๑ ดันทุรัง

“ข้าเอ่ยปากขอหย่ากับเขาแล้ว”

!!!

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาราบเรียบแต่ทว่าเมิ่งซือซือฟังแล้วกลับต้องชะงัก ดวงตาคู่งามเบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจทันที คาดว่าคงเป็นนางที่แก่เลอะเลือนหูฝาดได้ยินผิดเพี้ยนไปเองกระมัง

“เจ้าว่าอย่างไรกันเสี่ยวหรัน!”

เมิ่งซือซือขมวดคิ้วมุ่นหรี่สายตาเพ่งมองสตรีตรงหน้าราวกับต้องการคาดเค้นความจริงออกจากปากอีกฝ่ายให้ได้

ไป๋เสี่ยวหรันพลางระบายยิ้มจางๆ กล่าวออกมาอีกครั้งราวกับว่าหาใช่ใหญ่อันใด “ข้าเอ่ยปากจะหย่ากับเซี่ยเว่ยหลงแล้ว…รอเพียงแต่เขาเขียนหนังสือหย่าและลงนามให้เท่านั้น”

เมิ่งซือซือได้ยินอีกครั้งถึงกลับชะงักถอยหลังออกห่างคล้ายกับว่ากำลังหวาดกลัว นางถอนหายใจด้วยความหนักอึ้ง พอตั้งสติได้จึงเร่งรีบเดินเข้ามากุมมือของสตรีตรงหน้าเอาไว้ “รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรออกมา” สายตาของนางแลมองซ้ายขวาท่าทางราวกับหวาดระแวงสิ่งใด น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างแผ่วเบา

“หย่าสามี…นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรนำมาล้อเล่น!”

ไป๋เสี่ยวหรันยังคงสงบนิ่งและเย็นยะเยือกในคราเดียวกัน ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มจางๆ แต่งแต้มอยู่ทว่านัยน์ตาเมล็ดซิ่ง กลับดูหม่นแสงลงเล็กน้อย “เรื่องนี้ข้าย่อมหมายความว่าเช่นนั้น…ไม่นำมาล้อเล่นแน่เมิ่งซือซือ” นางตอบออกมาอย่างแผ่วเบาทว่ากลับหนักแน่น

“…”

“ความรักที่ข้าทุ่มเทลงไปทั้งหมดสามปี สุดท้ายก็ต้องจบลงเช่นนี้…ข้าทนกับความเฉยชา ทนกับความเย็นชาของเขายิ่งกว่านั้นข้าต้องอยู่อย่างไม่ไร้ค่าในสายตาของเขา” น้ำเสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย

ไป๋เสี่ยวหรันเม้มริมฝีปากแน่น จู่ๆ หัวใจก็พลันบีบรัดแน่นแทบจะใจไม่ออก ลมหายใจค่อยๆ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้

!!!

“เสี่ยวหรัน!”

พอเมิ่งซือซือเห็นท่าทางของสหายแล้วจึงรีบเข้ามาพยุงอีกฝ่ายไว้ทันที เกรงว่าจะเป็นล้มลงคะมำลงพื้นไปได้

“เรื่องใหญ่โตเช่นนี้…ใจเย็นๆ ค่อยๆ คิดทบทวนให้ดีก่อนหรือไม่ อย่างไรแล้วก็เห็นแก่อาหยวนเถิด” ไม่ว่าอีกฝ่ายจะตัดสินใจอย่างไรนางหาได้เอ่ยห้ามหรือขัด…เพียงแต่คิดให้ดีๆ ก่อนเถอะ

ใจเย็นงั้นหรือ…? คิดทบทวนให้ดีอย่าวูบวาบ

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดไป๋เสี่ยวหรันได้ยินประโยคเช่นนี้แล้วนึกอยากจะหัวเราะร่อออกมาเสียงดังเหลือเกิน

นางซบใบหน้าลงบนไหล่ของเมิ่งซือซืออย่างไร้เรี่ยวแรง “เพราะข้าเห็นแก่อาหยวนอย่างไรกัน”

วันข้างหน้าบุตรชายของนางก็ต้องโตกลายเป็นบุรุษผู้หนึ่ง เป็นสามีของสตรีผู้หนึ่งและกลายเป็นบิดา หากเขามีนิสัยเป็นเฉกเช่นเดียวกับเซี่ยเว่ยหลงเล่า…มิสู้นางพาเขาออกมาไม่ดีกว่าหรือ!?

เมิ่งซือซือได้แต่ยืนเงียบงัน ไม่รู้จะหาคำใดมาปลอบได้อีก  “แล้วเซี่ยเว่ยหลงเล่า…หากเขาไม่ยอมหย่าจะทำอย่างไร”

ไป๋เสี่ยวหรันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสหายข้างกาย แววตาที่เคยแน่วแน่กลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกมากมายที่พรั่งพรูอยู่ภายในใจและเพียงชั่วอึดใจหนึ่ง…หยาดน้ำตาเม็ดใสก็พลันไหลรินลงอาบแก้มนวลอย่างควบคุมไม่ได้ “ข้าทนมามากพอแล้ว...ซือซือ ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ” น้ำเสียงหวานเปล่งออกมาอย่างสะอื้นแฝงความอ่อนล้าทุกถ้อยคำ

“เสี่ยวหรัน...”

