บทที่ 6: เสื้อนวมต้านภัยหนาว

บทที่ 6: เสื้อนวมต้านภัยหนาว

หิมะตกหนักติดต่อกันสามวันจนแนวกำแพงวังหลวงถูกฉาบด้วยสีขาวโพลน

ลมบูรพาพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาเกล็ดน้ำแข็งซัดสาดกระทบชายคาตำหนักเฟิ่งอี๋จนเกิดเสียงเปรี๊ยะบางเบา ความหนาวเหน็บภายนอกเทียบไม่ได้กับกระแสคลื่นใต้น้ำที่กำลังหมุนวนอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ในเช้าวันนี้

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาจางลง ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นธูปหอมดอกบัวอ่อนละมุนที่แผ่ออกมาจากร่างของสตรีผู้หนึ่ง

เต๋อเฟยแห่งตำหนักฉางชุน นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ชิงชันลำดับแรกฝั่งขวา นางสวมชุดผ้าไหมสีม่วงกลีบบัวเรียบหรู คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีเทาหม่น มือเรียวขยับนับลูกประคำไม้จันทน์หอมในมือทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า ดวงหน้าหมดจดแตะแต้มรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์ แววตาที่ซ่อนอยู่ใต้แพขนตากลับสาดประกายเย็นเยียบ

นับตั้งแต่ซูเฟยถูกสั่งกักบริเวณ เฉินกุ้ยเหรินต้องโทษกรอกยาพิษ และหลิวเจี๋ยอวี๋ถูกลากตัวไปโกนศีรษะบวชชีที่อารามหลวง บรรดาสนมชายาที่เหลืออยู่ในฝ่ายในต่างพากันปิดประตูตำหนักเงียบงัน มีเพียงเต๋อเฟยผู้ครองตนถือศีลกินเจผู้นี้ ที่ยังคงก้าวเข้ามาถวายบังคมฮองเฮาตามกำหนดการเช้ามิได้ขาด

“อากาศเหน็บหนาวถึงเพียงนี้ เหนียงเหนียงยังทรงตรากตรำพระวรกายเพื่อดูแลฝ่ายใน ช่างเป็นบุญของพวกเรายิ่งนักเพคะ”

เต๋อเฟยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้ม ปลายนิ้วหยุดเลื่อนลูกประคำลงชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นสบสายตากับหลินจื่ออวี้ที่ประทับอยู่บนตั่งหงส์ “เพียงแต่... หม่อมฉันได้ยินเสียงบ่นพึมพำจากข้าราชบริพารชั้นผู้น้อยในกองภูษาและสำนักพระคลังฝ่ายใน ได้ยินแล้วก็ไม่สบายใจ จนต้องรวบรวมความกล้ามาเรียนถามเหนียงเหนียงให้กระจ่างเพคะ”

จื่ออวี้ที่กำลังใช้ฝาถ้วยกระเบื้องเขี่ยใบชาในมืออย่างสบายอารมณ์ ค่อยๆ ปรายตามองสตรีเบื้องล่าง

“เจ้าได้ยินเรื่องอันใดมารึ เต๋อเฟย?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเต๋อเฟยยิ่งแฝงความหม่นหมองดูน่าสงสาร นางทอดถอนใจยาว ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากเบาๆ

“มีคนลอบส่งเสียงวิจารณ์ ว่านับแต่เหนียงเหนียงขึ้นกุมอำนาจตรวจตราพระคลังฝ่ายในด้วยพระองค์เอง กลับมีบันทึกการเบิกผ้าไหมเหลียนฮวาและผ้าต่วนหนาจากแดนใต้ไปมากถึงสามร้อยพับ... ผ้าไหมชั้นเลิศเหล่านั้นถูกขนย้ายเข้าสู่ตำหนักเฟิ่งอี๋จนหมดสิ้น ไร้ซึ่งบันทึกการนำไปใช้งานในราชการฝ่ายใน”

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นแผ่วเบาในหมู่สนมชั้นล่างและนางกำนัลเวรยาม

เต๋อเฟยค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืน กิริยาแช่มช้อยสง่างาม มือยังคงกำสายประคำแน่น ปล่อยให้ชายเสื้อคลุมทิ้งตัวลงแนบพื้นหิน

“หม่อมฉันย่อมเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของเหนียงเหนียงอย่างสุดหัวใจ แต่ยามนี้แผ่นดินต้าเซวียนกำลังเผชิญภัยหนาว ราษฎรภายนอกกำแพงวังไร้ฟืนประทังชีวิต ทหารรักษาการณ์ตามแนวกำแพงเมืองต้องยืนสั่นเทาท่ามกลางพายุหิมะ หากมีข่าวลือแพร่งพรายออกไปว่า ฮองเฮาคู่บัลลังก์เบิกผ้าไหมหลวงไปสะสมไว้ในตำหนักส่วนพระองค์ถึงเพียงนั้น... เกรงว่าบารมีขององค์หงส์และชื่อเสียงความซื่อสัตย์ของตระกูลหลิน จะมัวหมองเอาได้นะเพคะ”

