บทที่ 38 แผนการของซูเยี่ยนหลิง

อีกด้านหนึ่ง แม้โจวหยางเทียนจะมั่นใจว่าแผนการลอบสังหารของตนสำเร็จแล้ว เพราะยามนี้โจวหยางอวี้ยังไม่ฟื้นขึ้นมา และอีกไม่นานโจวหยางอวี้จะต้องจากโลกนี้ไปอย่างแน่นอน

ทว่าโจวหยางเทียนก็หาได้นิ่งนอนใจ เพราะหากทางการสามารถตามจับตัวพี่น้องสกุลเฟยกลับมาได้ เรื่องทุกอย่างจะต้องสาวมาถึงเขาอย่างแน่นอน และเพื่อเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เขาจึงเดินทางมายังหอชิงสุ่ยอีกครั้ง แม้ภายนอกจะทำทีว่ามาเที่ยวเหมือนกับบุรุษทั่วไป ทว่ายามนี้เขากำลังอยู่ในห้องทำงานของเถ้าแก่หลี่ เพื่อสอบถามอะไรบางอย่างจากอีกฝ่าย

“เถ้าแก่หลี่แน่ใจนะว่าไม่รู้อะไรจริงๆ” โจวหยางเทียนเอ่ยถามเถ้าแก่หลี่เสียงเข้ม เพราะหลังจากที่สอบถามนางเรื่องพี่น้องสกุลเฟยอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เอาแต่ปฏิเสธท่าเดียวว่าไม่รู้ว่าพวกนั้นไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ทว่าเขาก็หาได้เชื่อคำพูดของนางนัก

แม้ภายนอกสีหน้าของหลี่เซียนเมิ่งจะดูนิ่งสงบ ทว่าจิตใจของนางกำลังร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา แต่นางก็มิได้แสดงท่าทางเหล่านั้นออกมาให้รุ่ยอ๋องจับพิรุธได้

“หม่อมฉันแน่ใจเพคะ หม่อมฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขาไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหน” หลี่เซียนเมิ่งมิได้โกหก นางไม่รู้จริงๆ ว่าพี่น้องสกุลเฟยไปอยู่ที่ไหน แต่นางรู้ว่าใครที่เป็นคนช่วยพวกเขาเอาไว้และรู้อีกด้วยว่าในห้องลับใต้ดินของนางมีนักฆ่าของรุ่ยอ๋องถูกขังอยู่ในนั้น แต่นางก็มิได้เอ่ยเรื่องนี้ออกไป

โจวหยางเทียนเผยสีหน้าราวกับผิดหวังออกมา จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “น่าเสียดายจริงๆ ข้าว่าจะมาตอบแทนพวกเขาอีกสักหน่อยที่ทำงานสำเร็จ แต่ในเมื่อเถ้าแก่หลี่ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว”

“น้อมส่งท่านอ๋องเพคะ” หลี่เซียนเมิ่งลุกขึ้นยอบกายส่งรุ่ยอ๋อง โจวหยางเทียนมองนางด้วยสายตาเย็นชาครู่หนึ่ง ก่อนจะออกมาจากห้องนั้น

“พวกเจ้าจงไปตามสืบว่าตอนนี้พวกพี่น้องสกุลเฟยไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหน หากหาตัวพวกเขาพบแล้วก็สังหารทิ้งได้เลย ไม่ต้องรอคำสั่งจากข้า” โจวหยางเทียนเรียกลูกน้องมาสั่งการ เพราะเขาไม่เชื่อคำพูดของเถ้าแก่หลี่ นางต้องรู้แน่ว่าพี่น้องสกุลเฟยไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหน เพียงแต่นางไม่ยอมบอกเขาเท่านั้น

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ลูกน้องของโจวหยางเทียนน้อบรับคำสั่ง จากนั้นจึงเร้นกายหายไปทันที

โจวหยางเทียนคิดว่าหากเขารีบร้อนจากไปโดยไม่ได้ดื่มสุราชมสาวงามจะต้องมีคนสงสัยอย่างแน่นอนว่าเขามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ดังนั้นหลังจากที่ออกมาจากห้องทำงานของเถ้าแก่หลี่ เขาจึงให้คนยกสุราและเรียกสาวงามมาปรนนิบัติ

