ตอนที่ 4 ช่วยตัวร้ายเช่นเขาจีบสาว

ภายในเรือนนอนของสาวรับใช้จวนสกุลเว่ย นับว่ามิได้มิมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย เขาว่ากันว่าหากจะดูว่าจวนใดร่ำรวยจริงหรือไม่ มิได้ดูจากข้าวของเครื่องใช้เพียงอย่างดียว แต่สามารถดูได้จากข้ารับใช้ที่ฐานะต่ำสุดในจวนว่ามีความเป็นอยู่เช่นไรอีกด้วย หลี่ซิ่วอิงถูกจัดในนอนกับบ่าวรับใช้ที่พึ่งมาใหม่ด้วยกันอีกคน ข้าวของเครื่องใช้มีครบทุกอย่างภายในห้อง ร่างบางเดินหาวเข้ามา ในขณะที่สหายร่วมห้องนั้นหลับไปแล้ว

จ๊อก~~

เสียงท้องร้องประท้วงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางที่เดิมทีเมื่อตอนกลางวันก็ทานข้าวได้น้อยอยู่แล้ว เพราะถูกเรียกตัวให้ไปดูแลเรือนตำรา อีกทั้วเวลานี่โรงครัวก็ปิดไปเสียแล้ว มิมีอาหารเหลือให้นางเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงต้องอดทนข่มตานอนหิวจนถึงพรุ่งนี้เช้า

“หิวชะมัด!”

หญิงสาวบ่นกับตนเองก่อนที่จะรินน้ำและยกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย บ้าชะมัดแค่น้ำยังพึ่งตกถึงท้อง อย่าว่าแต่ข้าวเลย

“เจ้าหิวหรือ”

“วร๊าย~~~ เจ้ายังไม่หลับหรือ”

หลี่ซิ่วอิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ทำเอานางสะดุ้งจนต้องยกมือทาบอก

” ขออภัย ข้าเป็นคนตื่นง่ายหน่ะ”

“ข้าทำเจ้าตื่นหรือ เช่นนั้นข้าจะระวัง”

“ขอบใจเจ้า ว่าแต่หากเจ้าหิวข้ามีหมั่นโถ่ว”

นางไม่พูดเปล่าแต่เดินไปหยิบมาให้ด้วย”

“ขอบใจนะเสี่ยวหมี่”

หลี่ซิ่วอิงรับหมั่นโถ่วแล้วรีบกินทันที ด้านในมีใส้ผักผัดกับน้ำมันยิ่งช่วยเพิ่มรสชาติ ใครจะคิดว่าวันนี้แค่หมั่นโถ่วธรรมดาไม่ต้องมีเนื้อก็ทำให้นางน้ำตาแทบร่วงที่ไม่ต้องนอนหิวข้าวไปทั้งคืน

“ได้ยินว่าเจ้าอยู่กับเว่ยอ๋องที่เรือนตำราทั้งวัน เป็นเช่นไรบ้างหรือ”

เสี่ยวหมี่เอ่ยถาม พลางขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้น แววตาของนางแสดงความอยากรู้อย่างปิดไม่มิด

“ก็อารมณ์ร้ายอย่างที่ข้างนอกลื่อกันนั้นแหล่ะ เจ้ามิรู้อันใดนะ ตลอดเวลาที่ข้างอยู่ในเรือนตำรา ข้าถูกเขาไล่ออกมาไม่รู้กี่ครา ไฟสว่างไปก็มิได้ น้อยไปก็มิได้ ข้าแทบกั้นหายใจอยู่แล้วเพราะกลัวว่าเขาจะมิพอใจ ลมแรงไปก็ไล่ข้าไปปิดหน้าต่าง ร้อนหน่อยก็ไล่ข้าไปเปิดทำอย่างกับข้านั้นบังคับลมได้เสียอย่างนั้น หากข้าแปลงกายเป็นจิ้งจกได้เขาคงสั่งให้ข้าทำเป็นแน่”

หญิงสาวบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้ ทำเอาเสี่ยวหมี่ที่ฟังต้องอ้าปากค้าง อย่างหาช่วงจังหวะแทรกไม่ได้

“วันนี้ข้าได้ยินบ่าวที่รับใช้ในเรือนใหญ่พูดกันว่า ท่านอ๋องอารมณ์ดีกว่าปกตินะ”

“นี่อารมณ์ดีแล้วหรือ”

“ใช่ เว่ยอ๋องพึ่งกลับจากทัพที่ชานแดนได้ไม่นาน เห็นว่าท่านมิได้อารมณ์ดีเพราะรบชนะ แต่เพราะท่านอ๋องพบนางในดวงใจ”

“นางใจดวงใจ!”

