บทที่ 48 ข้าชอบเจ้า

โจวหยางอวี้นิ่งค้างไปชั่วขณะ เพราะไม่คิดว่าลู่ฟางหนิงจะถามเขาเช่นนี้ “เจ้ายังจดจำเรื่องนั้นได้หรือ?”

ลู่ฟางหนิงพยักหน้าตอบรับ “ไม่เพียงจดจำเรื่องนี้ได้เท่านั้น แต่เรื่องอื่นๆ ที่พระองค์เคยช่วยเหลือหม่อมฉันให้รอดพ้นจากอันตรายที่รุ่ยอ๋องสร้างขึ้น หม่อมฉันก็จำได้ขึ้นใจเช่นกัน”

 ดวงหน้าของโจวหยางอวี้เริ่มมีริ้วสีแดงปรากฏขึ้นด้วยความเขินอายที่ลู่ฟางหนิงรู้ความจริงทุกอย่าง เช่นนั้นเขาก็คงไม่สามารถปิดบังความลับนั้นได้อีกต่อไปแล้ว

“ที่จริงแล้ว ชาติก่อนข้าชอบเจ้าตั้งแต่ที่ข้าอายุได้สิบหก”

“แต่ตอนนั้นพวกเรายังไม่เคยพบกันเลยนะเพคะ แล้วพระองค์จะชื่นชอบหม่อมฉันได้อย่างไร” ลู่ฟางหนิงพยายามค้นหาในความทรงจำ แต่นางก็ไม่เห็นจะจำได้เลยว่านางเคยพบองค์รัชทายาทมาก่อน และหากเขาบอกว่าเขาชอบนางตั้งแต่เขาอายุสิบหก ซึ่งนางกับเขามีอายุห่างกันตั้งสี่ปี ยามนั้นนางก็มีอายุเพียงแค่สิบสองเท่านั้น แล้วเขาจะชอบนางตั้งแต่ตอนนั้นได้อย่างไร?

ยิ่งคิดเรื่องนี้ลู่ฟางหนิงก็ยิ่งมีความสงสัยมากมายเกิดขึ้น โจวหยางอวี้เห็นว่ายังพอมีเวลาเหลืออีกสักเล็กน้อย เขาจึงเล่าเรื่องราวในชาติก่อนให้ลู่ฟางหนิงฟัง

“วันนั้นเป็นวันที่ข้าได้เข้าไปฝึกฝีมือที่ค่ายทหารของสกุลลู่เป็นครั้งแรก…”

ลู่ฟางหนิงฟังเขาเล่าอย่างตั้งใจ โจวหยางอวี้แม้จะรู้สึกเขินอายที่ถูกลู่ฟางหนิงจ้องมองไม่วางตา แต่กระนั้นเขาก็ยังพยายามเล่าเรื่องราวเหล่านั้นให้นางฟังจนจบ

“ตอนนั้นข้าไปฝึกฝีมือโดยมิได้เปิดเผยฐานะที่แท้จริง ข้าจึงถูกเหล่าทหารในกองทัพฝึกอย่างหนัก วันนั้นข้าหิวมากจนไม่มีแรงฝึกจึงได้แอบออกไปกินหมั่นโถวที่องครักษ์แอบนำมามอบให้อย่างลับๆ แต่ใครจะไปคิดว่าข้าจะพบกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังแอบปีนรั้วของค่ายทหารเข้ามา”

เมื่อโจวหยางอวี้เล่ามาถึงตรงนี้ ลู่ฟางหนิงก็เหมือนจะคลับคล้ายคลับคลาว่าเหตุการณ์เช่นนี้ก็เคยเกิดขึ้นกับนางมาก่อน นางเบิกตาค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักจนแทบจับใจความไม่ได้ “หรือว่าพี่ชายทหารใจดีที่ช่วยหม่อมฉันคนนั้นจะเป็น…พระองค์”

โจวหยางเทียนแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้นาง ก่อนจะเอ่ยบอก “ใช่แล้ว พี่ชายทหารคนนั้นคือข้าเอง”

ลู่ฟางหนิงได้ยินโจวหยางอวี้เอ่ยบอกเช่นนั้น ดวงหน้าของนางก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย ยามนั้นเพราะนางคิดถึงบิดาและพี่ชายทั้งสองคนมาก จึงได้แอบหนีมารดามายังค่ายทหาร แต่เมื่อถูกมารดาจับได้ นางก็ถูกลงโทษเสียยกใหญ่ เหตุการณ์นี้นางจดจำไม่เคยลืม

