คนผิดต้องรับโทษ(1)

การเมินเฉยจากผู้นำของเดียร์มาสที่มีต่อเธอมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เว้นแค่เมื่อวานเท่านั้นที่เขาทำอะไรแปลกไปจากเมื่อก่อน ไม่ดุ หรือด่า ที่เธอกล้าขัดคำสั่ง แต่ทำร้ายความรู้สึกด้วยความเย็นชา

วันแรกของการก้าวเท้าเข้ามาเหยียบคฤหาสต์หลังนี้ เธอรู้สึกตื่นเต้นค่อนข้างมาก เพราะไม่เคยอยู่บ้านหลังใหญ่เท่านี้มาก่อน ทุ่งหญ้าด้านหลังคือสถานที่แรกที่เราได้พบเจอกัน

เด็กหนุ่มใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว สวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำ กางเกงขายาวสีเดียวกัน กำลังควบม้าอยู่ไกล ๆ เด็กหญิงเจ้าเนื้อไม่รู้หรอกว่า

เขาเป็นใคร รู้แค่ว่าเท่มากๆ

จนกระทั่งทั้งคู่ได้รู้จักกันในฐานะลูกของแม่บ้าน พ่อบ้านของคฤหาสน์ และเขาคือคนที่ช่วยชีวิตเธอจากการเกือบถูกงูมีผิดกัด

“ขนมค่ะ หนูทำเองเลยนะคะ”

“ขนมอะไร น่าตาประหลาด” เขารับมันมาแล้วพลิกหน้าพลิกหลังหลายรอบ แต่ก็ยังไม่กล้าเอาเข้าปาก

“เขาเรียกเม็ดขนุนค่ะ เป็นขนมไทย หนูกับแม่ช่วยกันทำเมื่อเช้า”

เขาพยักหน้ารับน้อย ๆ แล้วหยิบเข้าปาก ดวงตาคู่คมเบิกขึ้น เคี้ยวช้าๆเหมืนละเมียดละไมเจ้าก้อนเหลือง ๆ ทีละน้อย หวานไม่มาก กำลังพอดีเลยแถมยังก้อนพดดีคำ

“หนูรู้จักคุณมาเกือบสองเดือนแล้ว ยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยค่ะ”

เด็กตัวกลมเก็บกล่องใส่ในตะกร้ากำลังจะหิ้วกลับ จึงนึกขึ้นได้เลยหันกลับไปถาม เจอกันทีไรเธอคุยเพลินจนลืมถามชื่อทุกที

เด็กหนุ่มย่นคิ้วใช้ความคิด ว่าจะบอกชื่อจริง ๆ ไปเลยดีไหมเพราะเด็กเจ้าเนื้อตรงหน้าเข้าใจว่า ตนเองเป็นลูกพ่อบ้าน แม่บ้านที่ดูแลคฤหาสน์แห่งนี้ ถ้าบอกไปเขากับเธอจะยังสนิทและพูดคุยกันได้เหมือนเดิมไหม

“เพชร” เขาตอบกลับคำเดียวและเลือกใช้ชื่อนี้เพราะพ่อชอบเรียกเวลาไปดูธุรกิจที่ประเทศไทย

เด็กหญิงขมวดหัวคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย เด็กหนุ่มมองหน้าแล้วยิ้มออกมายกมือลูบหัวด้วยความเอ็นดูในท่าทีขี้สงสัย แล้วอธิบายว่าชื่อนี้มีแค่คนสนิทเท่านั้นที่จะเรียกได้

“งั้นหนูเรียกคุณว่าพี่เพชรนะคะ” เขาพยักหน้ารับน้อย ๆ แล้วเอ่ยถามกลับบ้าง “แล้วเราล่ะชื่ออะไร”

“นับหนึ่งค่ะ เรียก หนึ่งเฉย ๆ ก็ได้”

รอยยิ้มกว้างและสดใสจนทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีจดจ้องไม่วางตา จนกระทั่งมองเด็กหญิงตัวอ้วนวิ่งหายไป พอเดินตามไปดูจึงรู้ว่าเธอพักอยู่เรือนหลังเล็ก

