บทที่ 7: จุดจบสนมเอกตีสองหน้า

บทที่ 7: จุดจบสนมเอกตีสองหน้า

เสียงไม้พายหนากระทบเนื้อสะโพกยังคงดังกึกก้องสลับกับเสียงครางแผ่วโหยมาจากลานหิมะด้านนอก

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยตามลมหนาวเข้ามาปะปนกับกลิ่นธูปหอมในห้องโถงตำหนักเฟิ่งอี๋ เม็ดประคำไม้จันทน์ที่ขาดกระจายยังคงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นหิน ขันทีเฉียนที่ถูกโบยจนเนื้อแตกยับเยินสิ้นสติไปแล้วสองรอบ ทุกครั้งที่คอพับลง น้ำเกลือเข้มข้นเย็นจัดจะถูกสาดซัดเข้าใส่ใบหน้าเพื่อกระชากวิญญาณให้ตื่นขึ้นมารับความเจ็บปวดต่อ

เสียงร้องโหยหวนขาดห้วงกลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้น ก่อนที่คำสารภาพทั้งหมดจะพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสมหะปนลิ่มเลือด

หัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา คุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพักตร์ สองมือชูม้วนกระดาษคำให้การที่เปรอะคราบเลือดสดขึ้นเหนือศีรษะ

“ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาเหนียงเหนียง ขันทีเฉียนยอมลงลายพิมพ์นิ้วมือรับสารภาพทุกข้อกล่าวหาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวหลงเหยียนไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับ พระองค์เพียงปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา “อ่านให้ทุกคนในห้องนี้ฟัง”

“พ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้าองครักษ์คลี่ม้วนกระดาษออก สุรเสียงดังกังวานเฉียบขาดก้องไปทั่วห้องโถง “ขันทีเฉียนสารภาพว่า ตนได้รับคำสั่งจากนางกำนัลคนสนิทของเต๋อเฟย ให้นำตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงไปว่าจ้างเสมียนในกองภูษา ลอบสับเปลี่ยนบัญชีเบิกจ่ายผ้าไหมหลวงเพื่อใส่ร้ายฮองเฮาเหนียงเหนียง... นอกจากนี้ จากการบุกค้นห้องพักของขันทีเฉียน ยังพบสมุดบัญชีลับอีกหนึ่งเล่ม บันทึกการลักลอบนำผ้าไหมชั้นยอดและแพรพรรณต้องห้ามออกจากพระคลังฝ่ายในตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา รวมมูลค่ากว่าสี่หมื่นตำลึง”

เสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้นระงมในหมู่สนมชั้นล่างที่นั่งหมอบอยู่

“ผ้าไหมหลวงเหล่านั้น ถูกส่งต่อไปยัง ‘โรงรับจำนำตระกูลหวัง’ นอกกำแพงวัง เพื่อแปรสภาพเป็นสินค้าเถื่อน ลักลอบนำขบวนเกวียนขนส่งออกไปขายให้แก่พ่อค้าชนเผ่าทางเหนือ โดยมีตราประทับรับรองการผ่านด่านของเสนาบดีหวังแห่งกรมโยธาเป็นใบเบิกทางพ่ะย่ะค่ะ”

ทุกประโยคที่ถูกอ่านออกมา เปรียบเสมือนค้อนเหล็กขนาดยักษ์ที่ทุบลงบนร่างของเต๋อเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สตรีผู้เคยสง่างามและเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งความเมตตา บัดนี้ทรุดฮวบกองอยู่กับพื้น เส้นผมหลุดรุ่ยร่วงลงมาปรกใบหน้าที่ขาวซีดราวกับกระดาษเซวียนจื่อ ริมฝีปากที่สั่นระริกพยายามจะขยับเปล่งเสียง ลำคอกลับแห้งผากจนส่งออกมาได้เพียงเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา

หลักฐานมิได้มีเพียงแค่ลมปากของบ่าวไพร่

เส้นทางการเงิน ตราประทับร้านค้า และลายมือชื่อของบิดานาง... ล้วนถูกองครักษ์เสื้อแพรขุดรากถอนโคนขึ้นมาวางแผ่ต่อหน้าธารกำนัลจนดิ้นไม่หลุด

หลินจื่ออวี้ที่นั่งเคียงข้างโอรสสวรรค์ ทอดสายตามองดูอดีตสนมเอกผู้สูงศักดิ์ด้วยแววตาสงบนิ่ง ดุจผิวน้ำในสระโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น

