9|คนมือไว

"ขอบพระคุณท่านมากนะคะที่เอ็นดูพราวฟ้า "

หลังจากพูกคุยกันเสร็จจารุวรรณก็ไหว้ขอบพระคุณย่าแคทเธอรีนอย่างอ่อนน้อม ผู้เป็นแม่ดีใจจนน้ำตาซึมเมื่อท่านเอ็นดูลูกสาวตนเอง เห็นอย่างนี้ก็หายกังวล จะเหลือแค่เรื่องของลูกสาวคนเล็กที่ยังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย หากครอบครัวก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปได้คงจะพบเจอแต่ความสุข

" หนูพราวฟ้าน่าเอ็นดูขนาดนี้ จะไม่ให้เอ็นดูได้ยังไงล่ะ"

สายตาที่ย่าแคทเธอรีนมองเด็กสาวดูใจดีจนหลายคนอิจฉา ท่าทางของปู่ย่าผิดกับที่ทุกคนคิดไว้เป็นอย่างมาก ท่านยอมให้ในสิ่งที่ไม่มีใครในตระกูลเคยได้มาก่อน บ่งบอกว่าการแต่งงานปลอมๆนี้น่าจะไม่ได้จบลงง่ายแน่

" ไปลองชุดเลยไหม จะได้ไม่เสียเวลา ให้เจ้ารามพาไป"

"เรื่องนั้นพราวไปกับคุณแม่กับน้องสาวได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนคุณรามหรอกค่ะ"

ไม่ใช่ว่าพราวฟ้าไม่อยากรบกวน แต่เธอไม่อยากอยู่ใกล้หลานชายตัวดีของท่านซะมากกว่า ผู้ชายอันตรายแบบนี้ใครจะอยากเข้าใกล้ แค่หน้าดุดันนั้นยังไม่อยากมองเลย คนอะไรทำหน้าบึ้งได้ตลอดเวลา แล้วสายตายังมองคนอื่นด้วยสายตาบีบบังคับอยู่ตลอด คงจะถนัดแต่ใช้อำนาจสินะ!

" ก็ดี งั้นผมขอตัวนะครับ"

คนที่หัวใจไม่ได้อยู่ที่นี่ ก็รีบชิงตัดบทจะเดินหนีออกไป แต่ก็ไม่ทันคนที่มีประสบการณ์และรู้ทันในทุกๆเรื่องที่หนุ่มสาวกำลังคิด

"จะไปไหนราม!"

เสียงคุณปู่ทำให้รังสิมันต์หยุดชะงักไป เขาไม่ได้ทำตามคำสั่งเพราะกลัว แต่เชื่อฟังเพราะเคารพรัก ไม่อยากให้อาหารเส้นสมองผู้กำเริบ ย่าเองก็เป็นโรคหัวใจ หากทำอะไรกระทบกระเทือนจิตใจคงไม่ดีแน่ๆ

"ผมก็จะไปทำงานสิครับ เธอบอกเองว่าจะไปกับครอบครัว "

เขาพยายามใช้เหตุผล ถึงแม้จะไม่ใช่ความจริงก็ตาม ให้เขาไปทำงานจนถึงเช้ายังดีกว่าพาผู้หญิงตรงหน้าไปเลือกชุดไร้สาระ เขาคงจะอึดอัดตายแน่ๆหาไปอยู่ในสถานที่แบบนั้น กับคนที่ไม่ได้อยากอยู่ด้วย หากพาไลลาผู้หญิงที่รักไปลองชุด เขาเต็มใจไม่ยอมที่จะอยู่ทั้งวันทั้งคืน

"งานอะไรจะสำคัญกว่าเมีย ให้สิงหาจัดการให้ก่อน "

คุณปู่หันไปมองสิงหาเชิงออกคำสั่งให้จัดการงานให้เจ้านายซะ จะได้ไม่มีข้ออ้างที่จะหนีไปไหนอีก สิงหาก้มหัวรับคำสั่งจะรีบเดินออกไปในทันที เหลือไว้เพียงคาร์ลอสที่ทำหน้าที่ปกป้องเจ้านาย

"ถึงไปด้วยผมก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี ผมไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเลือกชุดอะไรแบบนั้นได้"

