บทที่ 37 อยากให้นางเป็นเพียงคุณหนูรอง

สองชั่วยามผ่านไป

โจวหยางอวี้แสร้งนอนป่วยอยู่บนเตียง พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้คนดังขึ้นที่ด้านหน้าประตูตำหนัก จากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงสนทนากันเบาๆ เขาจดจำน้ำเสียงเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นเสียงของพระมารดาและน้องสาวของเขา

หวังฮองเฮานั่งลงข้างเตียงของโจวหยางอวี้ โดยมีองค์หญิงสามยืนอยู่ด้านข้าง ทั้งสองต่างมองโจวหยางอวี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย โดยเฉพาะหวังฮองเฮาที่ยามนี้เอื้อมไปจับมือของบุตรชายมากุมไว้

“อวี้เอ๋อร์ เมื่อใดเจ้าจะฟื้นขึ้นมา”

โจวหยางอวี้รับรู้ได้ถึงความห่วงใยของหวังฮองเฮาผ่านความอบอุ่นจากฝ่ามือของพระนาง แม้เขาจะรู้สึกเสียใจที่เขาต้องทำเช่นนี้ แต่เพราะเขาไม่อยากให้พวกนางสองคนต้องตายเพราะน้ำมือของโจวหยางเทียน เขาจำต้องแสร้งเล่นละครให้แนบเนียนอย่างถึงที่สุด เรื่องที่เขาฟื้นขึ้นมาจะให้ใครล่วงรู้ไม่ได้เป็นอันขาด นอกจากองครักษ์ประจำกาย

“อีกไม่นาน เสด็จพี่ต้องฟื้นขึ้นมาแน่เพคะ ยามนี้เสด็จพ่อประกาศรับสมัครหมอจากทั่วทุกสารทิศ อย่างไรก็ต้องมีสักคนที่รักษาอาการป่วยของเสด็จพี่ได้”

โจวหยางอวี้ได้ยินคำพูดนี้ของน้องสาว เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าในชีวิตก่อนตลอดระยะเวลาที่เขานอนป่วยไม่รู้สึกตัว ทั้งเสด็จพ่อ เสด็จแม่และน้องสาวของเขาพยายามมากขนาดไหน กว่าที่จะรักษาอาการป่วยของเขาจนหาย โชคดีที่ยามนั้นหนิงอ๋องพาหมอเทวดาตงหยางเดินทางเข้าเมืองหลวง หลังจากได้รับการรักษาจากหมอเทวดาเขาจึงฟื้นขึ้นมาราวกับปาฏิหาริย์ ทว่าน่าเสียดายเพราะหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน ลู่ฟางหนิงก็ก่อกบฏเพื่อให้โจวหยางเทียนได้ครองบัลลังก์

ชาตินี้เขาหวังว่านางจะไม่ทำเช่นนั้นเพื่อโจวหยางเทียนอีก

”แม่ก็เชื่อเช่นนั้น ว่าสักวันพี่ชายของเจ้าจะฟื้นขึ้นมา”

หวังฮองเฮาเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง ในเมื่อบุตรชายของนางยังมีลมหายใจอยู่ นางจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้เขาจะนอนป่วยนานถึงหนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือสิบปี อย่างไรเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ สักวันจะต้องฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน ขอเพียงนางไม่หมดหวังไปเสียก่อน

“ฮองเฮาได้เวลาป้อนยาองค์รัชทายาทแล้วเพคะ“ หมัวมัวคนสนิทของหวังฮองเฮารับถ้วยยามาจากหมอหลวง ก่อนจะยื่นให้กับหวังฮองเฮา

หลายวันมานี้ยาทุกถ้วยขององค์รัชทายาทเป็นพระนางที่ลงมือป้อนด้วยตนเอง หนึ่งเพราะห่วงความปลอดภัยขององค์รัชทายาท พระนางกลัวว่าจะมีผู้ไม่ประสงค์ดีใช้โอกาสนี้ในการลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทอีกครั้ง ส่วนประการที่สองเพราะนางเป็นมารดาของโจวหยางอวี้ ตั้งแต่เล็กที่เขาเจ็บป่วย พระนางก็ป้อนยาให้เขากินเองมาโดยตลอด ต่อให้ยามนี้เขาจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ทว่าเขาก็ยังเป็นบุตรชายของนาง