ในขณะเดียวกัน ซูเยี่ยนหลิงที่มาตามพี่ชายกลับจวนก็พบเข้ากับรุ่ยอ๋องที่กำลังนั่งดื่มสุราอยู่บนชั้นสองของหอชิงสุ่ยพอดี แม้นางจะหลงใหลในตัวของรุ่ยอ๋องสักเพียงใด แต่นางยังจดจำเหตุการณ์ในงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงสามได้เป็นอย่างดี

ดูเหมือนว่ารุ่ยอ๋องจะพึงพอใจลู่ฟางหนิง เพราะขณะที่อีกฝ่ายขึ้นไปทำการแสดง รุ่ยอ๋องมองลู่ฟางหนิงไม่วางตา ในขณะที่การแสดงของนางรุุ่ยอ๋องแทบไม่สนใจดูด้วยซ้ำ

ด้วยความคิดที่อยากอยู่เหนือกว่าลู่ฟางหนิง และอยากครอบครองรุ่ยอ๋อง ซูเยี่ยนหลิงจึงมีแผนการบางอย่าง เพียงแต่แผนการนั้นคงต้องให้พี่ชายของนางช่วยเหลือจึงจะสำเร็จ

“คุณชายใหญ่ซูดูเหมือนน้องสาวของท่านจะมาตามกลับแล้วนะเจ้าคะ” หญิงคณิกานางหนึ่งที่ซูเป่ยจิ้งโอบกอดอยู่เอ่ยขึ้น เมื่อพบว่าซูเยี่ยนหลิงกำลังเดินตรงมาทางที่พวกเขานั่งอยู่

“นางมาทำอะไรที่นี่ ช่างไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาเสียเลย” ซูเป่ยจิ้งสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะยามนี้เขากำลังสนุกสนานอยู่กับสาวงาม อีกทั้งนางคณิกาที่ร่ายรำด้วยท่าทางอ่อนช้อยอยู่บนเวทีการแสดงก็กำลังทำให้เขาเพลิดเพลิน

เมื่อเห็นว่าน้องสาวมาตามให้เขากลับจวน เขาจึงแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาทันที ซูเยี่ยนหลิงมาตามเขาถึงที่นี่จะต้องเป็นคำสั่งของมารดาแน่ๆ เพราะสามวันสามคืนแล้วที่เขาไม่ยอมกลับจวน

“เจ้ามาทำอะไร หากจะมาตามข้ากลับ ข้าบอกได้คำเดียวว่าไม่มีทางกลับไปกับเจ้าแน่“ ซูเป่ยจิ้งเอ่ยบอกน้องสาวเสียงดุ เพราะวันนี้ต่อให้นางชักแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อม เขาก็จะไม่ยอมกลับจวนกับนางเด็ดขาด

ซูเยี่ยนหลิงรู้สึกเอือมระอากับพฤติกรรมของพี่ชายเหลือเกิน หากมีคนรู้ว่าพี่ชายของนางเป็นเช่นนี้ ทุกคนจะต้องหัวเราะเยาะนางแน่ๆ

แต่ก็ช่างเถิด หากวันนี้พี่ชายสามารถทำให้นางกลายเป็นชายาของรุ่ยอ๋องได้ นางจะมองข้ามข้อเสียเหล่านี้ของเขาไปก็แล้วกัน

“ท่านแม่ให้ข้ามาตามท่านกลับจวน แต่ว่า…”

ยังไม่ทันที่ซูเยี่ยนหลิงจะได้เอ่ยจบประโยคดี ซูเป่ยจิ้งก็รีบปฏิเสธเสียงแข็ง เพราะยามนี้นางกำลังทำให้เขาหมดสนุก

“ข้าไม่กลับ!”