“หลี่ซิ่วอิง เจ้าเบาๆสิ”

เสี่ยวหมี่ยกมือจุ๊ปากเป็นสัญลักษณ์ให้หญิงสาวเงียบลง พร้อมขยับไปใกล้มากขึ้น

“บ่าวในเรือนใหญ่บอกว่า เว่ยอ๋องพบแม่นางท่านหนึ่งขณะเดินทางกลับวังหลวงและได้ช่วยนางไว้ ถึงขนาดวาดรูปหญิงสาวผู้นั้นกลับจวน เป็นรูปที่เว่ยอ๋องหวงแหนมาก”

“ช่วยหญิงสาวหรือ…หรือจะเป็น จางเซียวเหลียน นางเอกในนิยาย”

“เจ้ารู้ได้เช่นไหร่ แล้วนางเอก นิยาย คือสิ่งใด”

“มิมีอันใด ข้าก็พูดไปมั่วหน่ะคงจะเหนื่อยแล้ว เจ้าไปนอนเถอะ”

” เช่นนั้นเจ้าก็รีบพักผ่อน”

เสี่ยวหมี่เอ่ยจบก็กลับที่นอนเช่นเดิม

‘เว่ยอ๋องพึ่งได้พบจางเซียวเหยียนเช่นนั้นหรือ นี่มันคือเหตุการณ์ช่วงต้นเรื่องในนิยายเองมิใช่หรือ ข้ามาอยู่ที่นี่ตั้ง 7 เดือนแล้ว มิได้สนใจเนื้อเรื่องในนิยายว่าเนื้อเรื่องไปถึงไหน แล้วเหตุใดเมื่อข้ามาอยู่ที่จวนแห่งนี้เนื้อเรื่องถึงพึ่งได้ดำเนินกัน หรือว่าแท้จริงแล้วข้าจะเป็นหนึ่งในตัวแปลของเรื่องนี้ คงมิใช่หรอกในเนื้อเรื่องมิได้เอ่ยถึงบ่าวรับใช้ในจวนเว่ยอ๋องเลยแม้แต่น้อย’

หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจอย่างใช้ความคิด นางต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังและรอบขอบมากขึ้น ดูเหมือนว่าทุกอย่างไม่ชอบมาพากล หากเกิดเรื่องกับชีวิตน้อยๆ ของนางจะทำเช่นไรกัน เมื่อคิดมาได้ถึงต้องนี้ก็รีบสลัดความคิดของตน ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำและกลับมานอนในที่ของตน

.…

1 เดือนถัดมา

การเป็นบ่าวรับใช้นั้นนับว่าหนักเมื่อเทียบกับงานอื่นๆที่หญิงสาวเคยทำทั้งที่โลกเก่าและโลกในนิยายนี้ เนื่องจากต้องใช้แรงกายมิต้องใช้ความคิดหรือความรู้อันใดมาก แต่นางก็แอบเสียดายความสามารถตนเองอยู่บ้าง หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหญิงสาวไม่ค่อยพบเว่ยอ๋องมาที่เรือนตำราเท่าใดหนัก แต่ถึงอย่างนั้นการพบเพียงไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา ก็ทำเอานางเหนื่อยไปมากและยังหวาดระแวงเขาไม่หาย ตัวร้ายในนิยายฉายาอารมณ์ร้อน มั่นใจในตัวเอง อีกทั้งตัวร้ายในเรื่องยังเป็นถึงแม่ทัพเสียด้วย มีนิยายเรื่องใดบ้างที่เนื้อเรื่องส่งเสริมตัวร้ายดีเช่นนี้กัน