เมิ่งซือซือเรียกพลางชื่ออีกฝ่ายเสียงเบาด้วยความเห็นใจ นางพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

“…” นางทนไม่ไหวแล้ว สามปีที่ผ่านมานับว่าความอดทนของนางสิ้นสุดลงแล้ว หากเป็นสตรีที่เขารักไม่ว่านางจะทำอย่างไรล้วนอยู่ในสายตาทว่านางไม่ใช่…ไม่ว่าจะทำสิ่งใดไปล้วนไร้ค่าทั้งสิ้น

จวนสกุลไป๋มิใช่สกุลสูงศักดิ์อันใด…เป็นเพียงตระกูลพ่อค้าธรรมดาเท่านั้น แต่ทว่านายท่านไป๋นั้นกลับมีนิสัยโลภมาก เสเพลและมีภรรยามากมายยิ่งกว่าตระกูลเศรษฐีเสียอีก

มิหนำซ้ำแล้ว เหล่าภรรยาทั้งหลายต่างคล้ายกับประสานใจให้กำเนิดเพียงบุตรสาวเท่านั้นจนเต็มจวน ไร้เงาของบุตรชายไว้ให้ชื่นใจสืบสกุลแม้สักคนเดียว พอหลายปีผ่านไป…ความหนุ่มแน่นของนายท่านไป๋ก็โรยรา เงินทองเริ่มร่อยหรอ เหล่าภรรยาในจวนเริ่มกลายเป็นภาระมิใช่ทรัพย์สมบัติให้ชื่นชมอย่างเคยและหากไม่ขายลูกสาวกินค่าสินสอดแล้วจะให้ทำเช่นไร…!?

 ไป๋เสี่ยวหรันเป็นบุตรสาวคนโตย่อมไม่อาจปฏิเสธได้จึงกลายเป็นคำตอบเหมาะสมในยามที่นายท่านไป๋ต้องการเงินก้อนโต

 

ปลายยามซวี (19.00 – 21.00 น.)

บรรยากาศยามค่ำคืนมืดมิดอันเงียบสงัด มีสายลมเย็นโชยผ่านใบไม้พลิ้วไหวจนเกิดเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาทว่ากลับฟังดูวังเวงนัก ผ้าม่านสีอ่อนพลิ้วไสวตามแรงลมราวกับสะท้อนความรู้สึกปั่นป่วนที่อัดแน่นอยู่ในอกของนาง

ไป๋เสี่ยวหรันทอดสายตามองท้องฟ้ายามค่ำ นัยน์ตาเมล็ดเรียบนิ่งอย่างเหม่อลอยราวกับกำลังคิดไตร่ตรองสิ่งใดอยู่เงียบๆ ใบหน้างดงามสะท้อนแสงจันทราอ่อนจางฉายแววขุ่นมัวออกมาอย่างชัดเจน

ตึง... ตึง...

จู่ๆ ในจังหวะเดียวกันนั้นมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังสะท้อนก้องมาจากหน้าเรือนอย่างแผ่วเบาก่อนจะใกล้เข้ามา…ก่อนที่เพียงชั่วพริบตาเดียว บานประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

!!!

ไม่ต้องหันไปมอง นางก็รู้ว่าเป็นผู้ใด

“…” ไป๋เสี่ยวหรันยังคงนั่งนิ่ง ตั้งใจฟังเสียงจากข้างนอก

เซี่ยเว่ยหลงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด สายตาคมกริบตวัดมองมายังร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลันดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งห้อง

“อยากหย่ากับข้างั้นหรือ…”

หึ!...ที่แท้ก็เร่งรีบมาเพราะเรื่องนี้

ไป๋เสี่ยวหรันไม่ได้หันไปมองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

นางหลุบตาลงต่ำก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หากท่านไม่คิดเลี้ยงดูอาหยวนในฐานะบุตรชายเช่นนั้นพอหย่าแล้ว ข้าจะพาเขาไปด้วยและไม่หวนกลับมารบกวนหรือเรียกร้องอันใด”

ทว่ายังไม่ทันได้สิ้นสุดคำพูด เซี่ยเว่ยหลงเอ่ยแทรกออกไปคล้ายกลับใจร้อน ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม กลิ่นอายทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาคมกริบดูลึกล้ำยากเกินจะคาดเดาได้

“มีเหตุผลอันใด”

แท้จริงแล้วเพราะเหตุใดกัน…!?

เขาให้นางอยู่ในจวนอย่างสุขสบาย ไม่มีเรื่องของสตรีอื่นให้ต้องรำคาญใจและยิ่งกว่านั้นแล้วจวนสกุลเซี่ยไม่เคยขัดสนเงินในมือด้วยซ้ำ

เพราะเหตุใดนางถึงกล้าเอ่ยปากขอหย่ากับเขา!