คำพูดทุกถ้อยคำราบเรียบ อ่อนหวาน ประดุจตักเตือนด้วยความหวังดี

เนื้อแท้กลับคมกริบดั่งมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้ม่านเมฆา

เต๋อเฟยจงใจเอ่ยเรื่องนี้ต่อหน้าสนมทุกคน เพื่อป้ายสีว่าหลินจื่ออวี้ใช้อำนาจหน้าที่ยักยอกทรัพย์สินหลวงเข้ากระเป๋าตนเอง ตอกย้ำเรื่องตระกูลหลินเพื่อหวังจุดชนวนให้เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นในท้องพระโรงร่วมมือกับบิดาของนาง ยื่นฎีกาเล่นงานฮองเฮาในวันพรุ่งนี้

จื่ออวี้วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เตี้ยข้างกายเสียงดังกริ๊กเบาๆ

ดวงตาดอกท้อทอดมองรอยยิ้มเสแสร้งของเต๋อเฟยอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

“เต๋อเฟยช่างมีใจเมตตา คิดถึงความทุกข์ยากของราษฎรและทหารหาญยิ่งนัก ช่างสมกับเป็นผู้ใฝ่ธรรมะจริงๆ” จื่ออวี้เอ่ยเสียงนุ่ม “แต่ก่อนที่เจ้าจะมานั่งห่วงใยชื่อเสียงของเปิ่นกงและตระกูลหลิน เจ้าเคยคิดจะตรวจดูให้แน่ใจก่อนหรือไม่ ว่าผ้าไหมสามร้อยพับเหล่านั้น... บัดนี้แปรสภาพเป็นสิ่งใดไปแล้ว?”

เต๋อเฟยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความระแวง “เหนียงเหนียงหมายความว่าอย่างไรเพคะ?”

จื่ออวี้ไม่ตอบคำถาม นางกำนัลชุนหลานที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวออกมารับคำสั่ง ฮองเฮาหนุ่มเพียงแค่ยกมือขึ้น โบกปลายนิ้วเบาๆ

“เปิดประตูตำหนัก ขนหีบเหล่านั้นเข้ามา”

สิ้นสุรเสียง ทหารยามประจำตำหนักเฟิ่งอี๋สี่นายก็ช่วยกันผลักบานประตูไม้สีชาดเปิดออกจนสุด ลมหนาวพัดกรูเข้ามาหอบใหญ่ พร้อมกับเสียงล้อเลื่อนของเกวียนไม้ขนาดเล็กที่ถูกลากเข้ามาในห้องโถงใหญ่

บนเกวียนไม้นั้น บรรทุกหีบไม้ใบใหญ่ลงรักสีดำขลิบทองถึงสิบใบ

เสียงหีบไม้กระแทกลงบนพื้นหินดังกึกก้อง สายตาทุกคู่ในห้องโถงจับจ้องไปยังหีบเหล่านั้นด้วยความตื่นตะลึง เต๋อเฟยขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ปลายนิ้วที่นับลูกประคำเริ่มสั่นไหว

“เปิดหีบออกให้หมด” จื่ออวี้สั่งการเสียงเฉียบ

ฝาหีบไม้ทั้งสิบใบถูกเปิดอ้าออกพร้อมกัน

สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของทุกคน มิใช่พับผ้าไหมหรูหราที่ถูกกักตุนไว้ และมิใช่เครื่องประดับล้ำค่าอย่างที่เต๋อเฟยวาดหวังไว้แม้แต่ชิ้นเดียว

ภายในหีบอัดแน่นไปด้วย ‘เสื้อนวมบุฝ้ายหนาเตอะ’ นับร้อยนับพันตัว

เสื้อนวมทุกตัวถูกตัดเย็บอย่างประณีต ด้านนอกใช้ผ้าไหมและผ้าต่วนหนาเพื่อกันลมหนาวและละอองหิมะ ด้านในบุด้วยเส้นใยฝ้ายเนื้อดีหนาสองชั้น คอเสื้อและปลายแขนเย็บซับด้วยเศษขนสัตว์เพื่อกักเก็บความอบอุ่น ตรงอกเสื้อด้านซ้าย ปักตราสัญลักษณ์กองทัพรักษาพระนครและตราหงส์เหินคู่กันอย่างเด่นชัด

กลิ่นหอมสะอาดของเนื้อผ้าและสมุนไพรอบแห้งไล่แมลงโชยกรุ่นไปทั่วห้องโถง

“นี่มัน...” สนมแซ่ซ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ

จื่ออวี้ลุกขึ้นยืน ชายชุดผ้าไหมสะบัดพริ้วอย่างสง่างาม ก้าวลงมาจากบันไดตั่งหงส์ทีละขั้น สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังใบหน้าที่เริ่มถอดสีของเต๋อเฟย