ปกติสาวใช้ในจวนแห่งนี้จะต้องตื่นมาทำงานตั้งแต่ต้นยามเหม่า แต่หลี่ซิ่วอิงต้องรีบตื่นมาเตรียมตัวก่อนคนอื่นๆ มิใช่ว่านางแต่งกายนานกว่าผู้อื่น แต่เป็นเพราะว่านางติดนิสัยในโลกเก่า นั้นคือต้องอาบน้ำวันล่ะสองครั้ง มิเช่นนั้นนางไม่สามารถออกไปพบผู้ใดได้ เพื่อไม่ให้ตนเองสายจึงต้องตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ปลายยามอิ๋น ถึงนางจะอาบน้ำ รักความสะอาดเช่นนี้ นางก็มิได้รังเกียจผู้อื่นแต่อย่างใด นางเข้าใจวัฒนธรรมของคนแต่ละยุคสมัย คนที่นี่ส่วนใหญ่อาบน้ำแค่วันล่ะครั้งเท่านั้น หากวันใดอากาศหนาวก็ไม่อาบกันเลย หลายเดือนที่ผ่านมานางชินเสียแล้ว โชคดีที่เสี่ยวหมี่นั้นอาบน้ำทุกวัน และตัวนางเองก็มิได้มีกลิ่นตัวจึงทำให้นางอยู่ร่วมกันได้อย่างสบายใจ

"คารวะท่านหมิงเพ่ย"

หลี่ซิ่วอิงเอ่ยทักทายผู้ช่วยของเว่ยอ๋องที่ยืนอยู่หน้าประตูเรือนตำราอย่างเป็นกันเอง หนึ่งเดือนมานี้นางพบเจอเขาบ่อย จนได้พูดคุยและทำความรู้จักกันเนื่องจากหมิงเพ่ยผู้นี้มักนำตำราไปให้ผู้เป็นนายบ่อยๆ หากหาไม่เจอก็จะถามนางที่เป็นผู้ดูแลเรือน

"คารวะแม่นางหลี่ เจ้ามาพอดีข้ากำลังจะให้คนไปตาม ท่านอ๋องรออยู่ด้านในแล้ว"

"รอข้าหรือ เหตุใดถึงต้องรอข้า"

หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ พลางชี้นิ้วมาที่ตนเองอย่างทวงถามให้แน่ใจ หมิงเพ่ยพยักหน้าเป็นเชิงให้กำลังใจ ตอนนี้ใบหน้าของนางซีดเซียวกังวลไปก่อน ถึงขนาดที่ให้คนไปตามเช่นนี้เกรงว่านางคงทำอันใดขาดตกบกพร่องจนเขาต้องไล่ออกเป็นแน่ ไม่สิ! หากอ้างอิงนิสัยเขาตามนิยายเกรงว่าคงไม่เพียงไล่ออกเป็นแน่ จะทำเช่นไรดี ควรเข้าไปไหมหรือจะหนีไปตอนนี้ดี

“แม่นางหลี่ เจ้ารีบเข้าไปเสียเถอะ ท่านอ๋องไม่ชอบให้ผู้ใดรอนาน “

” เจ้าค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยรับด้วยเสียงไม่ค่อยมั่นใจมากนัก นางดันประตูกว้างเข้าไปก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอ่านตำราด้วยท่าทีนิ่งเฉยอย่างที่เคยเห็นเป็นประจำ

” คารวะเว่ยอ๋อง ท่านหมิงเพ่ยบอกเว่ยอ๋องเรียกพบข้า”

เสียงของนางราบเรียบไม่แสดงอาการของความหวาดกลัวหรือตื่นตะหนก แต่ถึงนางจะควบคุมน้ำเสียงได้ทว่าตอนที่ย่อกายทำความเคารพนั้น ขาที่กลัวจนสั่นเทาทำให้เซเล็กน้อย นั้นไม่สามารถรอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้แต่เขาก็มิได้ถือสาสิ่งใด เขาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

“หญิงสาวมักชมชอบสิ่งใด”

เสียงเข้มเอ่ยถามเสียงเรียบ

“เจ้าคะ”

หลี่ซิ่วอิงทวนคำถามเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ตนนั้นได้ยิน นี่ไม่ได้เรียกนางมาไล่ออกหรอกหรือ

“จะตอบมาหรือจะใสหัวออกจากจวน”

