เข้าสู่ระบบตอนที่ 1 ครบรอบ
เวลาล่วงผ่านมา ตุลย์และหลินแต่งงานกันได้สามปีเต็ม ทั้งคู่อยู่ด้วยกันที่เรือนหอหลังใหม่และใช้ชีวิตแบบคู่สามีภรรยาทั่วๆ ไปไม่ได้มีอะไรมากมาย ส่วนอาม่าก็มาอยู่กับหลานสาวด้วยเช่นกัน
“สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานค่ะเฮีย” หลินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะยื่นของขวัญที่เตรียมไว้ให้ผู้เป็นสามี
“คืออะไร” ตุลย์รับมาแล้วแกะดูในทันที ก่อนจะเห็นว่าเป็นนาฬิกาข้อมือคอลเลคชันใหม่ของแบรนด์หรูที่เขาชื่นชอบอยู่ “รู้ได้ไงว่าพี่จะเอารุ่นนี้?”
“หลินเป็นเมียเฮียนะ ผัวชอบอะไรไม่ชอบอะไรหลินก็ต้องรู้สิ” สิบปีที่หลินรู้จักกับตุลย์ มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบหรือไม่ชอบอะไร เธอเป็นคนประเภทที่ถ้าชอบหรือรักใครจะใส่ใจคนนั้นสุดๆ
“ขอบคุณนะ” เอ่ยขอบคุณภรรยาพร้อมกับจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยนหนึ่งที
“ยินดีค่ะ”
“หลินอยากได้อะไร?” ตุลย์ถามแล้วรอฟังคำตอบ เขาไม่รู้หรอกว่าภรรยาของตนชอบหรือไม่ชอบอะไร คิดแค่ว่าพวกผู้หญิงเดาใจยาก เดี๋ยวซื้อมาให้ไม่ถูกใจก็แง่งอน
“…” เธอมองหน้าสามีแล้วยิ้มอ่อนๆ ทว่าตุลย์ไม่เคยใส่ใจที่จะรู้ว่าเธอชอบอะไร กี่ครั้งก็พยายามทำใจให้ชิน เพราะไม่ว่าจะกี่เทศกาลหรือวันสำคัญอะไรเขาไม่เคยมีเซอร์ไพรส์ให้เธอเลยสักครั้ง ของขวัญแต่ละชิ้นที่ซื้อมาก็ต้องคอยถามว่าอยากได้อะไรถึงจะซื้อ
“ว่าไง”
“หลินไม่อยากได้อะไรหรอก ขอแค่มีเฮียอยู่ด้วยก็พอแล้ว”
“…” ตุลย์ทำเพียงยกยิ้มแล้ววางกล่องนาฬิกาลงบนโต๊ะข้างเตียง
“เฮียจะออกไปทำงานอีกทีตอนกี่โมง?”
“ตอนนี้กี่โมงแล้ว”
“หกโมงเย็น”
“สักทุ่มครึ่งว่าจะออกจากบ้านน่ะ พอดีเฮียต้องแวะไปรับพ่อ เพราะวันนี้พ่อไปตรวจงานที่โกดังด้วย”
“โอเค อยากกินอะไรมั้ย หลินจะได้ทำให้”
“กินหลินได้ปะ” ไม่พูดเปล่า ยื่นฝ่ามือไปลูบไล้ตามเนื้อตัวขาวสะอาดของคนตรงหน้า “เราไม่ได้มีอะไรกันมากี่วันแล้วนะ?”
“จะอาทิตย์แล้วค่ะ”
“เหรอ ช่วงนี้งานยุ่งมาก กลับมาก็เหนื่อยงานจนหมดแรงหมด” กลับมาบ้านได้ถ้าหัวถึงหมอนเขาก็หลับแล้ว งานที่โกดังสินค้าค่อนข้างยุ่ง ไหนบางวันจะต้องเข้าไปบริษัทอีก
“ไม่เป็นไร หลินเข้าใจค่ะ” เธอจับมือสามีแล้วลูบหลังมือเบาๆ แม้ปากจะพูดว่าไม่เป็นไรแต่ลึกๆ แล้วน้อยใจไม่เบา ช่วงหลังมานี้เจอหน้ากันไม่ถึงสิบนาที พูดคุยกันไม่ถึงสิบคำ “หาเวลาพักบ้างก็ดีนะเฮีย วันนึงก็ยังดี”
“ดูก่อน เฮียไม่อยากให้พ่อทำงานหนักคนเดียวน่ะ อายุแกก็ไม่น้อยแล้ว”
“อื้ม แล้วนี่เฮียอยากกินหลิน…”
Rrrrr.