หลังจากที่ป้อนยาช้อนสุดท้ายเสร็จสิ้น และพบว่าบุตรชายทานยาได้จนหมด สีหน้าของหวังฮองเฮาก็ดีขึ้น เพราะนี่ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี

“หากไม่เกิดเรื่องร้ายแรงเช่นนี้กับพี่ชายของเจ้าเสียก่อน ป่านนี้ตำหนักบูรพาคงจะได้ประกาศข่าวดีไปนานแล้ว”

“เสด็จแม่หมายความว่าอย่างไรเพคะ” โจวหว่านถิงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ทันที

หวังฮองเฮาแย้มรอยยิ้มออกมาในรอบหลายวัน ก่อนจะเอ่ยตอบคำถามนั้น “ภายในงานเลี้ยงชมบุปผา แม่คิดที่จะประกาศตำแหน่งพระชายาของพี่ชายเจ้า ทว่าน่าเสียดายที่พี่ชายเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน”

“เสด็จแม่หมายความว่า หากไม่เกิดเรื่องลอบสังหารขึ้นกับเสด็จพี่ เสด็จแม่จะมอบสมรสพระราชทานให้เสด็จพี่หรือเพคะ” ดวงตาของโจวหว่านถิงทอประกายด้วยความตื่นเต้นทันที เพราะนางก็อยากรู้เช่นกันว่าพระมารดาจะเลือกสตรีนางใดมาเป็นพี่สะใภ้ของนาง

โจวหยางอวี้ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็อยากรู้เช่นกัน ทว่าจะให้เขาลุกขึ้นไปถามพระมารดาเองก็ไม่ได้ ดังนั้นภายในใจจึงภาวนาขอให้น้องสาวถามคำถามนั้นแทนเขาที ว่าสตรีใดที่จะได้แต่งเข้าตำหนักบูรพาของเขา

“ใช่แล้ว แม่หาคนที่เหมาะสมกับพี่ชายของเจ้าได้แล้ว”

หากนึกถึงคนที่เหมาะสม ภายในใจของโจวหว่านถิงมีตัวเลือกอยู่สองคน หนึ่งคือเหยียนลั่วเฟย และสองคือลู่ฟางหนิง แต่ถ้าให้นางคาดเดา พระมารดาของนางต้องเลือกเหยียนลั่วเฟยอย่างแน่นอน เพราะนางเป็นถึงบุตรสาวของท่านอัครเสนาบดี

“แล้วคนที่เสด็จแม่เห็นว่าเหมาะสมกับเสด็จพี่คือสตรีจากตระกูลใดหรือเพคะ”

คำถามนี้ไม่เพียงโจวหว่านถิงเท่านั้นที่รอคอยคำตอบ ทว่าโจวหยางอวี้ก็เฝ้ารอคอยไม่ต่างกัน เขาลุ้นยิ่งนักว่าพระมารดาจะยกสตรีใดให้แต่งงานกับเขา จนกระทั่งกรอบหน้าหล่อเหลามีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาด้วยความตื่นเต้น

“แม่อยากให้ลู่ฟางหนิงแต่งงานกับพี่ชายของเจ้า”

เป็นลู่ฟางหนิง ไม่ใช่เหยียนลั่วเฟย!

หลังได้ยินคำพูดของพระมารดา โจวหยางอวี้ก็แทบจะกระโดดลงจากเตียงนอนด้วยความดีใจ ทว่าเขาเป็นคนที่ข่มกลั้นอารมณ์ของตนเองได้ดีพอสมควร ยามนี้เขาจึงไม่ได้เผลอลืมตัวจนทำให้ความลับแตก

ทว่าคนที่ออกอาการตื่นเต้นยินดียิ่งกว่าเขา เห็นทีจะเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวอย่างโจวหว่านถิง นางรีบเอื้อมไปจับมือของหวังฮองเฮาเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยถามย้ำอีกรอบว่านางไม่ได้หูฝาด “เสด็จแม่จะให้ลู่ฟางหนิงแต่งงานกับเสด็จพี่จริงๆ หรือเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่”