“ยะ…อยู่ที่บุคคลนั้นเจ้าคะ”

“เช่นไหร่”

ร่างใหญ่วางตำราในมือแล้วเงยหน้ามาถามหญิงสาวซึ่งหน้า

หลี่ซิ่วอิงสบเข้ากับดวงตาคมก็รีบก้มหน้า สายตาของชายหนุ่มอันตรายเหลือเกิน เขาถามเช่นนี้มิใช่ว่าจะซื้อของให้แม่นางจางเซียวเหยียนหรอกหรือ ใช่แล้ว…หากนับเวลาตามนิยายอีกสองวัน ก็จะถึงวันเกิดนางเอกของเรา จวนสกุลจางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจวนเว่ยอ๋อง การเดินทัพออกรบชายแดนต้องอาศัยกรมคลังมิใช่น้อย ถ้าจำมิผิดครั้งนี้พระเอกก็จะไปด้วย วันนั้นทำให้พระเอกกับนางเอกเจอกันครั้งแรก โจ้วยู่ร์เฟิงพระเอกของเราหลงรักในความฉลาดของจางเซียวเหมียน จนเกิดเป็นความรักที่ร่วมกันฝ่าฝัน มันไม่ยุติธรรมกับเว่ยตงหยางเลยสักนิดที่ได้เจอนางเอก ตกหลุ่มรักเขาก่อนแต่ก็ยังผิดหวังเช่นนี้

“หญิงสาวทุกคนล้วนชอบความสวยงาม เช่นเครื่องประดับสวยหรู เครื่องประทินโฉม หญิงที่ชอบงานดนตรี เหมาะแก่การซื้อเครื่องดนตรีที่นางชอบเป็นของขวัญ หญิงที่ชอบเย็บปักถักร้อย เว่ยอ๋องก็อาจจะซื้อลายปักผ้าหายาก ไม่ทราบว่าผู้ที่เว่ยอ๋องจะซื้อของให้นางชมชอบสิ่งใดเจ้าคะ”

หญิงสาวเอ่ยอย่างอธิบายและสอบถามเขากลับไป นางรู้ว่าเขาจะซื้อของให้ผู้ใดและหากเอ่ยออกไปตรงๆ คงถูกจับโยนออกนอกจวนเสียแล้ว เรื่องที่เขาชมชอบแม่นางจางเซียวเหยียนยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ กว่าผู้อื่นจะรู้ก็หลังงานวันเกิดแม่นางจางไปเสียแล้ว แต่ตอนที่อ่านนิยายมิยักจะรู้ว่าเขามาถามความเห็นบ่าวรับใช้หญิงเช่นนี้ แล้วข้าควรแนะนำกำไลหยกไป หรือแนะนำของขวัญที่เขาจะเอาชนะใจคุณหนูนางได้ดีนะ สีหน้าของเว่ยตงหยางมีท่าทีกังวลเล็กน้อย เขาพบแม่นางเชียวเหยียนไม่กี่ครั้ง ไม่รู้ว่านางชอบทำอันใด

“หากเว่ยอ๋องมิทราบ ก็ดูจากบุคลิกท่าทางของนางก็ได้เจ้าคะ”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างหาทางช่วย เพราะนางรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรชายหนุ่มก็ไม่รู้อยู่ดี ในนิยายเขาซื้อกำไลหยก ของขวัญที่เขามอบให้ซ้ำกับแขกผู้อื่นมากมายถึงแม้ราคาจะมากกว่าก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ทำให้แม่นางเชียวเหยียนรู้สึกสนใจเท่าใด ต่างกับโจ้วยู่ร์เฟิงที่นำภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำที่วาดเองมาเป็นของขวัญทำให้นางชอบนัก เนื่องจางเซียวเหยียนนั้นชอบออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ่อย จนถึงขนาดทำให้พบกับตัวร้ายอย่างเว่ยตงหยาง แต่ตัวร้ายท่านนี้กลับโง่เคลาหนักที่มองทางนางไม่ออก

“รูปโฉมนางงดงามยิ่งกว่าบุผา นางสุขม ท่าทีสงบเสงี่ยมราวสายน้ำนิ่ง แต่จิตใจนางเด็ดเดี่ยวและไม่เกรงกลัวสิ่งใด”