โจวหยางอวี้ก็เช่นกัน นับตั้งแต่ที่เขารู้ว่าเด็กหญิงคนนั้นเป็นบุตรสาวคนรองของแม่ทัพลู่ เขาก็คอยติดตามนางมาตลอด จนกระทั่งนางเติบใหญ่และพบรักกับโจวหยางเทียน ตอนนั้นเขาถึงได้ตัดสินใจตีตัวออกห่างจากนาง และปล่อยให้นางได้ใช้ชีวิตกับบุรุษที่นางรัก แต่ใครจะไปรู้ว่าโจวหยางเทียนจะหลอกใช้ความรักของนางเพื่อชิงราชบัลลังก์

“หม่อมฉันจำไม่ได้เลยว่าพี่ชายทหารคนนั้นคือพระองค์”

“ตอนนั้นเจ้ายังเล็กนัก จำข้าไม่ได้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก อีกอย่างพอข้าโตขึ้น ข้าก็รูปงามมากกว่าเดิม เจ้าต้องจำข้าไม่ได้อยู่แล้ว”

ลู่ฟางหนิงไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะเป็นชายหนุ่มที่หลงตนเองเหมือนเช่นชายหนุ่มทั่วไป ทว่านางก็ต้องยอมรับว่าเขาในยามนี้เป็นชายหนุ่มรูปงามจริงๆ

ในชาติก่อน หากนางรู้ว่าองค์รัชทายาทเป็นคนที่ช่วยเหลือนางมาโดยตลอด มิใช่โจวหยางเทียนที่แอบสวมรอย นางคงจะมอบหัวใจให้กับองค์รัชทายาทไปแล้ว และเหตุการณ์เลวร้ายเหล่านั้นก็คงไม่เกิดขึ้นกับนางและครอบครัว

แต่ในตอนนี้นางมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เช่นนั้นความรู้สึกที่นางควรมอบให้องค์รัชทายาทควรเป็นความรู้สึกที่นางเคยมอบให้กับโจวหยางเทียนเหมือนในชาติก่อนหรือไม่

ความรู้สึกรักที่สามารถทำทุกสิ่งได้เพื่อคนๆ นั้น…

ในขณะที่ความคิดของลู่ฟางหนิงตีกันวุ่นวายไปหมด ในตอนนั้นไห่เฉิงก็ปรากฏตัวขึ้น เขาแปลกใจเล็กน้อยที่พบคุณหนูรองสกุลลู่อยู่กับองค์รัชทายาท แต่กระนั้นเขาก็รีบรายงานเรื่องที่องค์รัชทายาทรับสั่งให้ไปทำอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

“กระหม่อมจับนักฆ่าที่รองเจ้ากรมซูจ้างวานมาสังหารเจ้ากรมหวังครบหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์จะให้กระหม่อมนำตัวคนเหล่านั้นไปส่งกรมอาญาเลยหรือไม่”

“เจ้ารีบไปจัดการเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉิงรับคำ จากนั้นจึงตรงไปยังกรมอาญาเพื่อแจ้งเรื่องนักฆ่าให้กับกรมอาญารับรู้

เขาได้แจ้งความ แต่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงตามรับสั่งขององค์รัชทายาท รวมทั้งไม่เปิดเผยว่าใครเป็นเป้าหมายของนักฆ่าและใครเป็นผู้ว่าจ้าง เพราะองค์รัชทายาทมีรับสั่งให้ปกปิดเรื่องนี้ไว้

อีกไม่นานเจ้ากรมหวังจะต้องไปยังกรมอาญาเพื่อแจ้งข้อกล่าวหาซูป๋อเหวินอย่างแน่นอน จากนั้นนักฆ่าที่ถูกกรมอาญาคุมตัวไปจะกลายเป็นพยานและหลักฐานชั้นดีที่ทำให้ซูป๋อเหวินดิ้นไม่หลุดจากข้อกล่าวหาในการจ้างวานฆ่า

เมื่อไห่เฉิงจากไปได้สักพัก โจวหยางอวี้ก็รู้ว่าตนเองต้องรีบกลับตำหนัก มิเช่นนั้นเมื่อเหล่าขันทีและนางกำนัลตื่นขึ้นมาความลับที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้จะต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน

แม้ตอนนี้เขาอยากอยู่กับลู่ฟางหนิงให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่เขาก็ต้องจำใจบอกลานาง “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”

ลู่ฟางหนิงแย้มรอยยิ้มให้เขา แล้วเอ่ยขึ้นว่า “หวังว่าพวกเราจะได้พบกันอีกครั้งนะเพคะ”

“แน่นอน” โจวหยางอวี้เอ่ยบอก จากนั้นจึงใช้วิชาตัวเบาเร้นกายหายไปในอากาศ

หลังจากจบเรื่องนี้ ลู่ฟางหนิงก็ต้องกลับค่ายทหารสกุลลู่เช่นกัน นางไม่รู้ว่ายามนี้เฟยหรานที่ปลอมตัวเป็นนางจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่นางคิดว่าเฟยหรานไม่น่าจะเผยพิรุธออกมาให้คนอื่นๆ จับได้ เพราะวิชาแปลงโฉมของนางเก่งกาจที่สุดในใต้หล้านี้

ใช้เวลาไม่นาน โจวหยางอวี้ก็มาถึงตำหนักของตนและแสร้งนอนป่วยเป็นคนไข้ที่ยังไร้สติดังเดิม ในตอนนั้นเหล่าขันทีและนางกำนัลก็ตื่นขึ้นมาเพราะยานอนหลับหมดฤทธิ์แล้ว พวกเขารู้สึกมึนหัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่

“เหตุใดพวกเราถึงได้นอนหลับพร้อมกันเช่นนี้”

ขันทีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะนอนหลับพร้อมกันในเวลากลางวัน ในตอนนั้น พวกเขาก็คิดว่าต้องมีคนปองร้ายองค์รัชทายาทแน่ๆ พวกเขาจึงได้รีบกุลีกุจอเข้าไปในตำหนักเพื่อดูว่าองค์รัชทายาทปลอดภัยดีหรือไม่

เมื่อเข้ามาด้านใน พวกเขาก็พบว่าองค์รัชทายาทยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงดังเดิม พวกเขาจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ทว่ามีนางกำนัลคนหนึ่งจับความผิดปกติบนใบหน้าขององค์รัชทายาทได้ นางเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าดูนี่สิ เหตุใดดวงหน้าขององค์รัชทายาทถึงได้มีเหงื่อผุดซึมมากมายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่พระองค์ก็นอนอยู่ในตำหนักตลอดเวลา”

นางชี้ไปยังดวงหน้าขององค์รัชทายาทที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มไปหมด เหมือนกับว่าเพิ่งออกไปด้านนอกมาหมาดๆ

เมื่อขันทีและนางกำนัลคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นพวกเขาก็เกิดความสงสัย และก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายจนถูกจับได้ ไห่เฉิงก็เข้ามาด้านในตำหนักด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ แล้วตะโกนบอกว่า “เพราะภายในตำหนักแห่งนี้ร้อนเกินไป ดวงหน้าขององค์รัชทายาทจึงมีเหงื่อผุดซึมอย่างไรเล่า”

เมื่อได้ยินคำพูดขององครักษ์อย่างไห่เฉิง ขันทีและนางกำนัลก็มีสีหน้าตื่นตระหนก “จริงด้วย พวกเรามิได้เปิดประตูหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ ดวงหน้าขององค์รัชทายาทจึงมีเหงื่อผุดซึมเช่นนี้”

พวกเขาต่างกลัวว่าตนเองจะทำงานผิดพลาดจนถูกลงโทษมากกว่า ดังนั้นเรื่องโกหกที่ไห่เฉิงกุขึ้นเมื่อครู่นี้ จึงทำให้พวกเขาเชื่อสนิทใจว่าเพราะอากาศร้อนเกินไป ดวงหน้าขององค์รัชทายาทจึงมีเหงื่อ

โจวหยางอวี้ที่แสร้งนอนป่วยอยู่บนเตียงก็ลอบชื่นชมองครักษ์ของตนอยู่ภายในใจ ‘เจ้าทำดีมากไห่เฉิง’

และดูเหมือนว่าไห่เฉิงจะรู้ทันความคิดนั้นขององค์รัชทายาท เขาจึงยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะตอบกลับภายในใจว่า ‘กระหม่อมทำดีใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ’