ตอนที่2 แปลกไป(1)

ตอนที่​ 2 แปลกไป

เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ​ ที่ตุลย์กลับถึงบ้าน ในขณะที่เดินเข้ามาภายในเขาก็เห็นไฟในครัวเปิดอยู่จึงเดินไปดู​ก่อนจะเห็นว่าเป็นหลินที่ยืนทำอะไรบางอย่าง

“ดึกดื่นป่านนี้ทำอะไรอยู่”

“เอ้า​ เฮียมาแล้วเหรอ”

“อื้ม​ ว่าแต่ทำอะไร”

“หลินกำลังอุ่นกับข้าวน่ะ”

“กับข้าว?”

“พอดีหลินทำไว้ตั้งแต่ช่วงค่ำรอกินกับเฮียน่ะ แต่เห็นมันเย็นหมดแล้วเลยเอามาอุ่น” เธอกะว่าจะกินฉลองครบรอบแต่งงานกับสามีสักหน่อย​ ทว่าทุกอย่างผิดแพลนเมื่อเขาเล่นกลับบ้านมาเสียดึกดื่นปานนี้

“ขอโทษที พอดีงานเยอะ” จริงๆ​ ไม่มีงานอะไรหรอก​ เขาก็แค่ขี้เกียจจะอยู่บ้าน​ “แล้วมีอะไรกินบ้าง”

“ของโปรดเฮียเลย​ ขาหมูพะโล้ต้มเปื่อย​ กับผัดผักบุ้งน้ำเยอะๆ​ แล้วก็มี…”

“หลิน” เหมยมาขัดจังหวะแล้วยืนแทรกกลางระหว่างน้องสาวกับน้องเขย

“ว่าไงเจ้”

“ทำไมยังไม่นอน”

“หลินมาอุ่นกับข้าวน่ะ”

“กับข้าวเหรอ​ เจ้กินได้มั้ยอะ”

“…” หลินมองหน้าตุลย์แล้วปั้นยิ้มให้​ เธอจะบอกเหมยยังไงดีว่าอาหารพวกนี้มันเป็นของที่เธอทำไว้ให้สามี

“จะกินก็กินสิ​” ตุลย์เอ่ยขึ้นแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร​

“เดี๋ยวเจ้ช่วยถือนะ” เหมยถือกับข้าวหนึ่งชามไปวางที่โต๊ะพลางเดินกลับมาหยิบชามต่อไปจนหมดก่อนจะนั่งลงข้างๆ​ ตุลย์​ “กลับซะดึกเชียว​ ไปไหนมา”

“ทำงาน”

“ทำงานดึกดื่นเลยเหรอ”

“อื้ม”

ตุลย์และเหมยพูดคุยกัน​เหมือนคนสนิทสนม​

“…” หลินทำเพียงแค่มองผ่านๆ​ แล้วตักข้าวสวยสามจานก่อนจะยกไปวางตามหลัง​ เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามเนื่องจากที่ข้างๆ​ สามีนั้นมีพี่สาวนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“หลินเป็นคนทำเองเหรอ” เหมยถามในขณะที่กำลังตักขาหมูหนึ่งชิ้นพอดีคำใส่จานตัวเอง​

“อื้ม​ ทำเอง​ พอดีเฮียตุลย์ชอบน่ะ” หลินตอบพลางเอื้อมไปตักขาหมูบ้าง​ เธอไม่ได้จะตักให้ตัวเองแต่​จะตักให้ตุลย์​ วางเนื้อหมูชิ้นใหญ่ลงในจานของเขา​ “กินเยอะๆ​ นะเฮีย”

“ขอบคุณนะหลิน” ตุลย์เอ่ยขอบคุณพลางคลี่ยิ้มจางๆ​ ให้

“เดี๋ยวดิ​ ตุลย์ไม่กินติดมันไม่ใช่เหรอ​ มาแลกกัน” เหมยตักชิ้นเนื้อหมูในจานของเธอสลับให้ตุลย์​ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวเธอนั่งมองอยู่​ “คือ…สมัยเรียนน่ะ​ เจ้กินข้าวกับตุลย์บ่อยๆ​ เลยจำได้”

