บทที่ 11

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 11

"แล้วคุณเวทล่ะคะ" หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วมีนาออกมาหาเขาที่หน้าร้านแต่พอมาก็ไม่เจอ

"แม่ใช้ให้ไปซื้อเครื่องปรุงที่ตลาด พอดีว่าเครื่องปรุงหมดเมื่อเช้าแม่ลืมซื้อมาด้วย"

"คุณป้าให้มีนาช่วยไหมคะ"

"หนูเรียกแม่ว่าแม่เถอะ ยังไงเราก็เป็นแฟนของลูกชายแม่"

"ค่ะคุณแม่ คุณแม่มีอะไรให้มีนาช่วยไหมคะ"

"หนูหั่นหมูเป็นไหม"

"หั่นแบบไหนคะ"

"หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แม่จะมาทำผัดกระเพราให้ลูกค้า"

"เดี๋ยวมีนาช่วยค่ะ" มันคงไม่ยากเกินไปแค่หั่นหมูเอง

มีนาจับหมูชิ้นที่แม่เขาหั่นคาเขียงไว้มาหั่นต่อ เธอทำรูปทรงเหมือนที่ท่านทำไว้ก่อนหน้า

"ทำอะไร" เวทมนต์ไปซื้อเครื่องปรุงกลับมาก็เห็นว่าเธอกำลังหั่นหมูอยู่

"ไม่เห็นหรือไง"

"ใครให้ทำ" เขาส่งเครื่องปรุงให้กับแม่ก่อนที่จะรีบเดินไปเอามีดออกจากมือของเธอ

"ฉันทำได้"

"เดี๋ยวมีดบาดมือ กลับเข้าไปข้างใน"

"ฉันอยากช่วยนี่คะ"

"เดี๋ยวผมทำเอง"

มีนายืนมองเขาหั่นหมูแบบชำนาญ "ทำไมคุณทำเป็นล่ะคะ"

"ก็แค่หั่นหมู"

"นั่นไงแค่หั่นหมูทำไมฉันถึงจะทำไม่ได้ล่ะ"

"ไม่ได้"

อะไรของเขาเนี่ย

"แม่ค้าเก็บตังค์ด้วย" จังหวะนั้นลูกค้าที่ทานข้าวเสร็จเรียกให้ไปเก็บเงินค่าอาหาร

"เดี๋ยวมีนาช่วยค่ะ" มีนาเห็นว่าทุกคนกำลังยุ่งกันอยู่ "ค่าอาหารเท่าไรคะคุณแม่" เธอยังไม่รู้เลยว่าค่าอาหารเท่าไร   แต่พอเวทมนต์ได้ยินเธอเรียกแม่ว่าคุณแม่ เขาก็แอบอมยิ้มแต่ก็ไม่ได้หันไปมอง

"80 บาทจ้ะ"

"80 บาทค่ะ" ได้ยินราคาเธอก็หันไปบอกลูกค้า

"เราเป็นลูกจ้างใหม่เหรอ"

"ฉันเหรอคะ"

"ใช่ครับ..พี่มาทานที่นี่บ่อยๆ แต่เพิ่งเห็นหนู"

จึก! เสียงมีดกระทบเขียงจนคนที่อยู่ในร้านหันไปมองแทบจะพร้อมกัน

"ไม่ต้องทอนนะครับ" ลูกค้าเอาแบงค์ร้อยให้ก่อนที่จะรีบออกจากร้านไป เพราะถ้าขืนยังอยู่สงสัยคงไม่ใช่เขียงแล้วล่ะที่โดนมีดสับ

คนเป็นแม่ก็แอบสังเกตลูกชายอยู่ หวังแค่ว่าผู้หญิงคงจะจริงจังกับลูกของนางนะ

"คุณแม่ให้มีนาช่วยอะไรอีกไหมคะ" เธอเก็บถ้วยเก็บชามโต๊ะนั้นเสร็จก็เดินมาหาท่านอีก

"หนูเข้าไปข้างในเถอะลูก"

"มีนาอยากช่วยค่ะ"

"หนูชอบแบบนี้เหรอ"

"ใช่ค่ะมีนาฝันว่าอยากจะเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเองค่ะ" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม จังหวะนั้นมือของคนที่หั่นหมูอยู่ก็หยุด