มีสายเรียกเข้ามาขัดจังหวะ ตุลย์หยิบมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นสายสำคัญเลยลุกขึ้นแล้วเตรียมจะออกไปคุยข้างนอก
“แป๊บนะ มีคนโทร.มา”
“ค่ะ”
“ฮัลโหล…” เขากดรับสายแล้วเดินออกไปจากห้องนอนทันที ทิ้งให้ผู้เป็นเมียมองตามตาละห้อย
ไม่นานร่างสูงก็เดินกลับเข้ามา เขาโน้มตัวลงบนที่นอนนุ่มแล้วหลับตาพริ้ม
“เฮีย…”
“ฮืม?”
“จะนอนเหรอ”
“พักสายตา”
“…” แล้วก่อนหน้าบอกอยากจะกินเมีย ทำไมถึงชอบมาพูดให้ความหวังแล้วก็ตบท้ายด้วยการตีเนียนลืมไปง่ายๆ ไม่ใช่ว่าเธออยากจะมีเซ็กซ์ขนาดนั้น ก็แค่อยากนอนกอดกันบ้าง
ช่วงที่แต่งงานกันปีแรกๆ ตุลย์และหลินดูเหมือนจะไปกันได้ดี ดูมีความสุขกับการใช้ชีวิตในโหมดสามีภรรยา แต่พอเข้าปีที่สามฝ่ายชายก็เริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่ค่อยมีอะไรกับเธอทั้งที่ก่อนหน้านั้นแทบจะวันเว้นกัน แถมตอนนี้เดือนนึงกอดจูบกันไม่ถึงห้าครั้งเลยด้วยซ้ำ
“อย่าคิดมากน่า” ตุลย์ลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าหลินเงียบเสียง “เอาไว้คืนนี้เสร็จจากงานแล้วจะกลับมานอนกอดนะ”
“ค่ะ งั้นเฮียพักสายตาเถอะ เดี๋ยวหลินจะออกไปดูม่าหน่อยว่าทำอะไรอยู่”
“อื้ม”
หลินเดินออกมาแล้วปล่อยให้สามีนอนพักสายตาไปตามที่ต้องการ เธอมองหาอาม่าก่อนจะพบว่าท่านยืนก้มๆ เงยๆ ทำอะไรอยู่ที่หน้าบ้าน
“ม่า”
“เอ้อ ว่าไงลูก”
“ทำอะไรอยู่คะ”
“ออกกำลังกายน่ะสิ จะได้แข็งแรง”
“แล้วมาออกอะไรตรงนี้ อีกอย่างเมื่อกี้เหมือนม่าทำท่าเก็บอะไรบางอย่าง ไม่เหมือนคนออกกำลังกายเลย ก้มๆ เงยๆ” หลานสาวพูดหยอกล้ออาม่าเล่นตามประสา เธอชอบเห็นเวลาอาม่าอารมณ์ดี
“แหม่ คนแก่แล้ว มันจะไปออกกำลังคล่องแคล่วเหมือนหนุ่มสาวได้ไงล่ะ” อาม่าพูดพลางพยุงให้ตัวเองยืนตัวตรงแล้วสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ
กริ๊ง~
มีเสียงคนกดกริ่งที่หน้าประตูบ้าน
“ใครมากัน?” อาม่าเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย
“เดี๋ยวหลินไปดูเองค่ะ ม่าออกกำลังไปเถอะ” ว่าจบเธอก็เดินไปที่หน้าบ้าน เลือกเปิดประตูรั้วบานเล็กแล้วกำลังจะยิ้มทักทายแขก ทว่ารอยยิ้มมันหุบลงในทันที่เห็นว่าเป็นใคร “เจ้...”
“หลิน…ฮึก” เรียกชื่อเจ้าของบ้านพลางสะอึกสะอื้น “หลินช่วยเจ้…ฮึก”
“เจ้เหมย...”