"แกไม่รู้หรือไงว่าผู้ชายอย่างเราไม่ได้มีสิทธิ์เลือก แต่เรามีหน้าที่ไปยืนข้างๆ เวลาที่เธอหันมาจะได้เห็นเราอยู่ในสายตาตลอดเวลา แกหัดเข้าใจผู้หญิงซะบ้าง "

ถ้าปู่พูดมาแบบนั้นเขาก็ยิ่งอยากจะกลับไปหาคนรักตัวจริง เพราะเธอกำลังต้องการเขา เขาเองก็อยากอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา ไม่ได้มีเวลาไปอยู่กับผู้หญิงที่เห็นแก่ผลประโยชน์คนนี้

คิดแล้วก็หงุดหงิด ! ถ้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากครอบครัวของเขาก็คงจะไม่ยอมทำขนาดนี้ ยอมแม้กระทั่งตั้งท้องลูกให้กับผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้รัก ไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ เธอทำได้ยังไง!

"ที่คุณรามพูดก็ถูกนะคะคุณท่าน ให้ผู้หญิงไปช่วยกันเลือกน่าจะดีกว่าค่ะ ให้คุณรามไปทำงานเถอะ" พราวฟ้าเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก จึงช่วยเจรจาอีกแรง แต่คำพูดของเธอยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่

"ไม่ทันไรหนูพราวก็ยอมสามีแล้วเหรอ ทำไมน่ารักขนาดนี้ สักวันเจ้ารามได้น้ำตาเช็ดหัวเข่าตามง้อหนูพราวแน่ๆ"

คุณย่าแคทเธอรีนพูดอย่างอารมณ์ดีและมองเห็นอนาคตของหลานชาย ได้ภรรยาสวยและไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ใครจะไม่หลง ถ้าหลานสะใภ้คนนี้หลุดมือไปท่านคงเสียดายแย่

" ให้ไลลาลูกสาวป้าไปช่วยเลือกไหม ไลลาเป็นผู้หญิงที่รสนิยมดีคนนึงเลยแหละ ป้าจะแนะนำให้รู้จัก"

ป้าลีน่าได้โอกาสเห็นถึงความอึดอัดใจของรังสิมันต์ที่อยากจะไปหาลูกเลี้ยงของตน ก็รีบเข้ามานำเสนอในสิ่งที่รังสิมันต์ไม่ปฏิเสธแน่นอน

"ดีเหมือนกันค่ะ พราวจะได้มีเพื่อน"

พราวฟ้าที่ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างไลลากับรังสิมันต์คืออะไรก็ได้เพียงแค่ยิ้มและตอบไปตกลงไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ มีผู้หญิงไปด้วยสักคนก็น่าจะดีอย่างที่ป้าลีน่าบอก เธอมองโลกในแง่ดีจนไม่ได้คิดว่าทั้งหมดเป็นแผนที่ใครบางคนวางไว้

" ทำไมต้องให้คนอื่นไปด้วย ผัวเมียเขาจะไปลองชุดด้วยกัน"

ย่าแคทเธอรีนรู้ทันความคิดของลูกสาวอย่างลีน่า จึงได้พูดขัดคอขึ้นมา แต่ลีน่าก็ไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ นิสัยออกมาจากผู้เป็นพ่อและแม่แบบร้อยเปอร์เซ็น

" คนอื่นที่ไหนกันคะคุณแม่ ไลลาก็เป็นคนในครอบครัวของเรา ทำความรู้จักกันไว้ก็ดีนะคะ ใช่ไหมจ๊ะหนูพราว"

"ค่ะ "

ภายในห้องเงียบสนิทเมื่อได้ยินคำตอบของพราวฟ้า แววตาใสซื่อและรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ของพราวฟ้าทำให้คนที่รู้เบื้องหลังความสัมพันธ์ของรังสิมันต์กับไลลานึกสงสารขึ้นมาจับใจ

" งั้นรามไปรับน้องด้วยนะ รามน่าจะรู้ดีว่าน้องอยู่ที่ไหน"