“ผ้าไหมสามร้อยพับที่เจ้าว่า เปิ่นกงเบิกมาจริง” จื่ออวี้เอ่ยเสียงก้องกังวาน “เบิกมาเพื่อเป็นผ้าชั้นนอกสำหรับตัดเย็บเสื้อนวมกันหนาวเหล่านี้ เส้นใยฝ้ายชั้นดี ขนสัตว์ และค่าแรงของช่างเย็บปักทั่วเมืองหลวง ทั้งหมดนี้... เปิ่นกงใช้เงินจาก ‘สินเดิมของตระกูลหลิน’ และเบี้ยหวัดส่วนตัวของเปิ่นกงจ่ายออกไปทั้งสิ้น ไม่ได้แตะต้องเงินในพระคลังหลวงแม้แต่อีแปะเดียว”

ฮองเฮาหนุ่มหยิบสมุดบัญชีส่วนตัวเล่มเล็กขึ้นมาจากถาดที่ชุนหลานถือไว้ แล้วสะบัดเปิดออกต่อหน้าทุกคน

“เสื้อนวมหนึ่งพันห้าร้อยตัวนี้ จะถูกส่งมอบให้แก่กองทหารรักษาการณ์บนกำแพงวังหลวงที่ต้องยืนตากลมหนาวตลอดค่ำคืน และอีกสองพันตัว จะถูกลำเลียงออกนอกประตูด้านทิศเหนือเพื่อแจกจ่ายแก่ราษฎรยากไร้ในเพิงพักพิงยามบ่ายวันนี้”

จื่ออวี้ก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเต๋อเฟย ดวงตาดอกท้อหรี่ลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของอีกฝ่าย

“เต๋อเฟย... เจ้าผู้มีจิตใจเปี่ยมเมตตา ถือศีลภาวนาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นอกจากนั่งนับลูกประคำและปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเปิ่นกงอยู่ในตำหนักแล้ว เจ้าเคยควักเบี้ยหวัดของเจ้าแม้แต่ตำลึงเดียว ออกมาซื้อฟืนหรือตัดเสื้อนวมให้คนยากไร้บ้างหรือไม่?”

คำถามนั้นดุจฝ่ามือที่มองไม่เห็น ฟาดเข้าที่ใบหน้าของเต๋อเฟยอย่างจัง

ใบหน้าของสนมเอกซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนเอ่ยคำใดไม่ออก ลูกประคำไม้จันทน์ในมือถูกบีบแน่นจนแทบแหลกคามือ สนมคนอื่นๆ ในห้องโถงต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

“หม่อมฉัน... หม่อมฉันมิได้มีเจตนา...” เต๋อเฟยละล่ำละลัก ขาเริ่มอ่อนแรง “หม่อมฉันเพียงแต่... ดูตามบัญชีเบิกจ่ายของกองภูษา...”

“บัญชีกองภูษางั้นรึ?”

สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูตำหนักเฟิ่งอี๋

เสียงนั้นเปรียบประดุจฟ้าร้องคำรามกลางเหมันต์ ทุกคนในห้องโถงสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองพร้อมกัน

เซียวหลงเหยียนในฉลองพระองค์มังกรสีดำทอง ก้าวเท้ายาวๆ ข้ามธรณีประตูเข้ามา รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่จนอากาศรอบด้านหนาวสะท้านยิ่งกว่าเดิม ด้านหลังของพระองค์ มีองครักษ์เสื้อแพรสองนายกำลังลากร่างของขันทีผู้หนึ่งเข้ามาในสภาพสะบักสะบอม

“ฝ่าบาท!” เหล่าสนมและนางกำนัลรีบทิ้งตัวลงคุกเข่าหมอบกราบกับพื้นทันที

เซียวหลงเหยียนไม่แม้แต่จะปรายตามองใคร พระองค์เดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินจื่ออวี้ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของฮองเฮาไว้แน่น ถ่ายทอดไออุ่นผ่านผิวเนื้อ ก่อนจะตวัดสายตามังกรอันดุดันไปยังเต๋อเฟยที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า

“เจ้ากำลังพูดถึงบัญชีเล่มนี้ใช่หรือไม่ เต๋อเฟย?”