“ท่านฟังข้าก่อนสิ”

“บอกแล้วอย่างไรว่าข้าไม่กลับ” ซูเป่ยจิ้งเอาแต่ปฏิเสธท่าเดียว จนซูเยี่ยนหลิงชักจะหมดความอดทนกับเขาแล้ว พี่ชายของนางนอกจากจะเป็นบุรุษเสเพล เขายังเป็นคนโง่อีกหรือ เช่นนี้แล้วแผนการที่นางวางไว้จะสำเร็จได้อย่างไรเล่า!

“ใครก็ได้ลากนางออกไปที” ซูเป่ยจิ้งรู้สึกรำคาญน้องสาวเต็มทน เขาจึงเรียกให้คนมาลากนางออกไป ซูเยี่ยนหลิงรู้ว่าหากพูดดีๆ กับพี่ชายเขาต้องไม่ยอมฟังนางแน่ ดังนั้นนางจึงกระชากคอเสื้อของเขาลงมา แล้วก้มกะซิบบอกอะไรบางอย่าง

“อะไรนะ!” แม้ซูเป่ยจิ้งจะมึนเมาเพราะฤทธิ์สุรา ทว่าคำพูดที่น้องสาวเอ่ยบอกเมื่อครู่ก็เหมือนจะได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู จนเขาต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึงว่าน้องสาวของเขาจะมีความคิดเช่นนั้น จากนั้นเขาจึงหันไปมองนางด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“หากพี่ใหญ่ช่วยเหลือข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ตามท่านกลับบ้าน อีกทั้งยังจะช่วยเกลี้ยกล่อมท่านแม่ไม่ให้นางลงโทษท่านอีกด้วย” ซูเยี่ยนหลิงรู้ว่าพี่ชายของนางมีของที่เหมาะสำหรับแผนการของนางอยู่ในมือ ดังนั้นต่อให้นางจะไม่พอใจที่เขาทำตัวเหลวไหล แต่นางก็ยังสามารถใช้ประโยชน์จากความเหลวไหลของเขาได้

ซูเป่ยจิ้งได้ยินข้อเสนอของน้องสาวว่าจะไม่ตามเขากลับบ้าน อีกทั้งยังจะช่วยเกลี้ยกล่อมมารดา ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด

“น้องสาวขอร้องทั้งที เหตุใดพี่ชายคนนี้จะไม่ช่วยเหลือเล่า” ซูเป่ยจิ้งยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นจึงกระซิบบอกแผนการน้องสาวว่านางจะต้องทำอย่างไรต่อไป เพื่อจะได้ครอบครองรุ่ยอ๋อง

หลังจากวางแผนการกันเสร็จสรรพ ซูเยี่ยนหลิงจึงทำทีเป็นเดินเข้าไปทักทายรุ่ยอ๋องที่กำลังดื่มสุราอยู่บนชั้นสอง

”คารวะท่านอ๋องเพคะ” ซูเยี่ยนหลิงยอบกายให้รุ่ยอ๋องด้วยท่าทางอ่อนช้อยและคิดว่ายั่วยวนที่สุด “บังเอิญจริงๆ ที่พวกเราพบกันอีกแล้ว”

โจวหยางเทียนมีแววตาเยือกเย็นขึ้นมาเพราะเขาไม่คิดว่าจะต้องมาพบกับซูเยี่ยนหลิงที่นี่ สตรีในห้องหออย่างนางไม่ควรปรากฏตัวในสถานที่อโคจรเช่นนี้ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถามสิ่งใดนางออกไป บุรุษผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในอาการเมามายก็เดินเข้ามาหาเขาก่อนจะเอ่ยว่า

“คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมีนามว่าซูเป่ยจิ้งเป็นพี่ชายของเยี่ยนหลิง” ด้วยคำกล่าวนั้นโจวหยางเทียนจึงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยว่ารับรู้แล้ว จากนั้นซูเป่ยจิ้งจึงเอ่ยต่อ “กระหม่อมได้ยินมาว่าตอนเทศกาลล่าสัตว์ท่านอ๋องได้ช่วยเหลือน้องสาวของกระหม่อมเอาไว้ ท่านอ๋องจะรังเกียจหรือไม่หากกระหม่อมจะขอเลี้ยงสุราตอบแทนบุญคุณในครั้งนั้น”