LOGINหลังจากพรางกายเสร็จเรียบร้อย ลู่ฟางหนิงจึงลอบออกจากห้องรับรองตรงไปยังคุกใต้ดินทันที เพราะมีความทรงจำในชาติก่อน นางจึงเดินทางมาถึงคุกใต้ดินได้อย่างรวดเร็วและไม่ถูกจับได้ระหว่างทาง
ด้านหน้าประตูทางเข้าซึ่งเชื่อมต่อลงไปยังคุกใต้ดินนั้นถูกล้อมรอบด้วยทหารยามหลายสิบนาย แต่กระนั้นก็ยังน้อยกว่าทุกๆ วันที่ผ่านมา เพราะส่วนหนึ่งถูกส่งไปรักษาความปลอดภัยภายในงานเลี้ยง
ลู่ฟางหนิงสังเกตการณ์อยู่พักหนึ่ง และเมื่อคิดว่าตนเองสามารถเอาชนะทหารสิบนายได้ไม่ยาก นางจึงกระโจนออกจากที่ซ่อนพุ่งเข้าต่อสู้กับทหารเหล่านั้นทันที
“มีผู้บุกรุก!” นายทหารคนหนึ่งร้องตะโกนขึ้น เมื่อเห็นว่ามีคนชุดดำพุ่งตัวออกมาจากมุมมืดแล้วพุ่งเข้าโจมตีพวกเขา
เสียงการต่อสู้ด้านนอกดังขึ้นพักหนึ่ง จากนั้นไม่นาน ประตูคุกใต้ดินของวังหลวงที่ถูกปิดมาโดยตลอดและไร้ซึ่งแสงสว่างสาดส่องมานานก็มีผู้มาเยือน นักโทษที่อยู่ภายในนั้นต่างร้องขอความช่วยเหลือกันไม่หยุดปาก เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาหาใช่ทหารยาม แต่เป็นคนชุดดำหนึ่งคน
“ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าออกไปที…”
เสียงร้องโหยหวนของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น มือไม้พยายามยื่นออกไปนอกกรงขังเพื่อขอความช่วยเหลือ เดิมทีนางเคยเป็นพระสนมผู้งดงามและเป็นที่โปรดปราณของโจวฮ่องเต้ แต่เป็นเพราะนางมีใจคิดร้ายวางยาพระโอรสของนางสนมอีกคน สุดท้ายจึงถูกจับขังไว้ในคุกใต้ดินตลอดชีวิต ข้างกายของนางยังมีขันทีและนางกำนัลที่เคยรับใช้นางถูกขังรวมอยู่ด้วย
สภาพของพวกเขานั้นไม่ต่างจากขอทานข้างถนนสักเท่าใด เสื้อผ้าขาดวิ่นจากการถูกทารุณ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เนื้อตัวมอมแมมจนมองไม่ออกว่าสภาพเมื่อก่อนของพวกเขานั้นเป็นอย่างไร
ทว่าลู่ฟางหนิงหาได้สนใจเสียงร้องขอความช่วยเหลือของนักโทษเหล่านั้น เพราะจุดประสงค์ของนางคือการช่วยเฟยหรานเพียงคนเดียว นางลากดาบเล่มยาวซึ่งยึดมาจากทหารยามด้านนอกแล้วเดินตรงไปยังห้องขังห้องสุดท้าย ก่อนจะจัดการทำลายประตูบานนั้นให้เปิดออก
ด้านในกรงขังที่เกรอะกรังไปด้วยคราบสนิมและสิ่งปฏิกูลอันน่าขยะแขยงนั้นมีร่างของหญิงสาวผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลซึ่งเกิดจากการถูกทรมานเป็นเวลานานนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นนักฆ่า นางจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อมองดูว่าผู้ใดที่ใจกล้าถึงขนาดบุกเข้ามาปล้นคุกใต้ดินของวังหลวง
“เจ้าเป็นใคร?” น้ำเสียงแหบแห้งพยายามเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
“ข้ามาช่วยเจ้า” ลู่ฟางหนิงเอ่ยบอกจุดประสงค์ของตนออกไป ทว่าเฟยหรานกลับแค่นหัวเราะออกมา เอ่ยว่า
“ข้ากับเจ้าไม่รู้จักกัน แล้วเหตุใดข้าจะต้องไปกับเจ้าด้วย”
แม้จะถูกจับขังมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งยอมรับโชคชะตาของตนเองว่าจะต้องตายอยู่ภายในคุกใต้ดินแห่งนี้ เฟยหรานจึงไม่เชื่อว่าจะมีคนสามารถเขามาช่วยนางได้ และที่สำคัญนางกับอีกฝ่ายไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วคนผู้นั้นจะช่วยนางออกไปด้วยเหตุผลอันใด
ทว่ายังไม่ทันที่ลู่ฟางหนิงจะได้เอ่ยตอบคำถามนั้น เสียงของสตรีจากห้องขังด้านข้างก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน
“ในเมื่อนางไม่อยากออกไปก็ปล่อยนาง หากเจ้าช่วยข้าออกไปได้ ข้าสัญญาว่าจะมอบทุกอย่างตามที่เจ้าต้องการ ช่วยเปิดประตูให้ข้าที”
“หุบปาก!” ลู่ฟางหนิงหันไปตวาดใส่สตรีนางนั้นจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ จากนั้นนางจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับเฟยหรานแล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พี่ชายทั้งสามคนของเจ้ายังรอเจ้าอยู่”
หลังจากที่ได้ยินคำพูดนั้น เฟยหรานก็เงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าให้เต็มตา แม้จะไม่เห็นดวงหน้าของอีกฝ่ายเพราะมีผ้าปิดหน้าปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ในเมื่อคนๆ นี้รู้จักพี่ชายของนาง นางจึงยอมรับฟังคำพูดของอีกฝ่าย “เจ้ารู้จักพี่ชายของข้าหรือ พวกเขาส่งเจ้ามาใช่หรือไม่”
“ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาอธิบายทั้งนั้น เจ้ารีบออกไปกับข้าเถิด หลังจากนั้นอยากถามอะไร ข้าจะตอบเจ้าทุกเรื่องที่เจ้าอยากรู้”
เฟยหรานได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าตกลง ลู่ฟางหนิงค่อยๆ พยุงนางให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นทั้งสองจึงเดินออกจากห้องขัง ทว่าเสียงร้องโหยหวนของนักโทษคนอื่นๆ ดังระงมตามหลังพวกนางทั้งสองไม่หยุด
“ช่วยพวกเราด้วย พวกเราก็อยากออกไปจากที่นี่เช่นกัน”
“พาข้าไปด้วยคน…”
“อย่าทิ้งพวกเราไว้ที่นี่ พาพวกเราไปด้วย”
“พวกเราไม่อยากตาย พวกเราอยากมีชีวิต ได้โปรดเถิด”
ลู่ฟางหนิงทำใจแข็งแล้วพาเฟยหรานเดินผ่านนักโทษเหล่านั้นไปยังประตูทางออก เพราะนางไม่สามารถพาคนทั้งหมดหลบหนีไปได้ ที่สำคัญนักโทษเหล่านี้ทำความผิด พวกเขาสมควรได้รับโทษอยู่ในคุกแห่งนี้เหมาะสมแล้ว
ทว่ายังไม่ทันที่ลู่ฟางหนิงกับเฟยหรานจะเดินไปถึงประตูด้านหน้า ทหารกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือ
“จับนักโทษกับผู้บุกรุกเอาไว้!”
ภายในคุกใต้ดินเกิดการต่อสู้กันขึ้นอีกครั้ง เฟยหรานแม้จะถูกคุมขังมานานและร่างกายยังได้รับบาดเจ็บ แต่กระนั้นนางก็เคยเป็นนักฆ่ามาก่อนย่อมมีฝีมือในการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด เมื่อลู่ฟางหนิงโยนดาบมาให้ นางก็รับไว้ได้อย่างแม่นยำก่อนจะสังหารทหารที่พยายามเข้ามาจับกุมนางอีกครั้ง
เพียงชั่วพริบตาเดียว ทหารยามเหล่านั้นก็ถูกสังหารทั้งหมด ลู่ฟางหนิงรู้ว่าทหารที่เหลือกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างแน่นอน แม้นางจะมีฝีมือเก่งกาจสักเพียงใด แต่ถ้าต้องรับมือกับคนจำนวนมากในคราเดียวกัน ร่างกายของนางต้องไม่ไหวแน่ๆ
“ตามข้ามา” นางส่งสัญญานมือให้กับเฟยหราน จากนั้นทั้งสองคนจึงรีบหลบหนีออกมาจากคุกใต้ดินของวังหลวง
ลู่ฟางหนิงพาเฟยหรานเดินซอกแซกลัดเลาะไปตามทางเดินที่ไม่มีผู้คน แม้จะออกจากคุกใต้ดินมาได้แล้ว แต่นางยังไม่สามารถพาเฟยหรานหลบหนีไปจากวังหลวงได้ในยามนี้ นางจึงตัดสินใจพาเฟยหรานกลับมายังห้องรับรองของตนเอง
ในขณะเดียวกันนั้นเหล่าทหารก็ถูกเรียกรวมพลกะทันหันเพราะมีผู้บุกรุกเข้ามาปล้นคุกใต้ดิน แต่กระนั้นหัวหน้าทหารก็พยายามตามหาตัวคนร้ายกับนักโทษที่หลบหนีไปอย่างเงียบๆ เพราะเกรงว่าจะทำให้ผู้คนที่อยู่ภายในงานเลี้ยงฉลององค์หญิงสามแตกตื่น