“เต๋อเฟย... เจ้าพร่ำสวดมนต์ภาวนาทุกค่ำเช้า ปากเอ่ยถึงความเมตตาและความยากแค้นของราษฎร แต่แท้จริงแล้วกลับใช้ม่านธรรมะบังหน้า ร่วมมือกับบิดาขโมยทรัพย์สินของแผ่นดินไปค้าขายเถื่อนเพื่อเสริมสร้างอำนาจให้ตระกูลหวัง” จื่ออวี้เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักหน่วงดั่งขุนเขา “เจ้าคิดว่าตนเองฉลาดล้ำ มองข้ามหัวกฎมณเฑียรบาล และคิดจะเหยียบย่ำเปิ่นกงเพื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าแห่งฝ่ายใน... วันนี้ผลกรรมที่เจ้าก่อไว้ มันย้อนกลับมาสนองเจ้าแล้ว”

“ไม่... ไม่จริง...”

เต๋อเฟยเงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนแป้งผัดหน้าจนเลอะเทอะ นางมองไปยังเซียวหลงเหยียน ดวงตาคู่นั้นฉายแววเว้าวอนปานจะขาดใจ สองมือที่เปื้อนฝุ่นพยายามคลานเข้าไปหาชายกระโปรงฉลองพระองค์มังกร

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันอยู่ปรนนิบัติพระองค์มาถึงสามปี พระองค์ทรงทราบดีว่าหม่อมฉันเป็นคนเช่นไร... หม่อมฉันถูกบิดาบีบคั้น หม่อมฉันมิได้ตั้งใจเพคะ ได้โปรดเห็นแก่ความผูกพันในอดีต ละเว้นชีวิตหม่อมฉันด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวหลงเหยียนมองมือที่ยื่นเข้ามาใกล้ด้วยความรังเกียจ พระบาทที่สวมฉลองพระบาทปักดิ้นทองตวัดเตะมือนั้นออกไปอย่างไม่ไยดี

เสียงเตะกระทบดังหนักหน่วง

“ความผูกพันงั้นรึ?”

เซียวหลงเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเยียบเย็นจนบรรยากาศในห้องโถงแทบจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

“ในสายตาของเจ้า ความผูกพันมีค่าเท่าใดกัน มีค่าเท่าเงินสี่หมื่นตำลึงที่เจ้าปล้นไปจากแผ่นดิน หรือมีค่าเท่าชีวิตของฮองเฮาที่เจ้าพยายามจะใส่ร้ายป้ายสี!”

พระเนตรคมปลาบกวาดมองสตรีตรงหน้าด้วยความชิงชังที่ฝังลึก ในอดีตชาติ สตรีปากหวานก้นเปรี้ยวผู้นี้ก็ร่วมมือกับซูเฟย คอยเป่าหูใส่ไฟเรื่องตระกูลหลิน ยามที่จื่ออวี้ถูกปลด นางแสร้งทำเป็นถือศีลกินเจเพื่อส่งบุญให้ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นผู้ส่งคนไปตัดงบประมาณถ่านหินและอาหารของตำหนักเย็น จนจื่ออวี้ต้องทนหนาวเหน็บปางตาย

“จางกงกง!”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!” ขันทีเฒ่ารีบก้าวออกมารับพระบัญชา สีหน้าเคร่งขรึม

เซียวหลงเหยียนหยัดกายลุกขึ้นยืนตระหง่าน ชายเสื้อคลุมมังกรสะบัดพริ้ว สุรเสียงประกาศิตดังกึกก้องกัมปนาทประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางตำหนักเฟิ่งอี๋

“มีราชโองการ... หวังซื่อ จิตใจคดโกง ไร้คุณธรรม เสแสร้งหลอกลวงเบื้องสูง ลอบค้าสินค้าเถื่อนและใส่ร้ายประมุขฝ่ายใน มีความผิดมหันต์ต่อราชสำนักและราชวงศ์ต้าเซวียน!”

โอรสสวรรค์ตวัดสายตาลงมองร่างที่สั่นเทา

“สั่งถอดถอนหวังซื่อออกจากตำแหน่ง ‘เต๋อเฟย’ ริบตราหงส์เงินและสมุดแต่งตั้งคืนสู่กองพิธีการ ลดขั้นลงเป็น ‘ไฉเหริน’ ชั้นต่ำสุด ปลดเครื่องประดับ ปลดอาภรณ์หรูหราออกทั้งหมด และให้เนรเทศไปคุมขังยัง ‘ตำหนักเย็น’ ทางทิศเหนือทันที!”

