บทที่ 21 ความริษยา

โจวหยางเทียนมองลู่ฟางหนิงด้วยสายตาอ่อนโยนพลางแย้มรอยยิ้มให้กับนางอย่างนุ่มนวล หากเป็นเมื่อก่อน ลู่ฟางหนิงคงจะลุ่มหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น แต่เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาและได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของบุรุษผู้นี้เป็นอย่างไร ลู่ฟางหนิงก็รู้สึกว่ารอยยิ้มที่เขาส่งมาทำให้นางรู้สึกอยากอาเจียนยิ่งนัก

“เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” โจวหยางเทียนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มนุ่มนวลที่ประดับอยู่บนดวงหน้าจนทำให้สายตาของสตรีหลายนางต่างพร่ามัว แต่ไม่ใช่กับลู่ฟางหนิง

โจวหยางเทียนรอคอยจังหวะที่จะเข้าหาลู่ฟางหนิงมานานแล้ว และเมื่อเห็นโอกาสเหมาะเขาก็ไม่รีรอที่จะเข้าหานางทันที ทว่ายังไม่ทันที่โจวหยางเทียนจะได้เริ่มต้นสานสัมพันธ์กับลู่ฟางหนิง เสียงของสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้นแทรกระหว่างพวกเขาทั้งสองเสียก่อน

“หนิงหนิง เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

ซูเยี่ยนหลิงเดินตรงมาทางที่ลู่ฟางหนิงกับรุ่ยอ๋องยืนอยู่ แม้ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับลู่ฟางหนิง แต่เมื่อซูเยี่ยนหลิงเห็นว่ารุ่ยอ๋องกำลังประคองร่างของลู่ฟางหนิงเอาไว้ในอ้อมแขน อีกทั้งยังส่งสายตาอ่อนโยนให้นาง ซูเยี่ยนหลิงก็ไม่สามารถเก็บความริษยาเอาไว้ได้

เพราะตั้งแต่ที่ซูเยี่ยนหลิงได้พบกับรุ่ยอ๋องอีกครั้งที่งานเทศกาลล่าสัตว์และเขายังช่วยชีวิตนางเอาไว้ด้วย ซูเยี่ยนหลิงก็ยิ่งตกหลุมรักเขาจนยากจะถอนตัว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ารุ่ยอ๋อง ซูเยี่ยนหลิงก็พยายามสงวนท่าทีริษยาที่มีต่อลู่ฟางหนิงเอาไว้ ก่อนจะยอบกายทำความเคารพชายหนุ่มตรงหน้าตามมารยาท

“คารวะรุ่ยอ๋องเพคะ คราวก่อนที่ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันเอาไว้ หม่อมฉันยังไม่มีโอกาสได้ตอบแทนท่านอ๋องเลย”

โจวหยางเทียนเมื่อเห็นว่าสตรีที่เข้ามาขัดขวางเขากับลู่ฟางหนิงคือใคร ภายในใจก็ก่นด่านางไปร้อยตลบด้วยความไม่พอใจ ทว่าสีหน้ายังคงยิ้มแย้มให้สตรีนางนั้น “เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ คุณหนูซูอย่าได้มองว่าเป็นบุญคุณอะไรเลย”

“ท่านอ๋องช่วยชีวิตของหม่อมฉันเอาไว้จะถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยได้อย่างไรเพคะ หม่อมฉันถือว่าท่านอ๋องเป็นผู้มีพระคุณของหม่อมฉัน คราวหน้าหากมีโอกาสหม่อมฉันก็อยากจะตอบแทนท่านอ๋องสักครั้งเพคะ”

แม้สีหน้าของโจวหยางเทียนจะยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาที่สนทนากับซูเยี่ยนหลิง ทว่าภายในใจกลับคิดหาวิธีที่จะสลัดนางออกไปเพื่อที่เขาจะได้อยู่กับลู่ฟางหนิงสองต่อสอง คราวก่อนที่งานเทศกาลล่าสัตว์ หากซูเยี่ยนหลิงไม่โง่จนมอบถุงหอมให้กับลู่ฟางหนิงผิด ป่านนี้แผนการของเขาก็คงจะสำเร็จไปนานแล้ว มาคราวนี้นางยังคิดจะขัดขวางไม่ให้เขาใกล้ชิดกับลู่ฟางหนิงอีกกระนั้นหรือ เห็นทีเขาจะต้องรีบกำจัดสตรีนางนี้ทิ้งเสียแล้ว ก่อนที่นางจะทำให้แผนการของเขาผิดพลาดไปหมด

“หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องกับสหายของหม่อมฉันคงมีเรื่องให้สนทนากันมากมาย เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวลานะเพคะ” ลู่ฟางหนิงเอ่ยขึ้น เพราะเห็นโอกาสที่จะหลีกหนีจากโจวหยางเทียน อีกทั้งนางยังสามารถใช้สถานการณ์นี้ช่วยให้ซูเยี่ยนหลิงได้สานสัมพันธ์กับโจวหยางเทียนอีกด้วย

เดิมทีซูเยี่ยนหลิงไม่พอใจที่รุ่ยอ๋องเข้ามาใกล้ชิดกับลู่ฟางหนิง แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยมาใบหน้าของนางก็ยิ่งแย้มรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม เพราะนั่นหมายความว่าลู่ฟางหนิงมิได้สนใจรุ่ยอ๋องและกำลังเปิดทางให้กับนาง ซูเยี่ยนหลิงจึงไม่พลาดที่จะคว้าโอกาสนี้เอาไว้

“หนิงหนิงเจ้ารีบไปเถิด ข้าเห็นว่าองค์หญิงสามกำลังตามหาเจ้าอยู่ทางด้านนู้นพอดี”

“อื้ม” ลู่ฟางหนิงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินจากไป

โจวหยางเทียนแม้อยากเอ่ยห้ามลู่ฟางหนิงเอาไว้อย่างไร แต่เขาก็ทำเช่นนั้นไม่ได้เพราะไม่มีเหตุผลที่จะเหนี่ยวรั้งนางไว้ อีกทั้งโจวหยางเทียนยังหารู้ไม่ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ตกอยู่ภายใต้สายตาของเซวียกุ้ยเฟยตลอดเวลา

เมื่อเห็นว่าบุตรชายของตนเข้าหาลู่ฟางหนิงไม่สำเร็จ แววตาของเซวียกุ้ยเฟยก็เย็นชาขึ้นมาหลายส่วน สาเหตุที่นางต้องการให้บุตรชายแต่งงานกับลู่ฟางหนิง นอกจากต้องการอำนาจของสกุลลู่ เซวียกุ้ยเฟยยังรู้ว่าองค์รัทายาทเองก็หมายตาลูู่ฟางหนิงด้วยเช่นกัน

อีกด้านหนึ่ง

เหยียนลั่วเฟยตรงมายังห้องรับรองด้วยความไม่พอใจที่องค์รัชทายาทเอาแต่จับจ้องลู่ฟางหนิงอยู่ตลอดเวลา หากเป็นเช่นนี้ตำแหน่งชายาเอกรัชทายาทจะต้องตกไปอยู่ในมือของลู่ฟางหนิงอย่างแน่นอน ด้วยความริษยาที่มีต่อลู่ฟางหนิง ภายในใจของเหยียนลั่วเฟยจึงบังเกิดแผนการชั่วร้ายขึ้น นางเดินตรงไปยังห้องรับรองของลู่ฟางหนิงเพื่อทำลายชุดที่ลู่ฟางหนิงจะใช้สำหรับทำการแสดงความสามารถเพื่อมอบเป็นของขวัญวันเกิดให้กับองค์หญิงสาม

เหยียนลั่วเฟยมองดูชุดที่แขวนอยู่บนราวด้วยแววตาชั่วร้าย และภายในชั่วพริบตา อาภรณ์ที่แขวนไว้บนราวก็ถูกฉีกขาดจนไม่เป็นรูปเป็นร่างให้สามารถสวมใส่ได้ เหยียนลั่วเฟยมองอาภรณ์ที่ถูกฉีกขาดด้วยความพึงพอใจ เพราะหากไม่มีอาภรณ์เหล่านี้ ลู่ฟางหนิงก็ไม่สามารถทำการแสดงได้แล้ว