"ถ้าอยากช่วยก็มาหั่นหมู"

"คุณให้ฉันช่วยหั่นได้แล้วเหรอคะ" หญิงสาวรีบเดินเข้าไปหาเขา

"มีดเล่มนี้มันหนักเกินไป เดี๋ยวเอาเล่มใหม่ให้"

"ค่ะ"

"ที่เราหั่นแบบนี้เผื่อลูกค้าสั่งแบบหมูสับเราก็เอาแบบหั่นไว้แล้วมาสับได้เลยจะได้เร็วหน่อย" เพราะแบบนี้แหละเขาถึงต้องหั่นไว้เยอะๆ "แต่ลูกค้าบางคนชอบแบบหั่นเป็นชิ้นๆ" เขาถือโอกาสสอนเธอด้วย

"ทำไมเราไม่ใช้เครื่องปั่นล่ะคะ   หรือไม่ก็ซื้อหมูสับมาจากตลาดเลย"

"แบบนั้นมันไม่สะอาด​ ถ้าเอามาทำอาหารก็ไม่ค่อยอร่อยเท่ากับเราสับเองกับมือหรอก"

"จริงเหรอคะทำไมฉันไม่รู้"

"ก็รู้ซะสิ"

มีนาเอามีดเล่มใหม่ที่เขายื่นมาให้แล้วก็หั่น เป็นแบบที่เขาพูดจริงๆ มีดเล่มนั้นหนักเกินไปพอใช้เล่มนี้เธอก็หั่นได้สะดวกขึ้น

จนเวลาผ่านไปถึงช่วงเย็นของวันนั้น..

"มีนาลืมถามเลยค่ะว่าร้านเปิดถึงตอนไหนคะ" เธอเห็นว่ามันเย็นมากแล้วแม่เขายังไม่เก็บร้านเลย

"ประมาณ 2-3 ทุ่มจ้ะ ถ้าวันไหนลูกค้ายังไม่หมดก็เลื่อนไป 4 ทุ่ม"

"แม่ยังคงเปิดดึกอยู่เหมือนเดิมเหรอครับ ผมบอกให้เพลาๆ ลงแล้วไง"

"ให้แม่ทำเถอะดีกว่าอยู่เฉยๆ"

ระหว่างที่แม่กับลูกกำลังคุยกันอยู่ เธอก็แอบเอามือขึ้นมาทุบน่องเบาๆ เพราะยืนมาเกือบทั้งวันรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดแล้ว

"ถ้าหนูเหนื่อยเข้าไปพักเถอะ"

"ไม่ได้เหนื่อยค่ะ" อุตส่าห์แอบแล้วนะเนี่ยทำไมท่านยังมองเห็นอีก

"เข้าบ้าน"

"ฉันอยากช่วยแม่คุณก่อน"

"วันหลังค่อยออกมาช่วยอีก"

"เอาเป็นว่าวันนี้เราปิดร้านแค่นี้แล้วกัน" ขนิษฐาตัดปัญหา คนหนึ่งก็อยากช่วยอีกคนก็เป็นห่วงเมีย

"ถ้างั้นมีนาช่วยเก็บร้านนะคะ"

หลังจากเก็บร้านเสร็จท้องฟ้าก็เริ่มมืดมากแล้ว เธอขอออกไปนั่งดูบรรยากาศด้านหลังบ้าน นั่งไปสักพักก็อดคิดถึงแม่ไม่ได้ ทำไมแม่ถึงเปลี่ยนไปมากแบบนี้ แต่ก่อนท่านก็ไม่เป็นถึงขนาดนี้นี่

"ทำอะไรกันอยู่"

"จุ๊จุ๊" เวทมนต์ที่ยืนมองเธอจากทางด้านหลังหันไปส่งสัญญาณให้แม่เบาเสียง..แต่ไม่ทันแล้วเพราะเธอหันมาตอนที่แม่เขาทัก

"คุณ.."