เซียวหลงเหยียนสะบัดมือ โยนสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเล่มหนึ่งลงแทบเท้าของนาง

“ขันทีเฉียนแห่งกองภูษาผู้นี้... สารภาพออกมาหมดแล้ว” เซียวหลงเหยียนแค่นยิ้มเหี้ยม แววตาคมกริบดั่งจะฉีกร่างคนตรงหน้าเป็นชิ้นๆ “มันรับเงินสินบนจากตำหนักฉางชุนของเจ้าไปห้าร้อยตำลึง เพื่อลอบฉีกหน้าบันทึกการเบิกจ่ายส่วนตัวของฮองเฮาทิ้ง แล้วเขียนบัญชีปลอมขึ้นมาใหม่ ใส่ความว่าฮองเฮายักยอกผ้าไหมหลวงเข้าคลังส่วนพระองค์!”

เต๋อเฟยเบิกตากว้าง ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหินทันที ลูกประคำในมือขาดผึง เม็ดไม้จันทน์กลิ้งกระจายไปทั่วพื้นห้อง ส่งเสียงกระทบกระดอนดังกึกกักประหนึ่งเสียงชะตากรรมที่ขาดสะบั้น

“ฝ่าบาท! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย! ขันทีผู้นี้มันใส่ความหม่อมฉัน!” นางกรีดร้องคร่ำครวญ น้ำตาไหลพราก ละทิ้งท่าทีสงบนิ่งดั่งพระโพธิสัตว์ไปจนหมดสิ้น

“ใส่ความงั้นรึ?” เซียวหลงเหยียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ก้มลงมองสตรีที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาชิงชัง “ตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงที่ยึดได้จากห้องพักของมัน มีตราประทับของ ‘โรงรับจำนำตระกูลหวัง’ ของบิดาเจ้าหราอยู่บนเนื้อกระดาษ! เจ้ายังจะกล้าอ้างว่าถูกใส่ร้ายอีกรึ!”

เซียวหลงเหยียนไม่รอให้นางได้แก้ตัวอีกต่อไป พระองค์หันไปตวาดสั่งการองครักษ์เสื้อแพรด้วยสุรเสียงเฉียบขาด

“ลากตัวขันทีเฉียนออกไปที่ลานหน้าตำหนัก! ใช้ไม้พายหนาโบยมันแปดสิบไม้ต่อหน้าธารกำนัล! โบยจนกว่ามันจะคายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดในตระกูลหวังออกมาจนหมดสิ้น! หากมันหมดสติ ให้ใช้น้ำเกลือสาดปลุกขึ้นมาโบยต่อ!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์เสื้อแพรลากตัวขันทีเคราะห์ร้ายออกไปทันที

ชั่วอึดใจต่อมา เสียงไม้หนากระทบเนื้อดังกึกก้องสะท้อนเข้ามาในห้องโถง ผสานกับเสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจของขันทีเฉียนที่ถูกลงทัณฑ์กลางลานหิมะ เลือดสดสาดกระเซ็นย้อมผืนหิมะสีขาวจนแดงฉาน

เสียงร้องนั้นกรีดแทงเข้าไปในโสตประสาทของเต๋อเฟย นางตัวสั่นงันงก ก้มหน้าแนบพื้นหิน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

เซียวหลงเหยียนยังไม่สั่งลงโทษเต๋อเฟยในทันที

พระองค์รู้ดีว่าเบื้องหลังของนางคือเสนาบดีหวังแห่งกรมโยธา การจะโค่นล้มตระกูลหวัง ต้องรอให้หลักฐานเรื่องผังเขื่อนศิลาในท้องพระโรงพร้อมเสียก่อน เพื่อที่จะได้ถอนรากถอนโคนพวกมันทั้งตระกูลไปพร้อมกันในคราเดียว

จักรพรรดิหนุ่มหันกลับมามองหลินจื่ออวี้ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและอ่อนโยนในพริบตา พระองค์ยกมือขึ้นจัดเสื้อคลุมขนสัตว์ของภรรยาให้กระชับเข้าที่ บรรจงปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างแผ่วเบา

“เสื้อนวมเหล่านี้ ยอดเยี่ยมยิ่งนัก” เซียวหลงเหยียนเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ “จื่ออวี้ของข้า... ช่างเป็นฮองเฮาที่คู่ควรแก่แผ่นดินนี้อย่างแท้จริง”

จื่ออวี้สบสายตากับสามี แม้จะระอาใจกับความเล่นใหญ่และท่าทีคลั่งรักที่ไม่สนใจสายตาผู้ใดของพระองค์ ทว่าความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นผ่านฝ่ามือที่กุมประสานกันไว้ ก็ทำให้ฮองเฮาหนุ่มลอบแย้มยิ้มออกมาบางเบา

กระดานหมากตานี้... ตระกูลหวังและเต๋อเฟยมิเพียงไม่ได้ทำลายเกียรติยศของเขา

ทว่ายังช่วยส่งเสริมให้บารมีของฮองเฮาแห่งต้าเซวียน เปล่งประกายงดงามและหยั่งรากลึกในใจของเหล่าทหารและราษฎรอย่างไม่อาจสั่นคลอนได้อีกต่อไป.