ตอนที่ 3 ตามหา (2)

‘คุณตุ้ม’

เตชธรรมกดปิดเสียงเรียกเข้าก่อนรีบลงจากรถแท็กซี่ไล่ตามอดีตคนรักเข้าไปในสถานที่อโคจร แต่ถูกการ์ดสองนายเข้ามาขวางไว้ไม่ยอมให้เขาผ่านเข้าไปข้างใน ชื่อหน้าร้านก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นอาบอบนวด เขาเป็นผู้ชาย ทำไมจะเข้าไปไม่ได้

“ผมเป็นลูกค้า”

“ยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการครับ รบกวนกลับมาใหม่ตอนหกโมงเย็น”

“แต่นี่มันก็สี่โมงเย็นแล้ว ขอเข้าไปก่อนไม่ได้หรือไง!”

“ไม่ได้ครับ ยังไม่ถึงเวลาเปิดให้บริการ”

หน้าโหด แต่ตอบกลับสุภาพทุกคำ คนที่น่ากลัวมากกว่ากลับเป็นลูกค้าหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี คงจะเครียดจากงานอยากมาระบายอารมณ์แต่เพิ่งจะเคยมาครั้งแรกสินะ ชายร่างหนาทั้งสองมองตามลูกค้าหนุ่มที่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป

“โธ่เว้ย” เหวี่ยงเท้าเตะถังขยะปลิว ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปีไอญารินทร์ตกอับถึงขั้นนี้เลยเหรอ ได้ยินว่าเธอทำงานประจำในบริษัทรับดูแลคนป่วยว่าน่าทึ่งมากแล้ว แอบสะกดรอยตามมาเห็นที่ทำงานอีกแห่งเตชธรรมแทบเสียสติ ลูกก็มีแล้ว เธอไม่อายลูกบ้างเหรอ ถึงต้องมาทำงานพวกนี้ อ้าขาให้แขกไม่ซ้ำหน้าเอา ผู้หญิงสกปรก! รปภ. ก้าวอาดๆ เข้ามาจะตักเตือน เตชธรรมนิสัยเสีย เขาควักแบงก์พันโยนทิ้งไว้พื้นก่อนย่ำเท้าออกไปเรียกแท็กซี่ย้อนกลับไปยังบริษัทคุณตุ้ม

“คุณธาม สวัสดีค่ะ กำลังจะโทรหาอีกรอบอยู่พอดีเลย แต่ก็เกรงใจ กลัวมีเคสด่วนกะทันหัน โทรย้ำมากๆ จะเป็นการรบกวนค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้ครับ” เธอเชิญเขานั่ง ก่อนลุกออกจากโต๊ะไปจัดเตรียมเครื่องดื่มและขนมรับประทานเล่นมาเสิร์ฟ อารมณ์เตชธรรมยังไม่นิ่ง เขาพยายามพูดให้น้อยที่สุด กลัวจะเผลอตะคอกหรือพูดเสียงดังให้คุณตุ้มตกใจ ทั้งที่จริงแล้วอุณหภูมิในใจเขาตอนนี้เดือดถึงขั้นต้มไข่ให้สุกได้ “ขอโทษนะครับที่มาสาย พอดีว่าผมติดธุระนิดหน่อย”

“ยินดีมากๆ ค่ะ ให้รอทั้งวันยังไหว” ยิ้มประจบแหล่งเงินทุนชั้นดี ขาดเหลือตรงไหนแค่กดเบอร์โทรหาเตชธรรมกริ่งเดียว ชายหนุ่มเต็มใจให้ความช่วยเหลือเสมอ เรียกได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณของเธอเลยก็ว่าได้ “ยายเฟิร์นเล่าเรื่องคุณลดาให้พี่ฟังแล้วค่ะ ขอเป็นหนึ่งกำลังใจ ให้คุณลดาฟื้น และกลับมาใช้ชีวิตได้ในเร็ววันนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ”

“ที่นัดเจอพี่ จะมาคุยเรื่องคนดูแลคนป่วยใช่ไหมคะ ยายเฟิร์นน่าจะส่งประวัติให้เลือกแล้ว คุณธามอยากนัดสัมภาษณ์เลยไหมคะ”

“ผมมีเรื่องอื่นอยากถามคุณตุ้มครับ”

“เรื่องอะไรเหรอคะ”

“ใบลาออกนั่น...”