“อ๋อ​” หลินทำได้แค่ปั้นหน้ายิ้มทั้งที่ในใจยิ้มไม่ออก​ ไม่ยักกะรู้ว่าพี่สาวจะรู้ใจสามีของเธอขนาดนี้เชียว​

ภายในห้องนอน

หลังจากกินข้าวเสร็จก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้านอนเพราะนี่เป็นเวลาเกือบจะตีสาม​ หลินนอนมองตุลย์ที่ตอนนี้นอนหันหลังให้​เธอ​

ไหนว่าคืนนี้จะนอนกอดกัน​

“เฮีย…”

“ว่าไง”

“…” เธออยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมถึงดูคุยกับเหมยถูกคอเหลือเกิน​ ตอนเรียนสนิทกันมากขนาดไหน​ ทว่ากลับกลัวสามีจะรำคาญและหาว่าเธองี่เง่า​เลยไม่ขอถามดีกว่า

“ถ้าไม่มีอะไรเฮียนอนแล้วนะ” ตุลย์พูดพร้อมกระชับผ้าห่มให้คลุมร่างจนเกือบมิด​ เขาไม่แม้จะหันหน้ามาบอกฝันดีหลินหรือจูบก่อนนอน

“ฝันดีนะคะ” เธอบอกฝันดีแล้วสวมกอดร่างใหญ่จากทางด้านหลัง​ ซุกใบหน้าบนแผ่นหลังกว้างผ่านผืนผ้าห่ม​ สูดดมกลิ่นกายหอมของสามีให้ชื่นใจก่อนจะหลับตาพริ้มลง

เช้าวันต่อมา

ตื่นลืมตาขึ้นมาเธอก็ไม่เห็นสามีนอนอยู่บนที่นอน​ ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแต่เช้า​ ปกติจะตื่นสายตลอด​ น่าแปลก

หลินสลัดความสงสัยทิ้งไปก่อน​ ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเข้าไปล้างหน้าล้างตาพร้อมทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสรรพ​ จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องก่อนจะเห็นอาม่านั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“อรุณสวัสดิ์​ค่ะม่า” เดินเข้าไปกอดไปหอมอาม่าตามเคยเช่นเดิมทุกวัน

“อรุณสวัสดิ์​จ้ะหลิน” อาม่าเองก็หอมหลานสาวกลับเช่นกัน​ “ม่าทำข้าวต้มทรงเครื่องไว้ให้น่ะ​ ไปกินซะสิ”

“ค่ะม่า​ ว่าแต่ม่าเห็นเฮียตุลย์บ้างหรือเปล่า​ พอดีตื่นมาก็ไม่เห็นเฮียแล้ว”

“ไม่เห็นนะ​ คงจะอยู่แถวๆ​ นี้แหละมั้ง​”

“ถ้าอย่างนั้นหลินขอตัวไปดูเฮียก่อนนะม่า​ บางทีเฮียอาจจะออกไปสูดอากาศ​”

“จ้ะๆ”

หลินเดินออกมาที่หน้าบ้านเป็นอันดับแรกเพราะคิดว่าตุลย์อาจจะออกมาสูดอากาศ​ยามเช้า​ ทว่าก็เจอเขาจริงๆ​ แต่ดันไม่ได้อยู่คนเดียว​ เขาอยู่กับเหมย​ ทั้งสองยืนกอดกันกลมเกลียว​ ฝ่ายสามีลูบศีรษะ​ปลอบประโลม​ ส่วนฝ่ายผู้เป็นพี่สาวร้องไห้แล้วกอดสามีของน้องสาวไว้แน่น​

มันช่างเป็นภาพที่บาดตาบาดใจยิ่งนัก​ หลินบอกตัวเองว่าพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้​ สองขาก้าวไปช้าๆ​ แล้วเอ่ยขัดจังหวะเสียงแผ่ว​ “เฮีย…”