ความตาย

บทที่3

ปัง ปัง ปัง

พอหล่อนลั่นไกใส่ฉัตรตฤน ลูกตะกั่วจากลูกน้องของเขาที่ยืนล้อมหน้าหลังหล่อนไว้ก็พุ่งเข้าร่างเธอทันที

ร่างในเครื่องแบบทรุดฮวบลงกับพื้น ความร้อนผะผ่าวจากลูกตะกั่วแผ่ซ่าน กลิ่นไหม้และคาวเลือดคละคลุ้งเข้าจมูก เลือดสีแดงเข้มทะลักราวท่อน้ำรั่ว แต่ที่น่าเจ็บใจคือ อีกฝ่ายแทบไม่เป็นอะไร โดนเพียงกระสุนถาก เพราะลูกน้องกระชากตัวออกทัน

เข่าข้างหนึ่งกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ส่วนอีกข้างชันขึ้นพยุงตัวเองไว้มั่น ปลายกระบอกปืนคำยันพื้นประคองร่างไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นดิน ร่างกายเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงแสดงออกด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง

หล่อนถูกยิงที่ต้นแขนและน่องข้างซ้าย ยังดีที่พอหล่อนได้รับบาดเจ็บ กลุ่มคนร้ายก็หยุดยิงทว่ายังคงหันปลายมัจจุราชมายังเธอไม่ละเว้น

นารันสูดลมหายใจเข้าออกลึก ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่กระนั้นเธอก็ยังคงไม่ร้องขอชีวิตและไม่ยอมแพ้ มือที่จับปืนยังคงกระชับมั่นแม้ร่างกายจะสั่นน้อยๆ เพราะเลือดที่ยังคงหลั่งทะลักไม่มีท่าทีจะหยุด

“นั่นเธอจะตายไหมคะ” เสียงหวานหูของสตรีที่หล่อนไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ดังขึ้นเรียกสติ นารันเงยหน้าขึ้นมามองที่มาของเสียง

เรือนร่างอรชรในชุดเดรสสั้นเข้ารูปสีดำ ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต เธอเดินลงจากรถ กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนล้อมตำรวจสาวไว้ก็แหวกเปิดทางให้เจ้าตัวแต่โดยดี หล่อนเบ้ปากยิ้มเหยียดเบาๆ มายังนารันราวกับสะใจที่เห็นหล่อนในสภาพเช่นนี้

ฉัตรปวีณ์

“ไงที่รัก”

ขณะที่นารันแปลกใจกับการปรากฏตัวของลูกสาวหัวหน้าแก๊งมาเฟียแต่นั่นเท่าน้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ทำเอาผู้กองสาวสมองอื้ออึง ลมหายใจสะดุด ดวงตาค้างแข็ง ร่างที่นั่งคุกเข่าปลายกระบอกปืนค้ำยันร่างเซเล็กน้อย

คิน ชยพล แฟนหนุ่มของเธอ เขาคนนั้นกำลังเดินมาโอบเอวผู้หญิงคนนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ส่วนมืออีกข้างก็ถือปืนเล็งมายังร่างหล่อน ประหนึ่งเธอกับเขาไม่ใช่คนที่เคยบอกฝันดีหรือบอกรักกันทุกค่ำคืน

นี่มันหมายความว่ายังไง

นารันมองใบหน้าผู้ชายที่ขึ้นว่าคนรักด้วยความสับสน ไม่เข้าใจ แววตาหล่อนจ้องชายหนุ่มด้วยอย่างขอคำอธิบาย

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยปากถามชายตรงหน้า สายตาเพ่งเขม็งจับจ้องไปยังมือหนาที่กอดกระชับเอวคอดกิ่วฉัตรปวีณ์ด้วยใจที่ปวดร้าว

“ก็มาเก็บหล่อนไงล่ะ แม่คนเก่ง” ฉัตรปวีณ์ตอบเสียงสะบัด ควงแขนชยพลอย่างสนิทสนม ท่าทางออดอ้อนออเซาะฝ่ายชายขนาดนั้นพวกเขาคงไม่ใช่แค่คนรู้กันธรรมดา

“คิน ตอบฉันมา” นารันไม่ได้ฟังคำพูดนั้นของฉัตรปวีณ์แม้แต่น้อย

“มาส่งเธอครั้งสุดท้าย” น้ำเสียงนิ่งเรียบไม่บ่งบอกความรู้สึก

นารันหลับตาลงหลังจากได้ยินคำตอบชัดเจนจากปากเขา บาดแผลที่ฉีกขาดบนร่างเธอตอนนี้เทียบไม่ได้กับบาดแผลที่เหวอะหวะในหัวใจเลยด้วยซ้ำ

ประโยคของฉัตรตฤนเมื่อครู่เป็นเรื่องจริงสินะ

มิน่าล่ะ คนอย่างชยพลจะมาหลงรักผู้หญิงห่ามๆ อย่างเธอได้อย่างไร ที่ผ่านมาเขาเพียงทำทีเหมือนคอยดูแล เอาใจใส่ ถามไถ่เรื่องงานราวกับห่วงใย กลัวเธอจะเหน็ดเหนื่อยเกินไป หรือหยิบยื่นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้เธอเผลอเชื่อว่ามาจากความจริงใจสักนิด

ครั้งหนึ่งเขาแวะซื้อของเล็กน้อยมาให้ ทั้งที่วันนั้นเธอไม่ได้กลับคอนโด จนเพื่อนๆ ที่ สน. พร้อมใจกันแซวเสียงดัง ทำเอาใบหน้าของเธอร้อนผ่าวไปทั้งวันแต่วันนี้