ตาไว เหลือบไปเห็นชื่อจริง ‘ไอญารินทร์’

“เพิ่งจะถูกยื่นให้คุณตุ้มวันนี้เหรอครับ”

“ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือคุณธามรู้จักพนักงานของพี่”

“ครับ ผมขอดูได้ไหม”

“ได้ค่ะ คนรู้จักเหรอคะ”

อีกฝ่ายยื่นจดหมายลาออกมาให้ในวินาทีถัดมา

ไอญารินทร์ไม่ระบุเหตุผลในการลาออกเขียนเพียงว่าเหตุผลส่วนตัว ชื่อนี้ นามสกุลนี้ ไม่ผิดแน่ ถึงแม้รูปร่างหน้าตาเธอจะเปลี่ยนไปจากวัยมหาวิทยาลัย แต่เตชธรรมไม่มีทางมองคนผิด สับร่างแหลกละเอียดมัดไว้ในกระสอบทรายเขายังจำได้เลยเถอะ

ใบหน้าเคร่งขรึมเครียดเข้มกว่าเดิมหลายเท่า “เหมือนจะไม่มีประวัติผู้หญิงคนนี้ในรายชื่อที่ส่งมาใช่ไหมครับ”

“เด็กนี่สร้างแต่ปัญหา ยายเฟิร์นไม่ส่งไปให้เลือกหรอกค่ะ”

“ยังไงครับ สร้างปัญหาแบบไหน”

“ก็หลายเรื่องค่ะ อย่างเมื่อวานนี้เอง มันเพิ่งจะทุบหัวลูกค้าเลือดอาบหน้าจนต้องเข้าโรงพยาบาล พี่ไม่อยากเลี้ยงไว้แล้วก็เลยบีบให้ลาออก คุณธามดูสนใจมันนะคะ ไม่ทราบว่าเคยรู้จักหรือคะ เอ๊ะ หรือว่ายายไอมันเคยไปสร้างปัญหาให้คุณธาม”

“ครับ ผู้หญิงคนนี้เคย ‘ขโมย’ ของสำคัญไปจากผม” หัวใจนับได้ไหม หกปีแล้วที่เขารักใครไม่ได้อีกเลย ไอญารินทร์ควรรับผิดชอบ! กวาดสายตาดุดันอ่านจดหมายลาออกอีกรอบแล้วโกรธมากกว่าเดิม ไอญารินทร์ไม่มีธุระให้มาที่นี่ เขากลัวจะไม่ได้พบเธออีก

“นี่มัน... ขโมยของด้วยเหรอคะ ร้ายกาจมาก นังนี่นะคะ เข้าวงไหนวงนั้นแตก สารพัดปัญหา เดี๋ยวขาดงาน ลางาน เข้าสาย ทำงานกับพี่มาสองปีพี่สุดจะทน มันขโมยอะไรของคุณธามเหรอคะ มูลค่าสูงไหม พี่จะโทรตามมันกลับมาให้คุณธามชำระแค้นเดี๋ยวนี้เลย”

“ห้ามโทรหา ห้ามพูดถึงผม ห้ามทำให้ไอญารินทร์รู้ตัว ถ้าแหวกหญ้าให้งูตื่น งูก็เลื้อยหนีก่อนสิครับ เอาเป็นว่าผมจะจัดการเอง ไม่รบกวนคุณตุ้มไปมากกว่าขอข้อมูลทั้งหมดของผู้หญิงคนนี้ แล้วขอให้ช่วยบอกผมอีกเรื่อง ว่านอกจากงานดูแลคนป่วยในบริษัทของตุ้ม ผู้หญิงคนนี้รับงานเสริมทำอะไรอีกบ้างเหรอครับ”