"เล่นอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้ แม่จะมาบอกว่าแม่ไม่ได้ล็อกห้องนอนนะ ถ้าจะเข้าห้องน้ำก็เปิดเข้าไปเลย" ห้องน้ำอีกห้องมันอยู่นอกบ้าน ลูกชายไม่เท่าไรหรอก แต่แฟนของลูกชายเป็นผู้หญิงกลัวว่าจะอันตราย

"แม่จะเข้านอนแล้วเหรอครับ"

"ปิดร้านเร็วแม่ก็ว่าจะนอนเอาแรง ถ้าพวกเราหิวก็ไปหาทำอะไรทานนะ"

"ผมว่าจะพาเธอออกไปกินข้าวข้างนอกครับ"

"แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่" หลังจากที่แม่เข้าห้องไปแล้วเธอก็เดินตามมาที่ห้องของเขา

"จะพาออกไปซื้อที่ตลาดด้วยไง"

"ที่นี่มีตลาดตอนกลางคืนด้วยเหรอ"

"มีโต้รุ่ง" ที่จริงก็ไม่โต้รุ่งหรอกคนเดินหมดตลาดก็เก็บแล้ว

"ถ้างั้นเราไปกันค่ะ"

"ไปตอนนี้เลยเหรอ"

"ตอนนี้ก็ค่ำแล้วนี่"

เวทมนต์ขับรถพาเธอออกมาถึงแม้จะอยู่ไม่ไกล แต่ถ้าให้เดินก็เหนื่อยอยู่

"ไปดูร้านเสื้อผ้ากันก่อน"

"แต่ฉันไม่มีเงินมาด้วยนะ" ถึงไม่บอกเขาก็รู้แล้วล่ะมายืมเงินเขาจนเป็นเรื่องขนาดนี้

"ผมมี"

ทำไมเธอรู้สึกอบอุ่นจัง แต่อย่าลืมสิว่าเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

หญิงสาวเดินไปดูเสื้อผ้าที่แขวนไว้บนราวเพื่อขายให้คนเดินผ่านไปมา ตลาดแบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเห็น แต่ก็ไม่ค่อยได้มาซื้อ เพราะแม่ไม่อยากให้เข้ามาที่แบบนี้

มีนาเลือกเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็น แล้วก็ให้เขาจ่ายให้

"อ้าว ฉันเอาห้าชุดไม่ใช่เหรอทำไมมีแค่สามชุดล่ะ"

"อีกสองชุดไม่ผ่าน QC"

"คะ?"

"ถ้าจะเอาห้าชุดก็ไปเลือกใหม่"

"อะไรไม่ผ่าน QC" เธอยังงงเขาหมายถึงอะไร

มีนาเดินไปดูร้านอื่นแล้วก็เลือกเสื้อผ้าก่อนที่จะส่งให้เจ้าของร้านใส่ถุง

"สองชุดนี้ไม่เอาครับ" เขาคัดเสื้อผ้าที่เธอเลือกออก ก่อนจะเอาชุดที่ดูเรียบร้อยหน่อย

"นี่คุณชุดนี้น่ารักจะตาย"

"ไม่เห็นคอเสื้อเหรอว่ามันแหวกลงมาลึก จะให้เขาเห็นสะดือเลยหรือไง"

"บ้าเหรอลงมาแค่นี้เอง"

"ถ้าอยากโชว์ไปโชว์ให้ฉันดูคนเดียวในห้อง"

"........" มีนาเข้าใจแล้วที่เขาบอกไม่ผ่าน QC มันคืออะไร แต่ทำไมเขาถึงทำเหมือนหวงเธอเลยล่ะ

มีนาปล่อยให้เขาจ่ายเงินค่าชุดพวกนั้น ส่วนเธอก็เดินไปดูร้านอื่นรอ

"น้องสาว มาจากต่างเมืองเหรอทำไมพวกพี่ไม่เคยเห็น" วัยรุ่น 2-3 คนที่กำลังนั่งดื่มกันอยู่เดินเข้ามาทัก

"พูดกับฉันเหรอ" ทีแรกไม่คิดว่าพวกเขาจะพูดกับเธอด้วยซ้ำ

"ไปดื่มกับพวกพี่ไหม"

"ฉันไม่ดื่มกับคนแปลกหน้า"

"เราก็ไปทำความรู้จักกันก่อนไงเดี๋ยวก็ไม่แปลกหน้าแล้ว"

"เอ๊ะนี่ถอยไปนะ" เธอกำลังจะเดินกลับทางเดิมแต่ถูกพวกนั้นดักหน้าดักหลังไว้ รู้แบบนี้ไม่รีบเดินมาก่อนเขาก็ดี แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่