บทที่ 3/2

อิงอิงก็ลุกขึ้นไปเอากระดาษและพู่กันมาส่งให้และกลับมานั่งลงข้าง ๆ ลั่วลั่ว

“เช่นนั้นพวกเจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด” ในขณะที่กำลังพูด มือของนางก็ทำการเขียนตัวหนังสือลงกระดาษ เมื่อเขียนเสร็จแล้วก็ยื่นกระดาษให้กับสาวใช้ทั้งสองได้อ่าน

‘จับตาดูซือซือ’

เมื่อทั้งสองอ่านจบ ก็รู้ทันทีว่าคุณหนูต้องการให้ทำอะไร

“เจ้าค่ะ” ทั้งสองตอบรับแล้วเดินออกจากห้องไปพักผ่อนคนที่นางต้องการมาครบแล้ว ที่เหลือก็แค่รอให้ร่างกายนี้แข็งแรง สิ่งที่นางได้ตั้งใจไว้ก็จะสำเร็จเสียที  

หลัวอี๋อิ่งพักผ่อนอยู่ในเรือนได้เพียงแค่วันเดียวอาการก็ดีขึ้น นางจึงเรียกลั่วลั่วเข้ามาพบ แล้วให้อิงอิงออกไปเฝ้าที่ประตูห้องของนางแทน

“วันนี้ข้าจะออกไปข้างนอก แต่ไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ หากมีคนต้องการพบข้า ก็บอกไปว่าข้าต้องการพักผ่อน ไม่สะดวกรับแขก เข้าใจหรือไม่”

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างเข้าใจ แม้จะสงสัยอยู่บ้าง เพราะเท่าที่ได้ยินมาคุณหนูหลัวเป็นคนที่สุภาพและอ่อนโยน แต่ไฉนจึงได้หาทางลอบออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนได้เล่า

“อืม... ดีมาก เช่นนั้นก็ออกไปเถิด แล้วอย่าลืมเรื่องที่ข้าเคยบอกเอาไว้เล่า” นางย้ำอีกครั้ง เพราะกลัวว่าลั่วลั่วจะลืมสิ่งที่นางเคยบอก

“บ่าวไม่ลืมเจ้าค่ะ” เรื่องสำคัญเช่นนี้นางไม่มีวันลืม ไม่แน่ซือซือผู้นี้อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณหนูตกน้ำก็ได้

“ออกไปเถิด ตามอิงอิงเข้ามาด้วย” นางสั่ง จากนั้นก็เดินไปหาชุดเพื่อเตรียมออกไปข้างนอก นางหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีชุดที่สามารถใส่ออกไปด้านนอกได้

“คุณหนูเจ้าคะ”

ในขณะที่กำลังตัดสินใจอยู่นั้น อิงอิงสาวใช้ข้างกายคนใหม่ก็เดินเข้ามา นางจึงหันไปมองสำรวจหญิงสาว คิดออกแล้วว่าจะใส่ชุดอะไรออกไป

“อิงอิง เจ้าไปนำชุดของเจ้ามาให้ข้าชุดหนึ่ง วันนี้เราจะออกไปข้างนอกกัน” นางพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เห็นทีจะต้องเรียกช่างมาตัดชุดใหม่จริง ๆ เสียแล้ว

“เจ้าค่ะ” อิงอิงตอบรับอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นางคิดผิดหรือไม่ที่ต้องมาดูแลคุณหนูผู้นี้

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลัวอี๋อิ่งก็เดินไปรอที่เตียงอย่างสบายอารมณ์ ในที่สุดนางก็ได้ออกไปชมตลาดเสียที อยากจะรู้ว่ามันจะเหมือนในซีรีส์ที่นางเคยดูหรือไม่ เพียงแค่คิดก็อดตื่นเต้นไม่ได้แล้ว

เมื่อแต่งตัวด้วยชุดของอิงอิงเรียบร้อยแล้วก็หาทางลอบออกจากจวน แต่ก็ไม่มีหนทางที่จะออกไปได้เลย เช่นนั้นคงเหลือวิธีเดียว นั้นคือการปีนกำแพงจวนออกไป

“พวกเราจะปีนกำแพงออกไป” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างหมายมั่น หากไม่ปีนออกไปคงจะไม่มีวิธีอื่นแล้ว

