ะ ยังไงโรสก็จะนอนห้องนี้!!”

เธอบ่นอุบอิบขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร เธอทำเหมือนมันเป็นแค่เรื่องธรรมดา ๆ เรื่องหนึ่งแค่นั้น

หลังจากพูดจบเจ้าของร่างเล็กก็ผลักคนตัวโตที่ยืนอยู่ด้านหน้าจนเซถลาไปนิด ก่อนจะสะบัดหน้าใส่แล้วรีบกระโจนขึ้นไปบนเตียงนอนทันที มือเรียวเล็กตวัดผ้าห่มขึ้นมาห่มจนมิดคอ วายุภัคได้แต่ถอนหายใจออกมาพรืดยาว พลางส่ายหัวเบา ๆ อย่างเอือมระอาให้กับความดื้อรั้นของเธอ

“จะคลุมอะไรขนาดนั้น ไม่ร้อนรึไง” เขาเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ก็คนมันกลัวหนิ ไอ้หมาบ้าพวกนั้นมันก็ไม่เลิกหอนกันสักที กลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว” เธอบ่นอุบอิบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะกระชากแขนแกร่งของคนตัวโตให้ล้มลงนอนข้าง ๆ เธอ

หมั่บ!!

พรึ่บบบ!!

“เฮ้ย ! เล่นอะไรของเธอเนี่ย!!”

“กอดกันไงคะ อบอุ่นดีออก” โรสรินทร์ซุกตัวเข้าหาอกแกร่ง และโอบกอดรอบตัวเขาเอาไว้แน่น พลางหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์

“นี่เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่ พี่เป็นผู้ชายนะ เธอควรจะกลัวพี่บ้าง” เขาพูดเค้นเสียงต่ำเบา ๆ พลางจ้องใบหน้าหวานที่นอนหลับตาพริ้มโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“กลัวทำไม นอนกับพี่ไวน์ก็เหมือนนอนกับวัตถุโบราณนั่นแหละ ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย!!”

พรึ่บ !!

“อุ๊ย!!”

วายุภัคจับแขนทั้งสองข้างที่โอบกอดตัวเขาออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายขึ้นมาคร่อมบนตัวเธอแทน มือหนาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะพูดประโยคถัดมาพลางจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง

“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ เธอว่าใครคือวัตถุโบราณนะ”

เขาถามขึ้นพลางทำหน้าตาดุ ๆ แต่อีกคนยังคงจ้องตาเขาปริบ ๆ อย่างไม่เกรงกลัว

“พะ พี่ไวน์จะทำ…อะไร?” เธอเอ่ยถามพลางทำตาปริบ ๆ จ้องหน้าเขา

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ พูดใหม่อีกทีสิ ได้ยินไม่ค่อยถนัด!” โทนเสียงทุ้มต่ำปนเยือกเย็น ดวงตาคมจ้องหน้าเธอนิ่ง

“ก็แค่ล้อเล่นนิดเดียวเองน่า ไม่เห็นจะต้องทำหน้าเหมือนโกรธเลย ทำจริงจังไปได้!!” เธอบ่นอุบอิบพลางหลบสายตาคมกริบนั้นที่กำลังจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง

“หึ ปากดี ปากเก่ง เก่งให้ได้ตลอดเถอะ”

“ทำไมคะ พี่ไวน์จะทำอะไรโรสไม่ทราบ จะปล้ำโรสเลยไหมล่ะ หรือว่า…จะให้โรสเป็นฝ่ายปล้ำพี่ก็ได้นะ”

เธอพูดขึ้นพลางทำหน้าตาล้อเลียน วายุภัคได้แต่อึ้ง ผู้หญิงแบบเธอนี่มันเกินเยียวยาไปแล้วจริง ๆ อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ชาย เธอควรจะกลัวเขาเอาไว้บ้างไม่ใช่มาท้าทายอะไรแบบนี้

“ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ ว่าพี่มันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง และไม่ใช่พระอิฐพระปูน” เขาเอ่ยขึ้นมาอย่างขุ่นเคืองและปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระจากการเกาะกุม ก่อนร่างหนาจะลุกพรวดพราดและก้าวขาลงจากเตียงนอน