ทุกภาพเหล่านั้นกลับบาดลึกในใจยิ่งกว่าเดิม เพราะทั้งหมดมันไม่เคยเป็นเรื่องจริงเลยและภาพคืนนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวทันที เธอเพิ่งเข้าห้องน้ำออกมา กลับพบเขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของเธอ หน้าจอที่เธอลืมปิดถูกเปิดค้างไว้ ราวกับคนแปลกหน้ากำลังสอดรู้สอดเห็นในพื้นที่ที่เธอหวงแหนที่สุด

“คิน ทำอะไร” เธอถามทั้งงุนงงทั้งแปลกใจ

เขาหันมาส่งรอยยิ้มบางรอยยิ้มที่ครั้งนั้นเธอเชื่อสนิทใจ “มือถือแบตหมดน่ะ ขอยืมเช็กเมลแป๊บเดียว ไม่เป็นไรใช่ไหม”

ตอนนั้นเธอหัวเราะเบาๆ พลางพยักหน้า เพราะเขาคือคนที่เธอไว้ใจที่สุด ไม่แม้แต่จะเอะใจ

แต่วันนี้เมื่อหวนคิดกลับไป ความจริงกรีดลึกเข้ามาเหมือนคมมีด ไม่มีเมลไหนที่เขาต้องการดู สิ่งที่เขาต้องการคือความลับของเธอทั้งหมด และเธอเองที่เป็นฝ่ายเปิดประตูให้เขาเข้ามาทำลายด้วยมือของตัวเอง

ความรู้สึกของการถูกหักหลังและหลอกลวงจากคนรักฝังลึกในใจของนารัน ราวกับถูกทิ่มแทงด้วยหอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี

“ที่ผ่านมา…เรื่องระหว่างเรามีอะไร..จริงบ้างไหม คิน” ดวงตาพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตาแห่งความผิดหวัง เธอถามชายหนุ่มเสียงกระท่อนกระแท่น แม้ในใจจะรู้คำตอบหล่อนก็ยังอยากได้ยินจากปากเขาอยู่ดี

“ไม่มีแม้แต่นิดเดียว” น้ำเสียงของเขาเย็นชาไม่ต่างจากใบหน้าเรียบนิ่งที่เอ่ยตอบออกมา แววตาคมกริบจ้องมองร่างบาดเจ็บของตำรวจสาวอย่างไร้ความรู้สึก ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่มีผลใด ๆ ต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

นารันหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ขำทั้งน้ำตา ครั้งหนึ่งเธอหน้ามืดตามัวเคยหลงเชื่อเชื่อคำพูดของผู้ชายคนนี้

ผู้ชายที่ตามจีบเธอไม่เว้นแต่ละวัน ยอมใช้เวลาหลายเดือนกว่าหล่อนจะใจอ่อน ตกลงปลงใจเป็นแฟนกับเขาแต่สุดท้าย ก็มีแต่ความว่างเปล่าตอบกลับมา

น่าสมเพช...สิ้นดี

สิ่งที่ชยพลต้องการไม่ใช่ความรัก แต่คืออำนาจ เขายอมทำทุกอย่างเพื่อไปถึงจุดหมาย โดยไม่เคยเห็นค่าความรู้สึกใคร สุดท้าย คนที่เธอรักกลับเป็นคนลากฉันไปตายทั้งเป็น เขาไม่ได้รักหล่อนเลย เขาเพียงต้องการเธอเพื่ออยากได้ข้อมูล แล้วทิ้งไว้กับซากศพของความเชื่อใจ

โง่เอง ที่คิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะมีหัวใจ

อีกอย่างผู้กำกับอรรถนพก็เป็นพวกเดียวกันกับมัน พวกเขาจึงวางแผนซ้อนแผน ให้เธอทำงานพลาดโดยมีสารวัตรภาคภูมิคอยชักเรือใบข้างหลังเงียบๆ

หลอกล่อพาเธอมาติดกับที่นี่

และผู้หญิงที่เขารักตัวจริงก็คงเป็นฉัตรปวีณ์ ดูได้จากสายตาที่ทอดมองหญิงสาวข้างกายอย่างอ่อนโยนต่างกับเธอที่ไม่เคยได้รับจากเขา

สรุปกับตัวเองได้ดังนั้นความเกลียดชังที่มีต่อชายหญิงคู่นี้ก็ล้นทะลักอก เธอคั่งแค้นจนอยากสับพวกมันเป็นชิ้นๆ

ใบหน้าหล่อนขาวซีดกว่าปกติ เจ็บจนเหงื่อออกท่วมตัว แผ่นหลังชื้นแฉะ

“รีบจัดการมันสักทีที่รัก ฉัตรง่วงนอนแล้ว เหนียวตัวแย่” ลูกสาวหัวหน้าแก๊งมาเฟียเร่งแฟนหนุ่ม เธอจะได้รีบกลับไปนอนเสียที

“จะยิงก็รีบยิง เพราะถ้าฉันรอดอาจเป็นพวกแกที่ตาย แต่ต่อให้ฉันตายกลายไปเป็นผี ฉันก็จะลากพวกแกลงนรกด้วยสองมือฉันเอง” เธอเชิดหน้า ดวงตาแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะกลัวตาย หากเพราะไฟแค้นที่พลุ่งพล่านในอกปัง ปัง ปัง

ร่างที่เสียเลือดมากโอนเอน ก่อนฟุบลงกับพื้น กระสุนเจาะผ่านจนเลือดสาดนอง แต่หล่อนยังมีแรงพอเงยใบหน้าขึ้นมามองชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นด้วยดวงตาที่พร่าเรือนเต็มที

“ผู้กอง” ก่อนสติดับสิ้นเสียงตะโกนเรียกยังคงดังก้องอยู่ในหัว

ปัง ปัง