“หลินช่วยเจ้หน่อย”
“ช่วยอะไร”
“ขอเข้าไปคุยในบ้านก่อนได้มั้ย”
“อื้ม” แม้หลินจะมีแต่ความสงสัยและคำถามมากมายอัดแน่นในใจ แต่เมื่อเห็นพี่สาวสะอึกสะอื้นมีน้ำตาก็ค่อยว่ากันในทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ทำได้แค่พาเหมยเขามาในบ้านก่อน
“ยังไม่รู้เลยค่ะ อาจจะ”“แล้วเฮียจะตามจีบหลินยังไง”ตุลย์ก็อยากจะตามไปนั่นแหละแต่ติดที่งานตอนนี้ค่อนข้างเยอะ และคิดว่าพ่อเขาคนเดียวคงจะดูแลไม่ไหวแน่นอน“ไม่รู้สิ ถ้าเฮียมีความสามารถก็คงจะหาทางจีบหลินได้แหละ” หลินเชื่อว่าคนอย่างตุลย์ไม่ธรรมดา ต่อให้ไกลแค่ไหนเขาก็หาทางจีบเธอได้แน่นอน“นั่นสิ เฮียต้องหาทางจีบหลินได้อยู่แล้ว” มือใหญ่เอื้อมไปจับแก้มของคนตรงหน้าแล้วลูบแผ่วเบา “หลังจากนี้ยิ้มเยอะๆ นะ หลินเหมาะกับรอยยิ้มมากๆ”“อื้ม” หลินยกยิ้มแล้วมองหน้าตุลย์ “เฮียก็ยิ้มเยอะๆ นะ เพราะคนทุกคนเหมาะกับรอยยิ้มอยู่แล้ว”“โอเค เฮียจะยิ้มทุกวัน”“ไปกันดีกว่า น้องติณณ์น่าจะรอแม่แล้ว อีกอย่างหลินต้องไปเก็บกระเป๋าด้วย”“บินเมื่อไหร่”“พรุ่งนี้ค่ะ”“งั้นขอกอดให้ชื่นใจสักทีนะ” คว้าคนตัวเล็กมากอดไว้แน่นสองเดือนต่อมาประเทศxxxหิมะด้านนอกตกอย่างต่อเนื่อง หลินพาลูกชายตัวน้อยนั่งปั้นสโนว์แมนหรือตุ๊กตาหิมะอยู่หน้าบ้านพักอย่างสนุกสนานตามประสาแม่ลูก พอดีร้านเบเกอรีไม่ได้เปิดมาหลายวันเนื่องจากวัตถุดิบบางอย่างขาดตลาดเลยไม่สามารถทำขนมได้เดี๋ยวจะผิดสูตรเสียงเด็กน้อยหัวเราะคิกคักแล้วช่วยแม่ป
*ตอนพิเศษ*หลินถือใบหย่าอยู่ในมือแล้วมองหน้าตุลย์ก่อนจะยิ้มให้เขา เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมา อย่างน้อยก็ได้หลุดพ้นจากความรักเก่าที่มันโคตรจะเน่า ไว้รอเริ่มความรักครั้งใหม่“ขอบคุณนะเฮีย”“อื้ม หวังว่าเราคงจะไม่มีการหย่ากันรอบสองนะ”“รอบเดียวก็เกินพอแล้ว”“หลิน” เขาเอ่ยแล้วจับมือของอีกฝ่าย “หลังจากนี้เฮียจะพยายามทำให้หลินตอบตกลงแต่งงานกับเฮียอีกครั้งให้ได้” เขาจะพยายามจนถึงที่สุด ถือคติที่ว่า… ‘น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจคน’“หวังว่าครั้งนี้เฮียเข้ามาเพราะรักกันจริงๆ นะ”“เฮียรักหลินจากใจจริง”“โอเค หลินไปก่อน พอดีมีที่ที่อยากไป”“เฮียก็มีที่ที่อยากพาหลินไปเหมือนกัน”สุสานxxxตุลย์พาหลินขับรถมาที่สุสานแห่งหนึ่ง เขามีใครบางคนที่อยากจะให้หลินได้พบร่างสูงเดินนำไปก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าหลุมศพหนึ่งซึ่งเป็นของคนที่หลินรู้จักดี“เจ้เหมย…” เธอค้างไปในทันที“ใช่ เหมยเสียได้ปีกว่าๆ”“เพราะอะไร?”“โรคHIV”“แล้วลูกของเจ้เหมยล่ะ” หลินหันไปรอฟังคำตอบจากตุลย์“ไม่รอด เห็นว่าแอบไปทำแท้งก่อนหน้าจะเสียน่ะ”“ทำไมทำแบบนี้นะ…” หลินกลั้นน้ำตาไม่ไหว จะดีจะร้ายย