หัวคิ้วจรดเข้าหากัน เพราะปกติแล้วเรือนรับรองหลังเล็กจะเปิดใช้ก็ต่อเมื่อมีญาติ หรือคนสำคัญมาพักอาศัยเท่านั้น เด็กหนุ่มเก็บความสงสัยเอาไว้แล้วเดินกลับไปคฤหาสน์หลังใหญ่

“ฮัมเพลงมาแต่ไกลเลยนะ มีเรื่องอะไรน่ายินดีเหรอ เจ้าซาลาเปา”

อรนิดเห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาจึงร้องทักทาย นับหนึ่งวิ่งแจ้นเอาตะกร้ากับกล่องไปเก็บ แล้วบอกว่าผู้มีพระคุณของเธอเขาชอบขนมไทยมาก

“มิน่าล่ะ ยิ้มจนแก้มปิดตาแล้ว” ยกมือวางทาบบนหัว โยกไปโยกมาเบา ๆ

“หนูรู้จักชื่อเขาแล้วนะคะ เขาชื่อพี่เพชรค่ะ”

“จ้า รู้แล้วจ้า อ้อ...ว่าแต่ลูกไม่ได้ไปวิ่งเล่นแถวคฤหาสน์หลังใหญ่

ใช่ไหม จำได้หรือเปล่าที่แม่บอกว่าอย่าให้คุณหนูของบ้านเห็นเราสองคน”

“ไม่ได้ไปค่ะ หน้าเขาหนึ่งยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ”

“รู้จักแต่หน้าพี่เพชรของหนูใช่ไหม เอะ? หรือว่าเขาจะกลายเป็น

รักแรกของลูกไปแล้ว”

ผู้เป็นแม่เอ่ยแซว พร้อมทั้งหรี่ตาลงจ้องจับผิด แก้มกลม ๆ เปลี่ยนเป็ฯสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก

“ไม่ใช่สักหน่อย หนึ่งไม่คุยกับแม่แล้ว ไปทำการบ้านดีกว่า”

เด็กหญิงนับหนึ่งทำเสียงแห้วใส่ผู้เป็นมารดาแล้ววิ่งขึ้นบันไดบ้านไป ปฏิเสธเสียงสูงขนาดนั้น ต้องใช่แน่ ๆ เธอไม่เคยเห็นลูกสนิทกับใครหรือพูดถึงใครบ่อย ๆ เท่านี้มาก่อนเลย คิดแล้วก็อยากเห็นหน้าเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นขึ้นมาเลย

ภาพเหตุการณ์ในอดีตวนเข้ามาในความทรงจำ จนเผยรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าอวบอิ่ม ทว่ามันก็ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อมีเสียงร้องเรียกหาจากด้านนอก รอยยิ้มเมื่อครู่หุบลง ถ้วยจานในมือถูกวางลงในอ่างเหมือนเดิม

“มีอะไรเหรอมีก้า ร้องเรียกฉันเสียงดังเชียว เดี๋ยวคุณแม่ก็ตื่นหรอก ท่านเพิ่งหลับไปเมื่อครู่เองนะ”

น้ำเสียงดุบอกกับมิก้า สาวใช้คู่กายที่อยู่กับเธอมาร่วมสิบปี หญิงผอมรีบก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษ พลางชี้นิ้วไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่

“เกิดเรื่องแล้วค่ะ ตอนนี้คุณฌอนกำลังไล่แม่บ้านและบอดี้การ์ดที่คอยติดตามมาดามออก เพราะเมื่อวาน...”

ประโยคนั้นยังไม่ทันจะพูดจบ ขาป้อมสั้นก็ก้าวยาว ๆ เดินออกประตูตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ทันที ทำไมเธอไม่เอะใจกับท่าทีเรียบเฉยของเขาเมื่อวานนี้นะ ‘มันคลื่นใต้น้ำชัด ๆ ’

“หยุด! หนึ่งบอกให้หยุด”

คนเจ้าเนื้อเดินเข้าไปขวางลูกน้องมือขวาของเขาที่กำลังยื่นซองสีขาวแจกจ่ายให้กับกลุ่มคนที่ต้องคอยติดตามเธอทุกฝีก้าว

พวกเขาต่างก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเอง ต่อให้วันนี้มาดามของอาณาจักรเดียร์มาสกรุ๊ปจะมาช่วยก็คงไม่ได้ผล

...เพราะรู้ดีว่าอำนาจอยู่ในมือใคร