แล้วเตชธรรมก็กลับออกไปพร้อมกับข้อมูลที่สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้เขา ถึงขั้นที่ต้องกำหมัดทุบระบายอารมณ์ลงบนพวงมาลัยรถยนต์

“งานกลางคืนค่ะ ได้ยินยายเฟิร์นบอกรับแขก พูดคำนั้นออกมาตรงๆ คงจะเปลี่ยนความหมายจากขายบริการเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเดวิลคลับแถวรัชดา อยากเจอมันคุณธามลองไปดูที่ร้านสิคะ”

อาการโดยรวมแม่ลดาดีขึ้น มีสติรับรู้ทุกอย่างเพียงแต่ไม่สามารถขยับร่างกายและพูดคุยได้ จำเป็นต้องรับการรักษาตัวต่อเนื่องเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับมาใช้ชีวิตได้ปกติ ปัณณ์แวะมาเยี่ยมมารดาเพื่อนสนิท บทจะขอตัวกลับ เตชธรรมกลับตามเขาออกมาและบอกจะไปปาร์ตี้วันเกิดเจ้าปุณณ์กับเขา มันแปลกๆ คบกันมาเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนปี 1 เตชธรรมไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ เที่ยวผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่ มันไม่เคยไปเลยสักครั้ง ปัณณ์บอกเพื่อนสนิทไปแล้วว่าเจ้าปุณณ์นัดไปเจอที่ไหน บอกแค่ชื่อร้าน ไม่ได้บอกว่าเป็นอาบอบนวด แต่มันจะไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้เลยเหรอว่าเป็นร้านประเภทไหน

“มึงแปลกๆ ไปนะไอ้เต ออกจากโรงพยาบาลเร็วก็ว่าแปลกมากแล้ว ตกลงจะไปเที่ยวผู้หญิงกับพวกไอ้ปุณณ์ยิ่งแล้วใหญ่ มันฝากกูมาชวนขำๆ ไปอย่างนั้น มันไม่คิดหรอก ว่ามึงจะไปจริง”

“ทีมึงยังไปได้เลย แล้วทำไมกูจะไปไม่ได้”

“ไม่ได้ว่าไปไม่ได้ แต่ไม่เคยเห็นมึงไปที่แบบนั้นสักครั้งนี่หว่า”

“ก็นี่ไง ครั้งแรกของกู กูอยากบ้างไม่ได้เหรอ”

“แปลกโว้ย กูกลัวนะเนี่ย” มาถึงหน้าลิฟต์ งอหลังนิ้วกดบนปุ่ม “ว่าแต่... ครั้งแรกจริงเหรอ มึงเสียตัวครั้งล่าสุดเมื่อไหร่วะเพื่อน คงไม่ใช่หกปีก่อนนะโว้ย ถ้าใช่ เรียกว่าโคตรรักเดียวใจเดียวเลยเถอะ”

“เสือก” สั้นๆ สยบทุกความสงสัย ปัณณ์อ้าปากค้างที่โดนด่า

“มีปัญหากับรุ่นพี่ระวังจะไม่มีใครสอนงานนะเว้ย อายสาวๆ แย่”

“มึงเซียนมากว่างั้น ไปบ่อยแค่ไหนล่ะ”

“ไม่บ่อย แต่ก็คล่องพอตัว ทำยังไงได้ กูมันหนุ่มโสด”

“ขอรบกวนเวลาหนุ่มโสดสักครู่นะคะ”

เพียงพิณเปล่งเสียงกระแอมกระไอเรียกหนุ่มๆ จากด้านหลัง สองหนุ่มไหล่สั่นเรียงหน้ากระดาน หนาวสายตาของเพียงพิณถึงขั้นที่ไม่กล้ามองใบหน้าง้ำงอ เตชธรรมแค่อายน้องสาว ปัณณ์อาการหนักกว่า เขาเหงื่อตก กลัวจะถูกน้องสาวเพื่อนหักคะแนนความประพฤติ “พี่ปัณณ์ลืมโทรศัพท์ไว้อ่างล้างมือค่ะ เพียงเอามาคืน”