คำเหยินยอขอชายหนุ่มเกือบทำให้หลี่ซิ่วอิงเบะปากด้วยความหมั่นใส้

“เช่นนั้นเกรงว่านางคงชมชอบเที่ยวเล่นมิชอบการผูกมัดสิ่งใด หากเดาจากนิสัยของนางคงมิชอบเครื่องดนตรี หรือเครื่องประดับที่งดงาม หากแต่ก็ชอบเรียนรู้”

“เช่นนั้นภาพวาดทิวทัศน์คงเหมาะกับนาง”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างใช้ความคิด หลี่ซิ่วอิงส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย หากเขานำภาพวาดทิวทัศน์ไปเกรงว่าจะซ้ำกับโจ้วยู่ร์เฟิง อีกทั้งยังวาดภาพนั้นเอง ต่างกับชายหนุ่มที่คงไม่พ้นซื้อภาพวาดที่งดงามที่สุดไป เช่นไรภาพที่ตั้งใจทำเองย่อมดีกว่าภาพที่แค่มีเงินก็ซื้อได้อยู่แล้ว

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าควรเป็นสิ่งใด”

“ต้องเป็นของที่นางใช้เป็นประจำ และใช้ทำสิ่งที่นางชอบ หรือไม่ก็เป็นสิ่งที่นางพกติดตัวตลอดเจ้าค่ะ”

“ถูกของเจ้า ภาพวาดของข้ามิดีเช่นไรกัน”

“เรียนเว่ยอ๋องภาพวาดนางประทับใจเพียงแรกพบเท่านั้น อย่างมากก็เก็บไว้อย่างดี หรือใช้ประดับในเรือน ข้าคิดออกอยู่สิ่งหนึ่ง ไม่ทราบว่าเว่ยอ๋องจะลองฟังหรือไม่”

” สิ่งใดกัน”

“เรียนเว่ยอ๋อง ข้าคิดว่าหากเป็นพู่กันดีหรือไม่เจ้าคะ เป็นสิ่งที่นางใช้เขียนตำรา หรือวาดภาพก็ต้องใช้ทุกครา เมื่อใดที่หยิบมาใช้ล้วนต้องนึกถึงผู้ให้ตลอด มิใช้สิ่งของที่ไว้ใช้ประดับหรือเก็บเข้ากล่องไว้ สั่งทำพู่กันที่มีเพียงหนึ่งเดียว มีเอกลักษณ์ ทั้งวัสดุคุณภาพดี”

“อื้ม เอาเช่นนั้นแล้วกัน”

เว่ยตงหยางเอ่ยอย่างเห็นด้วย เขาไม่มีท่าทีหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินออกไป แต่ก่อนที่จะเปิดประตูฝีเท้ากลับหยุดชะงักเอาไว้อย่างไร้เหตุผล

“แล้วหญิงสาวเช่นเจ้าชมชอบสิ่งใดกัน”

“เรียนท่านอ๋อง บ่าวเช่นข้าคงมิได้มีวาสนาหรือทำในสิ่งที่ตนปราณนาได้เช่นหญิงสาวทั่วไป”

“ไม่มีสิ่งใดที่ชอบเช่นนั้นหรือ”

“ผู้อื่นข้ามีรู้เจ้าค่ะ แต่ข้าชอบเงิน”

หลี่ซิ่วอิงเอ่ยจบก็ยกมือเกาที่ท้ายทอยด้วยความเขินอายเล็กน้อย ไม่ว่าจะยุคนี้หรือยุคไหน ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใดก็ตาม มีเงินล้วนดีหมด

ปัง!

เสียงประตูไม้กระทบกันเมื่อร่างใหญ่เดินออกไปเรือนไปแล้ว

“ท่านอ๋อง”

หมิงเพ่ยที่อยู่หน้าเรือนเอ่ยขึ้นเมื่อผู้เป็นนายออกมาจากเรื่อนตำรา 

“ไปสืบเรื่องนางมา”

“ขอรับ”

หมิงเพ่ยรับคำอย่างเรียยง่าย ถึงแม้จะแปลกใจมิน้อยที่ผู้เป็นนายให้สืบเรื่องของบ่าวรับใช้นางหนึ่ง ทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน