ตอนที่1 ครบรอบ(2)

ภายในห้องนั่งเล่น

เหมยนั่งเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาเกือบสิบปีที่หายไปให้อาม่าและน้องสาวฟัง​ รวมไปถึงตุลย์ที่ตอนนี้ยืนกอดอกพิงเสาแล้วมองไปที่เหมยอย่างไม่ลดละ​ หูก็ตั้งใจฟัง

“เนี่ยแหละ​ อาม่าเตือนแล้วไม่เคยฟัง” เมื่อฟังจบอาม่าก็เอ่ยขึ้น​ ตอนนั้นพูดจนปากจะฉีกแต่หลานสาวไม่คิดจะฟัง

“เหมยก็ไม่คิดว่าเขาจะมาทิ้งกันไปแบบนี้หนิม่า​ มันสิบปีเชียวนะที่เรารู้จักและอยู่ด้วยกัน” เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าสิบปีที่รักกันดีกับสามีจะมาจบเอาวันนี้เพียงเพราะฝ่ายชายไปเจอผู้หญิงคนใหม่ที่สวยกว่า​เด็กกว่าเธอ

“แล้วเจ้รู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่ไหน​” หายไปไม่เคยติดต่อมาเป็นสิบปี​ มันน่าแปลกที่พี่สาวนั้นจะหาที่อยู่ใหม่ถูก​ อีกทั้งหลินยังไม่เคยบอกใครว่าเธออยู่ไหน​ โซเชียล​ก็ไม่เคยอัปเดตอะไรมากมาย​ แค่ลงรูปถ่ายไปวันๆ

“ไล่ถามเพื่อนๆ​ เอา​ ก็เลยมารู้ว่าหลินแต่งงานกับตุลย์​ แล้ว​เจ้ก็เลยให้คนสืบหาที่อยู่ให้น่ะ ​”

“แล้วนี่จะเอายังไง” อาม่าถามหลานสาวคนโต

“เหมยว่าจะมาขอรบกวนสักพักน่ะ”

“รบกวนนี่เจ้หมายถึงอะไร”

“เจ้ขอมาอยู่ด้วยสักพักนะหลิน​ ขอพักใจสักระยะ ไว้ดีขึ้นแล้วเจ้จะไป” เหมยจับมือหลินด้วยหน้าตาที่เศร้าสร้อย​ เธอไม่รู้จะไปที่ไหน​อีกแล้ว

“…” หลินมองหน้าสามีสลับกับอาม่า​ เธอเองก็ลำบากใจ​ เพราะบ้านหลังนี้ไม่ใช่ของเธอแต่เป็นของตุลย์​ ครั้นจะให้ใครมาอยู่ตามอำเภอใจคงจะไม่ได้​ “เฮีย…”

“บ้านเราก็เหลือห้องว่างหนิ​” ตุลย์เอ่ยขึ้น​ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “หลินจัดการเลย เฮียขอไปทำงานก่อน” พูดจบเขาก็เดินออกไปจากบ้านทันที

“…” หลินทำเพียงมองตามหลังผู้เป็นสามีก่อนจะลอบถอนหายใจ​ “เจ้รอสักพักนะ​ เดี๋ยวหลินจะไปจัดห้องให้”

“ไม่เป็นไร​ แค่มีหมอนใบผ้าห่มผืนเจ้ก็นอนได้แล้ว​ หลินไม่ต้องจัดอะไรให้เหนื่อย”

“เอาๆ​ พี่น้องนั่งคุยกันไป​ เดี๋ยวม่าจะไปทำห้องให้เอง​ ม่าจะได้ออกกำลังด้วย” อาม่าเสนอตัวแล้วลุกขึ้นเดินไปจัดห้องให้หลานสาว

“ม่า…”

“ไม่เป็นไร​ คุยกันไปพี่น้อง”

“หลิน…” เหมยเรียกน้องสาวแล้วสอดส่องสายตามองไปรอบๆ​ “แต่งงานกับตุลย์นานแค่ไหนแล้วเหรอ?”