“คุณหนูจะปีนจริง ๆ หรือเจ้าคะ” อิงอิงถามขึ้นอย่างแปลกใจ คุณหนูผู้นี้ช่างแตกต่างจากคำร่ำลือจริง ๆ ในตอนแรกนางคิดว่าตนเองเข้าใจผิดไป

“จริงสิ ว่าแต่เจ้าปีนกำแพงได้หรือไม่” กำแพงนี้สูงเกินไป นางไม่สามารถปีนมันได้ คงจะต้องพึ่งอิงอิงเสียแล้ว

“บ่าวปีนได้เจ้าค่ะ”

“ดี เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยข้า ข้าจะปีนขึ้นไปก่อน เจ้าค่อยปีนตามข้าไป” นางพูดขึ้นอย่างรื่นเริง

“เจ้าค่ะ”

หลัวอี๋อิ่งปีนขึ้นไปนั่งบนกำแพงอย่างทุลักทุเล โดยมีอิงอิงเป็นฐานให้นางเหยียบขึ้นไป

“อิงอิงยืนนิ่ง ๆ สิ”

“บ่าวก็ยืนนิ่งแล้วนะเจ้าคะ คุณหนูก็รีบ ๆ ปีนขึ้นไปสิเจ้าคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า” พวกนางอยู่ในท่านี้มาหนึ่งก้านธูปแล้ว แต่คุณหนูก็ยังไม่สามารถปีนขึ้นไปได้เลย ดีที่ตรงนี้เป็นด้านหลังจวนไม่คนผ่านไปผ่านมา

“เจ้าก็ยืนนิ่ง ๆ สิ เช่นนั้นข้าจะปีนขึ้นไปได้อย่างไร” หลัวอี๋อิ่งเถียงออกมาอย่างไม่ยอม

“เจ้าค่ะ ๆ” พูดจบก็พยายามดันตัวเองให้สูงขึ้น เพื่อที่หญิงสาวที่เหยียบบนไหล่ของนางอยู่สามารถปีขึ้นไปนั่งบนกำแพงได้ หญิงสาวออกแรงดันให้เจ้านายให้ไปอยู่บนกำแพงได้สำเร็จ

“ได้แล้ว ๆ” นางตะโกนออกมาอย่างดีใจ

“คุณหนูจับกำแพงไว้แน่น ๆ นะเจ้าคะ” นางตะโกนบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนกำแพง จากนั้นก็ไปหาของมาเหยียบเพื่อเตรียมปีนออกไปตามเจ้านาย

หลัวอี๋อิ่งที่นั่งอยู่บนกำแพงด้วยท่าทางที่ไม่สุภาพนัก ก็เห็นรถม้าแล่นมาจอดที่ประตูท้ายจวนก็นั่งมองด้วยความสงสัย ผู้ใดกันเหตุใดจึงไม่เข้าทางประตูหน้า

“นี่ท่าน!!” หญิงสาวตัดสินใจตะโกนเรียกบุรุษผู้นั้น แต่เมื่อเห็นว่าเขาจะไม่รู้ตัวจึงได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ท่านนั่นแหละ”

องค์รัชทายาท เซี่ยเจี้ยนจื้อ เมื่อได้ยินเสียงก็หันไปยังต้นเสียง ก็พบกับสตรีในชุดสาวใช้ที่นั่งอยู่บนกำแพงด้วยท่าทีที่ดูไม่ได้ เขามองนางด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาจึงได้กล่าวต่อไป

“ท่านช่วยพาข้าลงไปได้หรือไม่ ข้ารับรองจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม” นางพยายามขอความช่วยเหลือ แต่นางก็หารู้ไม่ว่า บุรุษที่นางกำลังขอความช่วยเหลืออยู่นั้นเป็นถึงองค์รัชทายาทของแคว้น

ชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรก็กำลังจะเดินเข้าไปในจวน แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะเสียงของสตรีคนเดิม

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินเข้าจวนโดยไม่คิดที่จะช่วยเหลือก็ตะโกนออกมาอีกครั้ง

“ท่านจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! ท่านจะต้องมาช่วยข้าก่อน” เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจ นางจึงใช้น้ำเสียงที่ออกคำสั่ง เพราะดูจากรถม้าและการแต่งตัวแล้ว คงไม่ใช่ขุนนางคนสำคัญอันใด เพียงแค่เอ่ยชื่อบิดาของนางขึ้นมาข่มขู่ เขาก็คงจะรีบมาช่วยนางโดยเร็ว การเป็นบุตรของผู้มีอำนาจมันดีอย่างนี้ล่ะ