 “หึ! ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำเช่นไร หากไม่มีอาภรณ์เหล่านี้” กล่าวจบ เหยียนลั่วเฟยก็ใช้เท้าเหยียบขยี้อาภรณ์ของลู่ฟางหนิงราวกับโกรธแค้นกันมาหนึ่งชาติ และเมื่อสาสมแก่ใจแล้ว นางจึงจากไปเพื่อเตรียมตัวสำหรับทำการแสดงที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า

ขณะที่เหยียนลั่วเฟยเดินจากไปนั้น ซูเยี่ยนหลิงก็เดินมาทางห้องรับรองพอดี เมื่อนางเห็นว่าเหยียนลั่วเฟยออกมาจากห้องของลู่ฟางหนิง ภายในใจก็เกิดความสงสัยจึงเดินไปดูว่าเหยียนลั่วเฟยเข้าไปในห้องของลู่ฟางหนิงด้วยเหตุอันใด และเมื่อได้เห็นว่าอาภรณ์ที่ลู่ฟางหนิงต้องสวมใส่เพื่อขึ้นทำการแสดงความสามารถถูกทำลายจนย่อยยับ นางก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“นอกจากข้า ยังมีคนอื่นที่ไม่ชอบเจ้าด้วยกระนั้นหรือ”

ซูเยี่ยนหลิงมองอาภรณ์ที่ตกอยู่บนพื้นก่อนจะใช้เท้าของตนเหยียบขยี้ซ้ำด้วยความสะใจ เพราะนางเองก็ไม่ต้องการให้ลู่ฟางหนิงโดดเด่นไปกว่าตนเช่นกัน

ในตอนนั้น ด้านนอกก็พลันมีเสียงของผู้คนดังขึ้น ซูเยี่ยนหลิงจึงรู้ว่าเหล่าสหายคนอื่นๆ กำลังทยอยเข้ามาแต่งตัวเพราะอีกไม่นานการแสดงจะเริ่มขึ้นแล้ว นางจึงรีบออกจากห้องรับรองของลู่ฟางหนิงไปยังห้องรับรองของตนทันที ทว่าซูเยี่ยนหลิงกับเหยียนลั่วเฟยหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของพวกนางล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาของลู่ฟางหนิง

ลู่ฟางหนิงเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้องรับรอง มองอาภรณ์ที่ถูกสตรีสองคนนั่นทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี จากนั้นรอยยิ้มเย็นยะเยือกจึงปรากฏขึ้น เพราะนางรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับนางเป็นครั้งที่สอง

ในชาติก่อนเหยียนลั่วเฟยริษยาและหาทางกลั่นแกล้งนางจนกระทั่งทำลายชุดที่นางเตรียมไว้ใช้ทำการแสดง นางในยามนั้นยังไร้เดียงสาจึงร้องไห้เสียใจที่ชุดถูกทำลาย อีกทั้งยังไม่ได้ขึ้นไปแสดงความสามารถจนทำให้องค์หญิงสามทรงพิโรธ แต่ในชาตินี้จะไม่มีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอีกแล้วเพราะนางได้เตรียมการไว้เป็นอย่างดี

ลู่ฟางหนิงหยิบเอาชุดสำรองออกมาซึ่งเหมือนกันกับชุดที่ถูกเหยียนลั่วเฟยและซูเยี่ยนหลิงทำลายจนไร้ที่ติ ทว่าแทนที่จะผลัดเปลี่ยนชุดนั้นเลยนางกลับเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีดำทั้งตัว อีกทั้งใบหน้ายังปิดทับด้วยผ้าคลุมสีดำครึ่งหนึ่ง เพราะนางจะใช้ช่วงเวลานี้ช่วยเฟยหรานหลบหนีออกจากคุก

การแสดงความสามารถของลู่ฟางหนิงเป็นการแสดงลำดับสุดท้าย ดังนั้นนางจึงมีเวลาจำกัดในการช่วยเฟยหรานออกมาจากคุกใต้ติน แต่กระนั้นลู่ฟางหนิงก็มั่นใจว่านางสามารถช่วยเฟยหรานออกมาได้สำเร็จ