หลังจากที่มาถึงห้องรับรอง เฟยหรานก็รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เมื่อรู้ว่าคนที่ช่วยนางออกมาจากคุกใต้ดินเป็นเพียงสตรีนางหนึ่งเท่านั้น และที่สำคัญอีกฝ่ายเหมือนจะเป็นบุตรสาวขุนนางผู้มีอำนาจ แล้วสตรีเช่นนี้จะรู้จักกับพวกพี่ชายของนางได้อย่างไร
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่มีเวลาอธิบายอะไรทั้งนั้น”
ขณะที่เอ่ยคำพูดเหล่านั้นออกมา ลู่ฟางหนิงก็พยายามเปลี่ยนชุดของตนเองอย่างรวดเร็ว เพราะนางได้ยินเสียงของเจียงซู่ซู่กับมู่เจียอีเดินมายังห้องรับรองแล้ว
ซึ่งสตรีทั้งสองคนนั้นได้ทำการแสดงเป็นลำดับแรกและลำดับที่สอง หากพวกนางกลับมาแล้ว ยามนี้ก็คงจะเป็นการแสดงลำดับที่สามของหลิวเฟยเอ๋อร์ ถัดไปจึงจะเป็นการแสดงของซูเยี่ยนหลิง เหยียนลั่วเฟยและนางเป็นลำดับสุดท้าย ลู่ฟางหนิงมีเวลาไม่มากแล้ว
เฟยหรานเมื่อเห็นว่าสตรีที่ช่วยนางไว้เหมือนรีบร้อนทำอะไรสักอย่าง นางก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ ในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าจะอธิบายให้ฟังในภายหลัง เช่นนั้นนางก็ควรจะรอ
ลู่ฟางหนิงแต่งตัวเสร็จพอดี ก่อนจะออกไปยังงานเลี้ยงด้านนอกนางได้หยิบยาทาแผลออกมาส่งให้กับเฟยหราน “เจ้ารักษาบาดแผลรออยู่ที่นี่ก่อน หากข้าทำธุระเสร็จแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปส่งพี่ชาย”
เฟยหรานพยักหน้ารับ พร้อมกับรับตลับยามาทาบาดแผล แม้สตรีตรงหน้าจะยังไม่ได้บอกว่านางเป็นใคร แต่เฟยหรานก็รับรู้ได้ว่าสตรีนางนี้หาใช่คนเลวร้ายนัก
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
โจวหยางอวี้ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะได้รับโอกาสให้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาในยามนี้จะอยู่เหนือกฏของธรรมชาติ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เขาต้องยอมรับความจริงให้ได้ชายหนุ่มค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองรอบตำหนักที่คุ้นเคย และเมื่อพบว่าบริเวณหัวไหล่ด้านซ้ายมีผ้าพันแผล
ภายในวังหลวงกำลังวุ่นวาย งานเลี้ยงชมบุปผาที่จะจัดขึ้นในอีกไม่ช้าก็ถูกยกเลิกกลางคันเพราะองค์รัชทายาทถูกลอบสังหารจนได้รับบาดเจ็บสาหัส คืนนั้นทั้งคืนเหล่าหมอหลวงถูกเรียกตัวเข้าวัง พวกเขาทำงานอย่างหนักเพราะต้องกำจัดพิษออกจากร่างกายขององค์รัชทายาท แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใชัวิธีการรักษาอย่างไร อาการขององค์รัชท
ฟิ้ว~ลูกธนูเคลือบยาพิษดอกนั้นพุ่งแหวกอากาศลงมา ก่อนจะปักเข้าที่หัวไหล่ด้านซ้ายของโจวหยางอวี้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงทันทีหลังจากที่ถูกลอบทำร้าย“มีนักฆ่า! คุ้มครององค์รัชทายาท” ไห่เฉิงรีบออกคำสั่งทันที เมื่อพบว่าองค์รัชทายาทถูกลอบสังหารพี่น้องสกุลเฟยที่ได้ยินว่าบุรุษที่พวกเขาต่อสู้ด้วยเป็นใคร พวกเขาทั้
ณ ตำหนักองค์รัชทายาทโจวหยางอวี้กำลังเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงชมบุปผา แม้จะรู้ว่างานเลี้ยงในครั้งนี้พระมารดาคิดจะจับคู่ให้เขากับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ทว่าโจวหยางอวี้ก็หาได้เกรงกลัว เพราะเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว และวันนี้เขาก็คิดที่จะบอกความรู้สึกของตนให้นางได้รับรู้ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดเช่นนั้น จ