คำว่า ‘ตำหนักเย็น’ ทำให้หวังไฉเหรินกรีดร้องลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน

“ไม่! ฝ่าบาท! อย่าส่งหม่อมฉันไปที่นั่น! ฆ่าหม่อมฉันเสียยังดีกว่า! กรี๊ดดด!”

“เจ้าคิดว่าความตายมันง่ายดายปานนั้นเชียวรึ?” เซียวหลงเหยียนโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เหี้ยมเกรียมชวนขนลุก “เจ้าจงไปใช้ชีวิตอยู่ในห้องแคบๆ ที่หลังคารั่ว ลมหนาวพัดผ่านทั้งวันทั้งคืน กินข้าวบูดปนแกลบ และนอนกอดผ้านวมขาดๆ ในตำหนักเย็นเสียเถิด... จงลิ้มรสความหนาวเหน็บที่เจ้าเคยคิดจะมอบให้ผู้อื่น จนกว่าลมหายใจสุดท้ายของเจ้าจะดับสูญ!”

“ลากตัวนางออกไป!”

องครักษ์เสื้อแพรสองนายก้าวเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของอดีตสนมเอก นางกำนัลชุนหลานก้าวเข้าไปดึงปิ่นทองคำและเครื่องประดับออกจากเรือนผมของนางจนเส้นผมสยายยุ่งเหยิง เสื้อคลุมขนกระต่ายราคาแพงถูกกระชากหลุดออก เหลือเพียงเสื้อผ้าฝ้ายตัวในสีซีดจาง

ร่างของหวังไฉเหรินถูกลากถูลู่ถูกังออกไปตามทางเดินหิน เสียงกรีดร้องคร่ำครวญและเสียงเล็บที่ขูดขีดไปกับพื้นหิมะค่อยๆ ไกลออกไป ทิ้งไว้เพียงรอยลากยาวบนลานหินสีขาวโพลน

เหล่าสนมที่เหลืออยู่ต่างพากันก้มหน้าชิดพื้น ตัวสั่นสะท้านจนฟันกระทบกัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบสายพระเนตรมังกรอีกต่อไป

เพียงไม่กี่วัน... บัลลังก์ฝ่ายในถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด

สนมเอกสองในสี่ทิศ... คนหนึ่งถูกกักบริเวณ คนหนึ่งถูกส่งเข้าตำหนักเย็น

อำนาจของฮองเฮาหลินจื่ออวี้ บัดนี้มั่นคงดั่งขุนเขาไท่ซานที่ไม่อาจมีผู้ใดมาสั่นคลอนได้อีก

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักชุนซี

เสียงข้าวของแตกกระจายดังกึกก้องออกมาจากห้องบรรทมชั้นในอย่างต่อเนื่อง

แจกันลายครามสมัยอดีตฮ่องเต้ถูกกวาดตกลงมากระแทกพื้นจนแหลกเป็นผุยผง ซูเฟยในชุดผ้าไหมสีแดงสดที่ยับยู่ยี่ กำลังเดินพล่านไปมาทั่วห้องราวกับสัตว์ป่าที่ติดอยู่ในกรงขัง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดผวา ดวงตาแดงก่ำจ้องมองประตูตำหนักที่ถูกทหารยามลงกลอนแน่นหนาจากภายนอก

“เต๋อเฟยถูกปลดแล้วงั้นรึ ถูกส่งไปตำหนักเย็นแล้วจริงๆ รึ?!” ซูเฟยตวาดถามเสียงแหลมสูง มือทั้งสองข้างจิกเข้าหากันจนเล็บหัก เลือดสดซึมออกมาตามซอกเล็บ

นางกำนัลคนสนิทที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นอยู่มุมห้อง พยักหน้ารับทั้งน้ำตา “เพคะเหนียงเหนียง... บ่าวแอบฟังทหารยามคุยกัน ขันทีเฉียนคายความลับเรื่องค้าผ้าเถื่อนออกมาจนหมด ฝ่าบาททรงมีราชโองการปลดเต๋อเฟยลงเป็นไฉเหริน แล้วสั่งเนรเทศเข้าตำหนักเย็นไปเมื่อครู่นี้เองเพคะ”

“บัดซบ! นังแพศยาแซ่หวังช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!”

