บทที่ 4/1

บทที่ 4

“เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็เดินเข้าไปหานางใกล้ ๆ เพื่อดูให้แน่ชัดว่าสตรีที่ทำตัวไม่เหมือนสตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่ ช่างเป็นสตรีที่กล้าหาญเสียจริง ริอ่านปีนกำแพงหนีออกจากจวน

“เจ้าคือผู้ใด”

“ข้าคือบุตรคนรองของท่านราชครู คุณหนูหลัว หลัวอี๋อิ่ง” นางเอ่ยแนะนำตัวออกไปอย่างเย่อหยิ่ง

“เช่นนั้นหรือ ถ้าเจ้าเป็นบุตรสาวท่านราชครูจริง เหตุใดจึงต้องปีนออกจากจวนด้วยเล่า” เขาแสร้งถาม จะเป็นนางจริงหรือ เมื่อวานเขายังได้ยินข่าวว่านางป่วย ไม่สามารถต้องลมได้ เหตุใดวันนี้จึงมาปีนกำแพงเล่นเช่นนี้เล่า

“จริงสิ ข้าเพียงแค่ต้องการหาความสำราญให้ตัวเองก็เท่านั้น เจ้าอย่าถามมากรีบมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างมีอารมณ์ นางเหนื่อยที่จะต้องนั่งอยู่แบบนี้แล้ว อิงอิงก็ไปไหนไม่รู้ ปล่อยให้นางนั่งอยู่ตรงนี้ผู้เดียว

“เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม

“หากเจ้าไม่ช่วยข้า ข้าจะบอกท่านพ่อว่าเจ้ารังแกข้า” นางพูดถึงเพียงนี้จะไม่กลัวก็ถือว่าหาญกล้าเกินไปแล้ว

“ข้าต้องกลัวหรือ” เขาพูดขึ้นพร้อมกลับหมุนตัวเดินออกไปไม่สนใจนางอีก

เมื่อเห็นเช่นนั้นหญิงสาวก็ตะโกนออกมาด้วยความโมโห นางอยากจะบีบคอเขาให้ตายเสียให้ได้

“เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้นะ!! เจ้าคนไร้น้ำใจ!!”

หญิงสาวที่ไม่สามารถควบคุมการทรงตัวได้ จึงค่อย ๆ ร่วงตกกำแพงไป

ทางด้านอิงอิงที่หาของเจอแล้วก็รีบเดินกลับมาหาคุณหนู แต่ก็สายไปเสียแล้ว เพราะภาพที่นางเห็นก็คือหญิงสาวตะโกนด่าคนผู้หนึ่ง แล้วร่างกายของนางก็ค่อย ๆ ร่วงตกลงไปด้านล่าง

“คุณหนูระวังเจ้าค่ะ!” แม้จะตะโกนออกไปก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ตุบ!!

“คุณหนู” อิงอิงร้องขึ้นด้วยความตกใจ แล้วรีบปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงก็หันกลับมาดูด้วยสายตาเย็นชา แต่ก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยแต่อย่างใด ทำให้หญิงสาวที่นอนกองอยู่บนพื้นเคียดแค้นเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรมาก และสาวใช้ของนางก็มาแล้ว เขาจึงเดินออกมาเพื่อที่จะไปทำธุระของตนเองให้เสร็จ

“เจ้ากล้าเดินหนีข้าหรือ ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ” นางตะโกนไล่หลังชายผู้นั้นไปเพื่อกลบเกลื่อนความอายของตน ดีที่ถนนนี้ไม่ค่อยมีผู้คนผ่านเท่าใดนัก หากไม่มีชายผู้นั้นนางคงไม่ตกลงมาเช่นนี้

“คุณหนูเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ” อิงอิงถามขึ้นอย่างเป็นห่วง นางออกไปแค่ครู่เดียว เหตุใดคุณหนูจึงไปทะเลาะกับผู้อื่นได้เล่า

“ไม่เป็นไร” นางตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พร้อมกับมองไปทางที่บุรุษผู้นั้นเดินจากไป

“รีบลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ วันนี้คุณหนูจะออกไปเดินตลาดมิใช่หรือ” นางพูดเพื่อให้นายสาวของนางลืมเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้น พร้อมกับค่อย ๆ ประคองให้ลุกขึ้น

“อย่าให้ข้าเจออีกล่ะกัน เจ้าไม่รอดแน่” นางพูดอย่างเคียดแค้น นางจะไม่มีวันลืมเหตุการณ์ในวันนี้เลย ก่อนจะกล่าวต่ออย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าตนจะได้ออกไปเดินตลาด “เช่นนั้นเราไปกันเถิด ว่าแต่ที่นี่ห่างจากตลาดมากหรือไม่”

“ไม่ไกลเจ้าค่ะ เดินไปครู่เดียวก็ถึงแล้ว”

“ดี ข้าไม่อยากเดินไกล” หากเดินไกลนางคงจะเดินไม่ไหว

หลังจากเดินเข้ามาในจวนสกุลหลัวแล้ว เขาก็ตรงไปที่ห้องหนังสือของท่านราชครูทันที เขามาที่นี่บ่อยครั้ง เพียงแต่ไม่ได้เข้ามาในฐานะรัชทายาท และไม่เคยเข้าทางประตูใหญ่สักครั้ง จึงไม่ค่อยมีคนรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขาและราชครูหลัวมากนัก

เมื่อเข้ามาในห้อง ราชครูหลัวก็เอ่ยทำความเคารพผู้ที่มีศักดิ์สูงกว่า

“ถวายบังคมองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านราชครูอย่าได้มากพิธี เราคนกันเองทั้งนั้น” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม ราชครูผู้นี้เป็นคนที่เขานับถือมากผู้หนึ่ง เขาจึงให้ความเคารพมากกว่าผู้อื่น

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

“ได้ข่าวว่าบุตรสาวของท่านไม่สบาย อาการเป็นเช่นไรบ้าง” เขาลองถามออกไป

“อาการของนางไม่ค่อยจะดีนัก ไม่สามารถต้องลมได้ในช่วงนี้ จึงพักผ่อนอยู่แต่ในเรือนพ่ะย่ะค่ะ” เขาบอกอาการของบุตรสาวด้วยความกังวล หลายวันก่อนนางก็อาการดีขึ้น แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดอาการจึงได้แย่ลงอีก

“เช่นนั้นเดี๋ยวข้าส่งหมอหลวงมาตรวจดูอาการของนางที่จวน ท่านราชครูเห็นว่าเป็นเช่นไร” เขาอยากจะรู้นักว่านางจะแก้ตัวเช่นไร

“ขอบพระทัยเป็นอย่างสูงพ่ะย่ะค่ะ” เขาเอ่ยขอบคุณด้วยความดีใจ หมอหลวงใช่ว่าจะเชิญมาได้ง่าย ๆ เป็นวาสนาของจวนสกุลหลัวแล้ว

ทั้งสองคุยกันครู่หนึ่ง จากนั้นองค์รัชทายาทเซี่ยเจี้ยนจื้อก็ขอตัวกลับ เพราะเขามีธุระต้องไปทำต่อ