“ชิส์! ก็อยากจะให้ไม่เป็นพระอิฐพระปูนเหมือนกันแหละ” เธอบ่น ๆ ทำปากขมุบขมิบเบา ๆ อย่างหมั่นไส้

“ละ แล้วนั่นพี่จะไปไหน อย่าบอกว่าจะออกไปนอนที่อื่นนะ เพราะต่อให้พี่ไวน์ไปนอนห้องอื่น โรสก็จะตามไปด้วย!!” เธอพูดขึ้นมาเสียงดังเมื่อเขาลงจากเตียงนอนและตั้งท่าจะเดินออกไป

“ไปอาบน้ำ จะไปอาบด้วยไหมล่ะ?”

“ได้เหรอคะ? อาบด้วยได้จริงหรอ?” เธอถามเขาด้วยแววตาเป็นประกาย ทำเอาเขาได้แต่อ้าปากกรามแทบค้าง เพราะหมดคำจะพูดกับคนแบบเธอเธอจริง ๆ

“ทะลึ่ง !! ถ้าง่วงก็นอนก่อนได้เลย”

เขาพูดเพียงแค่นั้นก็เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวทันที ปล่อยให้เธอนอนคลุมโปงอยู่บนเตียงนอนแบบนั้น วายุภัคหายเข้าไปในห้องน้ำนานเกือบชั่วโมง เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจที่จะนอนร่วมเตียงกับยัยติ๊งต๊องอย่างเธอ นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่ผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขาได้นอนร่วมเตียงเดียวกันกับผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ในหัวใจของเขามาตลอดเวลาสิบกว่าปี ถึงแม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้นอนร่วมเตียงเดียวกันกับผู้หญิงก็ตาม ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ…เพราะเขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง ตอนอยู่เมืองนอกเรื่องอย่างว่ามันก็ต้องมีบ้างตามประสาผู้ชาย

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป…

วายุภัคเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็เห็นยัยซื่อบื้อนอนหลับไปแล้ว เธอหลับแทบไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยด้วยซ้ำ ท่านอนของเธอก็กระไร เตะผ้าห่มร่นลงมาจนถึงขา ไหนจะชุดนอนบางเบาที่เธอสวมใส่นั่นอีก วายุภัคถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับผ้าห่มผืนหนาเลื่อนขึ้นไปห่มคลุมตัวให้เธอ

ร่างหนาเดินเลี่ยงไปสวมใส่กางเกงนอนขายาวบางเบาแต่เปลือยท่อนบน เพราะปกติเขาชอบใส่กางเกงนอนเพียงตัวเดียวเป็นประจำอยู่แล้ว ก่อนร่างสูงใหญ่กำยำจะก้าวขาขึ้นเตียง พร้อมกับตวัดผ้าห่มมาคลุมตัวทั้งเธอและเขาเอาไว้ ก่อนมือหนาจะดึงร่างนุ่มนิ่มของอีกคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่ เขากะจะไม่แตะต้องตัวเธอแล้ว แต่ในเมื่อความใกล้ชิดและความโหยหาที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกมาตลอด กลับทำให้เขาห้ามใจตัวเองไม่ให้สัมผัสโอบกอดเธอได้

“อื้อออออ” เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเข้ามาซุกอกแกร่งของเขาราวกับลูกแมวเหมียวขี้อ้อน เธอคงหนาวสินะ แต่…เพราะเธอขยับตัวนั่นแหละทำให้เสื้อสายเดี่ยวชุดนอนไม่ได้นอนของเธอที่สวมใส่อยู่นั้นเลื่อนลงมาจากไหล่มน

‘โอ้วววว มะ แม่เจ้า นี่มัน โนบาร์ !! ’

วายุภัคแทบจะตกตะลึงในความสวยงามเบื้องหน้า ดอกบัวตูมอันอวบใหญ่ที่ถูกบดบังด้วยชุดนอนสีชมพูบางเบา ซึ่งตอนนี้มันแทบจะปิดเต้าอวบเอาไว้ไม่มิด และเผยให้เห็นยอดถันสีหวานอยู่รำไร

“บ้าจริง! มานอนห้องผู้ชายแต่ดันโนบาร์ นี่เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน!”