ซูเฟยสบถลั่น ยกเท้าเตะเก้าอี้ไม้ล้มลงเสียงดังสนั่น

นางเริ่มตระหนักได้ถึงความผิดปกติที่น่าสะพรึงกลัว... เซียวหลงเหยียนมิใช่คนโง่เขลา ในอดีต ฮ่องเต้มักจะทรงคำนึงถึงสมดุลอำนาจระหว่างตระกูลขุนนางเสมอ พระองค์จะไม่ลงมือหักหาญน้ำใจตระกูลซูหรือตระกูลหวังอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้

แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น

เพียงชั่วข้ามคืน ฮ่องเต้กลับแปรเปลี่ยนเป็นคนละคน ไม่เพียงสั่งกักบริเวณนาง สั่งประหารหมากเบี้ยของนาง แต่ยังกล้าแตะต้องตระกูลหวังอย่างไม่ไว้หน้า

“ฝ่าบาททรงเสียสติไปแล้ว... หรือไม่ก็ถูกปีศาจจื่ออวี้ล่อลวงจนหลงใหล!” ซูเฟยกัดฟันกรอด ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ “หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อจัดการตระกูลหวังเสร็จ เป้าหมายต่อไปย่อมต้องเป็นข้าและตระกูลซูแน่”

นางก้าวพรวดเข้าไปคว้าไหล่นางกำนัลคนสนิทขึ้นมา บีบแน่นจนกระดูกแทบร้าว แววตาฉายประกายคลุ้มคลั่ง

“เจ้าต้องหาทางส่งจดหมายลับนี้ออกไปให้ได้!”

ซูเฟยดึงกระดาษแผ่นเล็กที่ซ่อนอยู่ในสาบเสื้อออกมา ยัดใส่มือนางกำนัล

“บอกท่านพ่อของข้า... ให้ร่วมมือกับเหล่าขุนนางฝ่ายขวา ยื่นฎีกากดดันเรื่องฮองเฮาใช้อำนาจครอบงำโอรสสวรรค์ในท้องพระโรงวันพรุ่งนี้! และบอกให้ส่งข่าวไปยังชายแดนประจิม... บอกเป่ยอ๋องว่า ถึงเวลาที่ต้องเคลื่อนไหวแล้ว!”

“แต่... ทหารองครักษ์ล้อมตำหนักไว้แน่นหนามากนะเพคะเหนียงเหนียง...”

“ข้าไม่สน!” ซูเฟยตวาดแหว แววตาอำมหิตดั่งอสรพิษ “หากส่งออกไปไม่ได้ ทั้งข้าและเจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่! ไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

ตัดกลับมาที่ตำหนักเฟิ่งอี๋

หลังจากพายุอารมณ์แห่งการลงทัณฑ์พัดผ่านไป ความเงียบสงบอันอบอุ่นก็กลับคืนสู่อาณาเขตขององค์หงส์อีกครั้ง

บ่าวไพร่ถูกสั่งให้ถอยออกไปรอรับใช้อยู่นอกห้องโถง ปล่อยให้ภายในห้องบรรทมเหลือเพียงคนสองคน บรรยากาศที่ควรจะเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม กลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในพริบตาเดียวที่บานประตูปิดลง

“จื่ออวี้... เจ้าเหนื่อยหรือไม่ นั่งนานๆ เช่นนี้ ปวดเอวหรือไม่?”

น้ำเสียงทรงอำนาจที่เคยตวาดสั่งเนรเทศสนมเอกเมื่อครู่ มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เซียวหลงเหยียนถลาเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างตั่งหงส์ พระหัตถ์แกร่งเอื้อมมารวบเอวบางของจื่ออวี้เข้าไปกอดไว้แนบแน่นทันที ใบหน้าคมคายซุกลงกับลาดไหล่ ถูไถไปมาราวกับสัตว์ตัวโตที่กำลังออดอ้อนขอความรักจากเจ้านาย

หลินจื่ออวี้ที่กำลังยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ ถึงกับสำลักเบาๆ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

“ฝ่าบาท... ปล่อยก่อนพ่ะย่ะค่ะ” จื่ออวี้ใช้ศอกดันแผงอกกว้างออกไปอย่างไม่จริงจังนัก “กระหม่อมเพิ่งจะสะสางเรื่องวุ่นวายเสร็จ ยังต้องตรวจบัญชีส่วนที่เหลืออีก พระองค์อย่าเพิ่งมาเกาะแกะ”