คำพูดของลีน่ายิ่งทำให้สถานการณ์ภายในห้องไม่ค่อยดีนัก คนที่รู้เรื่องก็เหมือนน้ำท่วมปากที่ไม่สามารถพูดอะไรได้ มีแค่เพียงครอบครัวของพราวฟ้าที่ยังคงยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจ ครอบครัวที่มองโลกในแง่ดีจนเกินไปอาจจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของลีน่าและคนที่กำลังจะเข้ามาหาด้วยความไม่หวังดี คุณย่าแคทเธอรีนรู้สึกเป็นห่วงตรงนี้เป็นอย่างมาก

หลังจากตกลงกันเสร็จ พราวฟ้าก็ต้องมาขึ้นรถของรังสิมันต์อีกครั้ง เธอมาเพียงลำพังเพราะพ่อแม่บอกว่าเธอมีไลลาช่วยเลือกแล้ว ให้ไลลาช่วยจะดีกว่า พ่อแม่จะได้ดูแลน้องสาวที่ยังไม่พร้อมจะออกไปเจอโลกภายนอก น้องสาวยังคงแพนิคที่ต้องเจอคนเยอะๆ แน่นอนว่าครอบครัวอยากจะให้หน้าที่สามีภรรยาที่กำลังจะแต่งงานกันได้ใช้เวลาร่วมกันบ้าง ถึงจะเป็นเวลาแค่เล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าไม่ได้รู้จักอะไรกันเลย

ปัง!

เสียงปิดประตูรถทำเอาพราวฟ้าที่นั่งถึงกับสะดุ้ง เธอเหมือนจะเป็นแพนิคเสียเองเมื่อนั่งอยู่ใกล้คนป่าเถื่อน เวลาที่มองหน้าเขาหรืออยู่ใกล้เขาเธอจะนึกถึงคืนวานตลอดเลย เขาทำให้เธอกลัวการอยู่ใกล้ชิดผู้ชายขึ้นมา

" ถ้ากลัวขนาดนั้นก็ไม่ต้องแต่งไหม?"

รังสิมันต์สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกลัวเขาจนตัวสั่น แล้วยังไม่กล้ามองหน้าเขาอีกด้วย อาการของเธอในตอนนี้ไม่เหมือนกับผู้หญิงที่มั่นอกมั่นใจในครั้งแรกที่เจอเลย

หึ! แค่โดนกระทำเพียงแค่นั้นก็กลัวจนตัวสั่น ถ้าโดนเขากระแทกข้ามวันข้ามคืนจริงๆ จะไม่หอบเสื้อผ้ากลับบ้านเลยหรือไง คิดได้อย่างนั้นก็ยิ่งอยากแกล้ง

" ลองชุดเสร็จแล้ว ไปทำต่อให้เสร็จไหม เมื่อคืนยังไม่... ?"

" หยุดกวนประสาทสักทีเถอะค่ะ"

เธอบอกไปด้วยหน้าตาดุดันเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวภายในจิตใจ เธอรู้ว่าเขาตั้งใจจะยั่วโมโหเธอ ไม่อยากให้เธอยอมถอยจากการแต่งงานนี้ หรือไม่ก็กำลังแสดงอำนาจที่อยากจะกดขี่ภรรยาตลอดเวลา

หมับ!

ร่างสวยถูกกระชากเข้ามาแนบชิด ร่างบางนุ่มนิ่มและหอมสะกดใจแนบชิดกับร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ความเร่าร้อนปรากฏขึ้นในหัวของทั้งสองคน แต่อีกฝ่ายกลับทำร้ายด้วยคำพูดที่น่าหมั่นไส้

" เชื่อสิ! ว่าทำวิธีธรรมชาติดีกว่าเยอะ "

" ดีกว่าแน่นอนค่ะ ถ้าได้ทำกับคนรักนะคะ "

พราวฟ้าสู้กลับบ้างก่อนที่จะขยับให้ห่างจากคนมือไว เอะอะสัมผัสร่างกายตลอด ถ้าเธอไม่สู้กลับคงโดนเขากับกินสักวัน เธอพอจะรู้แล้วว่าเขาเป็นคนแบบไหน หลังจากนี้เธอจะอยู่ห่างๆจากเขาให้มากที่สุด