“เจ้าฟังไม่ผิดหรอก แม่อยากให้พี่ชายของเจ้าแต่งงานกับนางจริงๆ” หวังฮองเฮามองบุตรสาวด้วยสายตาอ่อนโยน

โจวหว่านถิงเมื่อได้รับคำยืนยันที่ชัดเจน นางก็แย้มรอยยิ้มออกมาไม่ยอมหุบ เพราะในบรรดาพระสหายร่วมชั้นเรียน นางชอบลู่ฟางหนิงมากที่สุด หากอีกฝ่ายจะกลายมาเป็นพี่สะใภ้ของนาง นางไม่มีอะไรต้องคัดค้านอีกแล้ว นางสนับสนุนเต็มที่

“แล้วเหตุใดเสด็จแม่ถึงได้เลือกหนิงหนิงละเพคะ หากถามถึงความเหมาะสม หม่อมฉันคิดว่าเหยียนลั่วเฟยเหมาะสมมากกว่า เพราะบิดาของนางมีตำแหน่งสูงที่สุดในราชสำนัก”

โจวหว่านถิงเอ่ยถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง โจวหยางอวี้ที่ได้ยินน้องสาวเอ่ยเช่นนั้นก็อยากลุกไปเขกกระบาลนางยิ่งนัก เสด็จแม่ให้เขาแต่งกับลู่ฟางหนิงก็ดีแล้ว จะถามหาสตรีคนอื่นทำไมอีกเล่า!

หวังฮองเฮาได้ยินคำถามนั้นของบุตรสาวก็แย้มรอยยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยตอบ “เหยียนลั่วเฟยก็เหมาะสมอยู่หรอก แต่แม่คิดว่าลู่ฟางหนิงเหมาะสมกับพี่ชายของเจ้ามากกว่า”

เสด็จแม่ของเขาช่างพูดได้ดียิ่งนัก…

ส่วนเหตุผลที่หวังฮองเฮาเลือกลู่ฟางหนิงมาเป็นพระชายาของโจวหยางอวี้ แทนที่จะเป็นเหยียนลั่วเฟย เพราะพระนางสังเกตเห็นว่าโจวหยางอวี้สนใจในตัวของลู่ฟางหนิงมากกว่าสตรีอื่น พระนางอยากให้บุตรชายแต่งงานกับสตรีที่เขารัก

“แต่น่าเสียดายนัก ที่หม่อมฉันไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับหนิงหนิงด้วยตนเองได้” โจวหว่านถิงมีสีหน้าเศร้าสลดลงเล็กน้อย เพราะยามนี้ลู่ฟางหนิงไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวง เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ นางจึงแสดงความยินดีต่อหน้าอีกฝ่ายไม่ได้ ที่สำคัญพี่ชายของนางยังไม่ฟื้นขึ้นมา หากนางนำเรื่องนี้ไปบอกลู่ฟางหนิง อีกฝ่ายคงปวดใจเปล่าๆ

โจวหยางอวี้ที่ได้ยินคำพูดนั้นของน้องสาว เขาก็อยากลุกขึ้นไปถามนางยิ่งนักว่าลู่ฟางหนิงไปไหน หากเขาจำไม่ผิด ยามนี้นางน่าจะยังอาศัยอยู่ในเมืองหลวง นางคงยังไม่ได้ไปฝึกฝีมือที่ค่ายทหารสกุลลู่หรอกกระมัง

ทว่าความคิดของโจวหยางอวี้จำต้องหยุดชะงักกลางอากาศ เมื่อโจวหว่านถิงเอ่ยขึ้นอีกประโยค “เมื่อไม่กี่วันก่อน นางมาลาหม่อมฉัน บอกว่าจะไปอยู่ที่ค่ายทหารกับบิดาและพี่ชาย ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้กลับมาที่เมืองหลวงอีกครั้ง”

สิ้นคำพูดของโจวหว่านถิง โจวหยางอวี้ที่นอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากำลังถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เหตุใดนางต้องไปที่ค่ายทหารสกุลลู่ด้วย เขาไม่อยากให้นางกลายเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของแคว้นโจว เขาไม่อยากให้นางก่อกบฏเพื่อโจวหยางเทียน เขาอยากให้นางเป็นเพียงคุณหนูรองสกุลลู่เท่านั้น

เขาจะทำเช่นไรดี…