“ผิดเหรอ ฟังผิดงั้นเรอะ!” เธอเขวี้ยงของแข็งที่ถือมาในมือใส่เขาอย่างตั้งใจ ตอนนี้รู้สึกโกรธมาก โมโหที่สุด!“เฮ้ยหลิน ถ้ามันโดนหัวเฮียนี่แตกเลยนะ” ดีที่เขาหลบทันไม่อย่างนั้นได้มีแผล“ก็อยากให้แตกไง ทำไมเฮียทำแบบนี้อะ หลอกหลินมาทำไม?”“เฮียไม่ได้ตั้งใจ แค่อยากให้เราคุยกัน”“รู้ปะ ไอ้ที่เฮียเอาแต่พูดว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงเป็นคนดีขึ้นแล้ว แต่การกระทำมันยังเหมือนเดิมเลยเว้ย ยังทำอะไรไม่คิดเหมือนเดิม คิดหน่อยเถอะ ถ้าเกิดลูกร้องไห้งอแงขึ้นมาแล้วปู่กับย่าจะดูยังไงจะเอาหลานอยู่มั้ย ลูกยังต้องให้แม่กล่อมนอนอยู่นะ” พูดไปน้ำตาก็เอ่อมาคลอเบ้า เธอเป็นห่วงลูก ติณณ์เป็นเด็กยิ้มง่ายไม่กลัวคนก็จริง แต่ถึงเวลาที่จะเข้านอนเขาต้องให้คนเป็นแม่กล่อมเท่านั้น“เฮียขอโทษ” เขารู้สึกผิดแล้วเดินเข้ามาหาเธอ “ขอโทษที่ทำแบบนี้ แต่เฮียอยากปรับความเข้าใจกับหลินนะ” เอ่ยจบก็จะจับตัวเธอ แต่ว่าอีกฝ่ายเบี่ยงหลบ“…” หลินมองหน้าก่อนจะเดินออกมาจากบ้าน“หลินจะไปไหน” ตุลย์รีบวิ่งตามมาแล้วรั้งไว้“กลับไปหาลูก” เธอตอบพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลผ่านแก้ม“นี่มันบนเขาเชียวนะ กว่าจะขับไปถึงถนนหลักก็ใช้เวลานานพอสมควรเลย ใจ
ตอนที่ 17 สถานะบ้านนันทพิวัฒน์ปู่กับย่าเห่อหลานกันใหญ่ ท่านทั้งสองหยอกล้อเล่นกับหลานชายตัวน้อยด้วยความเอ็นดู“หลานย่าทำไมหล่อแบบนี้น้า”“จ๊ะเอ๋ หล่อที่สุดเลยหลานปู่”ตุลย์ที่เห็นว่าลูกอยู่กับปู่และย่าได้โดยไม่ร้องงอแง เขาจึงแอบพาตัวหลินมาคุยกันเงียบๆ แบบสองต่อสองบนห้องนอน“พาหลินมาที่นี่ทำไม”“เฮียอยากให้เราสองคนปรับความเข้าใจกันนะ”“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเฮียก็ยังเหมือนเดิม”“ไม่ เฮียไม่เหมือนเดิมแล้วนะ”“พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม!”“หลิน…”“ขอบอกตามตรงว่าตอนนี้หลินไม่ได้รักเฮียแล้ว”“แต่เฮียยังรักหลินนะ รักมากกว่าเดิมด้วย”“…”“สองปีที่ผ่านมาเฮียได้ลิ้มรสความเจ็บปวดไปเยอะมาก ดังนั้นหลินอย่าทำให้เฮียเจ็บอีกเลย”“…”“เราเริ่มต้นกันใหม่ได้นะที่รัก” ร่างสูงคุกเข่าลงแล้วกอดขาอ้อนวอนคนตรงหน้า“เฮียรู้อะไรมั้ย แก้วเวลาที่มันแตกไปแล้วถ้าเราเอามาประกอบใหม่มันก็มีแต่รอยร้าว เติมน้ำเข้าไปเท่าไหร่มันก็รั่วออกมาหมด เหมือนกับใจของหลินตอนนี้ ถ้าเฮียเอาแต่เติมความรักเข้ามามันก็ไม่มีทางเติมได้เต็มหรอก”“…”“ใจมันเคยแตกสลายกับเฮียไปแล้ว หลินคิดว่ามันยากมากที่จะกลับไปรักตามเดิม เพร
ช่วงเย็นหลังจากเสร็จงานที่บริษัทเขาก็มานั่งจิบเบียร์อยู่ที่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่งโดยมีเพื่อนคนสนิทอยู่ด้วย“มึงว่ากูจะได้ลูกผู้หญิงหรือว่าผู้ชายวะ” ตุลย์ถามธีที่นั่งอยู่ข้างกัน และที่ถามแบบนั้นเพราะตั้งแต่หลินไปอยู่ต่างประเทศเธอก็ขาดการติดต่อไปเลย ไม่มีส่งข่าวคราวมาให้รับรู้แม้แต่นิดเดียว“ไม่รู้สิ” ธีตอบสั้นๆ เขาเองจะไปรู้ได้ยังไง ไม่ใช่หมอที่ทำคลอดให้เธอสักหน่อย“ก็กูให้มึงช่วยเดาไงไอ้นี่!”“เดาไปแล้วได้อะไร สุดท้ายหลินจะพาลูกมาหามึงหรือเปล่าเถอะ หวังเยอะมึงอะ”“โถ่ไอ้เวร! แทนที่มึงจะพูดให้กำลังใจกัน แต่กลับมาตอกย้ำซะอย่างงั้น เพื่อนกันจริงปะวะ”“เพื่อนแท้ไง”“เพื่อนยังไง?”“ก็เพื่อนแท้มักจะซ้ำเติมก่อนจะปลอบใจเสมอ” ธียิ้มกวนๆ แล้วกระดกเบียร์อึกใหญ่“เพื่อนรักจริงๆ เลยเนอะ” ตุลย์ส่ายศีรษะไปมาก่อนจะกระดกเบียร์เช่นกัน“แล้วนี่มึงจะสละตำแหน่งท่านรองฯเมื่อไหร่”“ไม่นานหรอก รอไอ้ไกรมันกลับมารับตำแหน่ง ตอนนี้มันไปเรียนรู้งานที่ต่างประเทศอยู่น่ะ”“อ๋อ แล้วมึงก็จะดูแลงานที่โกดังอย่างเดียว”“คงงั้น แล้วมึงล่ะ”“ก็เรื่อยๆ และตอนนี้ว่าจะเปิดเพิ่ม” ธีเป็นเจ้าของคลับหรือสถานบันเท
ตอนที่ 16 เฝ้ารอสองปีต่อมาประเทศxxx ณ ร้านเบเกอรี… “สวัสดีค่า ร้านxxxยินดีต้อนรับค่ะ” หญิงสาวเอ่ยต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาภายในร้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“มะ ม้า” เสียงอ้อแอ้เรียกผู้เป็นแม่แล้วคลานป้วนเปี้ยนอยู่ใต้เคาน์เตอร์คิดเงินหลินก้มลงไปดูลูกชายวัยขวบเศษก่อนจะอุ้มมาแนบที่เอว “ช่วยหม่าม้าขายของหน่อยนะน้องติณณ์”‘ติณณ์’ คือชื่อที่เธอตั้งให้ลูกชายด้วยตัวเอง“มะม้า ม้ามะ” ติณณ์เรียกแล้วยิ้มแป้นจนเห็นฟันสี่ซี่ทำให้หน้าเอ็นดูสุดๆ“เดี๋ยววันนี้เรากลับบ้านกันเร็วหน่อยดีกว่า ม้าจะได้ทำของอร่อยๆ ให้น้องติณณ์หม่ำๆ ดีมั้ย” เธอหอมแก้มลูกฟอดใหญ่ก่อนจะคิดเงินให้ลูกค้าที่เลือกขนมปังจนพอใจแล้วร้านเบอเกอรีของหลินเป็นร้านเล็กๆ และเปิดมาได้หนึ่งปีกว่า ขนมทุกชิ้นเธอเป็นคนทำเองทั้งหมดและขายเอง เรียกว่าทำเองทุกหน้าที่ แถมยังเลี้ยงลูกน้อยควบคู่ไปด้วย มันก็เหนื่อยแต่เธอกลับรู้สึกว่ามีความสุขดี“ขอบคุณนะคะ” เธอพูดภาษาไทยเพราะลูกค้าส่วนมากจะเป็นคนไทยเสียมากกว่า ชาวต่างชาติก็มีบ้างแต่ไม่เยอะเท่าคนไทยด้วยกันผ่านไปจนเย็นก็ได้เวลาปิดร้าน หลินจัดเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วเอา






![ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