“ข้าไม่ปล่อย” เซียวหลงเหยียนกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม สองแขนรัดรอบเอวคอดแน่นหนึบ “ข้าช่วยเจ้าจัดการนังงูพิษแซ่หวังไปแล้ว เจ้ายังไม่ชมข้าสักคำ มีแต่จะผลักไสข้า... เจ้าไม่รักข้าแล้วหรือ”

คำตัดพ้อไร้ยางอายที่หลุดออกมาจากพระโอษฐ์ของประมุขแห่งแผ่นดิน ทำเอาจื่ออวี้ต้องยกมือกุมขมับ ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอาใจอย่างถึงที่สุด

‘เบื่อผัว... คำนี้คงไม่มีผู้ใดเข้าใจได้ลึกซึ้งเท่าข้าอีกแล้ว’

จื่ออวี้คิดในใจอย่างเหนื่อยหน่าย ชาติก่อนบุรุษผู้นี้เย็นชาดั่งก้อนน้ำแข็งพันปี สนทนากันไม่เกินสามประโยคก็สะบัดหน้าหนี ทว่าชาตินี้กลับกลายร่างเป็น ‘ปลิงมังกร’ ที่คอยตามติดแจตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วยาม ขยับตัวไปทางใดก็มีสายตาคมกริบคอยจ้องมองตามประหนึ่งเงาตามตัว

“ฝ่าบาททรงเป็นฮ่องเต้ มีราชกิจบ้านเมืองให้สะสางนับร้อยเรื่อง เหตุใดจึงเอาแต่มานั่งขลุกอยู่แต่ในตำหนักเฟิ่งอี๋เช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ?” จื่ออวี้หันไปถามเสียงเข้ม พยายามดึงสีหน้าให้ดุดัน “ฎีกาจากท้องพระโรงมิได้กองท่วมโต๊ะแล้วหรือไร?”

“ข้าสั่งให้จางกงกงยกโต๊ะทรงพระอักษรและกองฎีกาทั้งหมดมาไว้ที่ห้องข้างๆ ของเจ้าแล้ว” เซียวหลงเหยียนตอบหน้าตาเฉย พลางเลื่อนมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของภรรยาเบาๆ สัมผัสแต้มชาดสีแดงสดด้วยความรักใคร่ “ข้าตรวจฎีกาไป มองหน้าเจ้าไป ย่อมทำงานได้รวดเร็วกว่านั่งมองกำแพงตำหนักหยางซินเป็นไหนๆ”

“ฝ่าบาท...” จื่ออวี้เรียกเสียงอ่อนลง กึ่งขำกึ่งเหนื่อยใจ “พระองค์ทรงทำตัวไร้สาระเกินไปแล้ว”

“ไร้สาระอันใดกัน นี่คือเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้าต่างหาก”

เซียวหลงเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา แววตาสีหมึกที่จ้องมองมาลึกล้ำและเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น “งานบ้านเมืองมีขุนนางนับพันช่วยกันดูแลได้... แต่งานปกป้องและทะนุถนอมฮองเฮา ชั่วชีวิตนี้มีเพียงเจิ้นผู้เดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำ”

จื่ออวี้สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น หัวใจพลันกระตุกไหวอย่างรุนแรง

ถ้อยคำที่ฟังดูหน้าหนาและเอาแต่ใจ ทว่าน้ำหนักของความจริงใจที่สะท้อนออกมากลับทำให้ความหงุดหงิดรำคาญใจมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลรินชโลมหัวใจที่เคยด้านชา

ฮองเฮาหนุ่มแสร้งทำเป็นเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มและสองแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ

“ปากหวานนัก... หากวันพรุ่งนี้พวกขุนนางเฒ่าในท้องพระโรงรวมหัวกันยื่นฎีกาตำหนิเรื่องที่พระองค์ทรงละเลยฝ่ายในและลงโทษเต๋อเฟย กระหม่อมจะไม่ช่วยพูดแก้ต่างให้แม้แต่ครึ่งคำ คอยดูเถิด”

“ไม่ต้องให้เจ้าลำบากหรอก ยอดดวงใจของข้า”

เซียวหลงเหยียนยกยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ พระองค์โน้มใบหน้าลงไปขโมยหอมแก้มนวลฟอดใหญ่จนเกิดเสียงดังชื่นใจ ก่อนจะกระซิบชิดริมฝีปากบาง

“พรุ่งนี้ในท้องพระโรง... ข้าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ต้อนรับพวกขุนนางตระกูลหวังและตระกูลซูเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าพวกมันจะไม่มีเวลาได้อ้าปากตำหนิเจ้าแม้แต่คำเดียว”