“สามปี​” แต่ถ้ารวมก่อนหน้าที่จะแต่ง​ก็ราวๆ​ สิบปี​ เพราะรู้จักกับตุลย์ตอนเธออายุสิบสาม​ ตอนนี้อายุก็ยี่สิบสามปีแล้วล่ะ

“ไปไงมาไงถึงได้ลงเอยกัน” เหมยค่อนข้างแปลกใจ​ เพราะเธอจำได้ว่าตอนนั้นตุลย์บอกชอบเธอไม่ใช่หลิน​ แต่ติดที่เธอนั้นดันมีคนที่รักอยู่แล้วเลยไม่ได้สนใจตุลย์

“เพราะรัก​ เฮียตุลย์ก็เลยขอหลินแต่งงาน” จริงๆ​ หลินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นตุลย์ขอแต่งงานเนื่องในเหตุผลอะไร​ อยู่ๆ​ อีกฝ่ายก็ขอมาแบบไม่มีปี่มี​ขลุ่ย​ แต่สำหรับเธอคือรักเขาเลยตอบตกลงที่จะแต่ง

“อ๋อ​ งั้นก็แสดงว่าแต่งพร้อมๆ​ เจ้ใช่มั้ย​ เพราะเจ้ก็แต่งงานมาได้สามปีเหมือนกัน​”

“อื้ม”

“แต่ตอนนี้เจ้กำลังจะขอหย่าน่ะ​ เขามีใหม่​ เราอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย”

“เป็นกำลังใจให้เจ้นะ​ หลินเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ดีเพราะเจ้เก่ง​อยู่แล้ว” เธอจับมือแล้วเอ่ยปลอบปนให้กำลังใจพี่สาว​

“ขอบใจนะหลิน​ เจ้ขอโทษที่หายไป​ ตอนนี้เจ้คิดได้แล้วว่าคนที่หวังดีกับเราจริงๆ​ ก็มีแต่คนในครอบครัว”

สองพี่น้องสวมกอดกันในรอบสิบปี​ สายใยมันยังคงอยู่เช่นเดิมแม้จะห่างหายกันไปนานแค่ไหน​ หลินรักพี่สาวอย่างเหมยมาก​ และคิดว่าเหมยเองก็คงจะรักน้องสาวอย่างหลินมากเช่นกัน

ตัดมาที่ตุลย์​ ตอนนี้เขานั่งดื่มเบียร์ชิลๆ​ อยู่ที่โกดังสินค้า​ โดยมีผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ​ ด้วย

“วันนี้งานไม่เยอะ​ จะมาทำไม” เตย์ถามลูกชาย

“เบื่อ​”

“เบื่อ? แกเบื่ออะไร​ เห็นว่าวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานนี่นา​ ต้องมีความสุขสิ​”

“เบื่อชีวิตคู่แบบผัวเมีย​ ช่วงนี้ผมรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับหลินน่ะ” แรกๆ​ ยอมรับว่าข้าวใหม่ปลามัน​อะไรมันก็ดีไปหมด​ พอเวลาผ่านไปทุกอย่างมันเริ่มอึดอัด​ เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ได้มีความสุขเวลาอยู่กับหลินแล้ว

“จะบ้ารึไงวะ​ นั่นเมียแกนะ!​”

“…”

“เมียที่แกเลือกเองขอแต่งงานเอง​ มาวันนี้มาพูดพล่อยๆ​ ว่าเบื่อ​ พ่ออยากจะตบปากแกจริงๆ!” เตย์อยากจะตีเข้าปากลูกชายสักทีสองที​ จู่ๆ​ มาพูดอะไรไม่น่าฟัง​ได้ยังไง​ “หลินเป็นผู้หญิงที่ดี​ พ่อไม่เคยเห็นลูกสะใภ้คนนี้จะมาเรียกร้องอะไรเลย​ อยู่เป็นทุกอย่าง​ แถมเธอยังเป็นเด็กดี​อีกต่างหาก”

“เหมยกลับมา”

“เหมย?”

“พี่สาวของหลิน”

“แล้วมันเกี่ยวอะไร”

“พ่อ​ จริงๆ​ แล้วผมชอบเหมยมาตลอดไม่ใช่หลิน​ แต่ที่ขอหลินแต่งงานเพราะอยากจะประชดเฉยๆ​”

“ไอ้ตุลย์!”

“พ่ออย่าเพิ่งด่า​ ยอมรับว่าตอนนั้นคิดน้อยไป​ ผมก็คิดว่าตัวเองจะลืมเหมยได้และอยู่ไปก็คงจะรักหลินเอง​ แต่สุดท้ายมันไม่ใช่​”

“แกกำลังทำเลวกับผู้หญิงที่ดีคนหนึ่งรู้มั้ย​ พ่อไม่รู้จะพูดอะไรเลย​ เอาเป็นว่าวันที่แกคิดได้​ นั่นมันอาจจะเป็นวันที่สายไปแล้ว” พูดจบเตย์ก็เดินออกมาจากลูกชายทันที​ เขาคิดไม่ถึงว่าลูกชายจะเป็นคนแบบนี้​ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก​ ปล่อยให้เรียนรู้รสชาติความเจ็บช้ำด้วยตัวเองแล้วกัน​ จะได้รู้ซึ้ง