ไป๋เสี่ยวหรันค่อยๆ หันกลับมา นัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลันสบเข้ากับดวงตาคมกริบอย่างบังเอิญ “แม้ข้าและท่านจะเป็นสามีภรรยากันแล้วอย่างไร ทว่าความสัมพันธ์กลับห่างเหินยิ่งกว่าคนแปลกหน้าเสียอีกนายท่านเซี่ย”

“…” เซี่ยเว่ยหลงพลันสบเข้ากับนัยน์ตาเมล็ดซิ่งพอดีก่อนที่หัวคิ้วของเขาจะขมวดมุ่นงุนงง

ท่าทางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน…!?

แววตาที่ทอดมองมายังเขานั้น…ไร้ความโกรธหรือเกลียดชัง มีเพียงความว่างเปล่าที่เจือด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดเท่านั้น

เซี่ยเว่ยหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพลางกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว สายตาคมกริบวูบไหวก่อนจะเรียบนิ่งเย็นชาดังเดิม “เหอะ! กำลังประชดประชันคิดเรียกร้องความสนใจจากข้าอยู่งั้นหรือ” น้ำเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

นางได้ยินถ้อยคำนี้แล้วพลางหัวเราะเบาๆ ทว่าเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าและขมขื่น “ประชดไปเพื่ออันใดเล่า ในเมื่อท่าน...ไม่เคยแม้แต่จะมองเห็นข้าเลยด้วยซ้ำ”

เช่นนั้นก็มีแต่ไร้ประโยชน์…

“ไป๋เสี่ยวหรัน!”

เซี่ยเว่ยหลงกัดฟันกรอด ตวาดเสียงดังก้อง ดวงตาคมกริบฉายแววความเกรี้ยวกราดออกมาอย่างชัดเจน มุมปากหนากระตุกยกยิ้มร้าย “หึ! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าหย่า!”

เขาไม่มีทางยอมปล่อยนางไปง่ายๆ อย่างไรเหตุผลแน่!

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะอนุญาตหรือไม่อนุญาต...เซี่ยเว่ยหลง ข้าต้องการเพียงแค่ให้ท่านลงบนกระดาษเท่านั้น” ไป๋เสี่ยวหรันหรือจะเกรงกลัวบุรุษผู้นี้ ใบหน้าคนงามเชิดขึ้นเล็กน้อย จ้องสบตาของเขานิ่งๆ อย่างไม่ลด

“หากเจ้าจะไปจากข้าได้ก็ต่อเมื่อกลายเป็นร่างไร้วิญญาณเท่านั้นไป๋เสี่ยวหรัน!”

นางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่คล้ายกำลังอดกลั้นสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในอกมานานหลายปี นัยน์ตาคู่งามนิ่งเย็นชาราวกับหิมะแรกยามเหมันต์

“เซี่ยเว่ยหลง” น้ำเสียงหวานเรียกแผ่วเบา

ไป๋เสี่ยวหรันระบายยิ้มจางๆ หาได้หวาดหวั่นต่อคำขู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ที่ผ่านมาข้าอดทน ไม่เคยพร่ำบ่นสิ่งใดหรือตั้งคำถามอันใดให้มากความ ยิ่งกว่านั้นยังทำตัวเป็นภรรยาที่ดีเพราะข้ายังมีหวังว่าวันหนึ่งท่านอาจจะหันมามองเห็นข้าบ้าง” น้ำเสียงของนางราบเรียบเฉยแต่กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและขมขื่นทุกถ้อยคำ

“ทว่าสุดท้าย…ความพยายามตลอดสามปีของข้านั้นไร้ค่า ไม่อาจแม้แต่จะแลกกับหนึ่งในสายตาท่านได้เลยเซี่ยเว่ยหลง” นางหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะยึดเหนี่ยวสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว

“…” เซี่ยเว่ยหลงยังคงนิ่งงัน สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดเจื่อนลงทันที สายตาคมกริบวูบไหวพร้อมกับความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอก

เขาไม่เคยเห็นนางเป็นเช่นนี้มากก่อน…นัยน์ตาคู่งามที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดเช่นนี้ เซี่ยเว่ยหลงรู้สึกคันยุบยิบในอกไม่น้อย

ไป๋เสี่ยยวหรันสบตามองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคู่งามสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีพลางลุกขึ้นเดินจากไปหยุดยืนริมเตียงทันที

“นี่ก็ดึกมากแล้ว หากท่านไม่ต้องการจะนอนร่วมเตียงกับข้าเช่นนั้นก็เชิญดับตะเกียงแล้วออกไปเถิด” นางเอ่ยออกมาหาได้มีความเว้าวอนหรือยื้อรั้งอีกต่อไป

“ไล่ข้างั้นหรือ” เซี่ยเว่ยหลงเลิกคิ้วเอ่ยถามหลังจากเงียบอยู่นานครู่หนึ่ง เขาไม่รู้จะเอ่ยถ้อยคำอย่างไรออกมา

“ข้าเหนื่อยแล้วเซี่ยเว่ยหลง” ไป๋เสี่ยวหรันก้าวขึ้นเตียงทั้งยังล้มตัวนอนตะแคงหันไปอีกฝั่งทันที นางไม่คิดแม้แต่จะปรายสายตาหันไปมองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

นางเหนื่อยเหลือเกิน…