ปีกที่สมบูรณ์ของซุปตาร์

“หนูชอบพี่ค่ะ พี่ภีม” ฉันกลั้นใจพูดคำนี้ออกไป หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้นและหวัง

“ขอบคุณ... แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเราเลยนะ” ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาของเขาไม่มีความลังเล

“ค่ะ ไม่เป็นไร” ฉันยิ้มอ่อน พยายามข่มความรู้สึกผิดหวังไว้ข้างใน ก่อนจะตัดสินใจเดินจากมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปสบตา พี่ภีม หรือ ภุมเรศ อีกเลย

ภุมเรศคือรุ่นพี่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังที่อยู่รั้วติดกับโรงเรียนมัธยมของฉัน ฉันรู้จักเขาจากเพจรวมรูปหนุ่มหล่อของมหาวิทยาลัยนั้น และนั่นเป็นแรงจูงใจให้ฉันต้องแอบเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยหลังเลิกเรียนอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเห็นเขากำลังจะขี่ บิ๊กไบค์ คู่ใจกลับบ้าน จึงรวบรวมความกล้าเข้าไปทักทายตีสนิท จนพี่เขาเริ่มจำฉันได้ จากนั้นก็เริ่มคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสาพี่น้อง จนฉันอดไม่ได้ที่จะคิดเข้าข้างตัวเองว่า ถ้าฉันได้กอดพี่ภีมสักครั้ง คงจะอบอุ่นทั้งตัวและหัวใจแน่นอน...!!

แต่เมื่อผลลัพธ์ของการสารภาพรักจบลงอย่างเศร้าสร้อยเช่นนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการเดินออกมาอย่างสง่างาม

ณ ร้านกาแฟสตาร์บัส

“เจ๊ เป็นอะไร ดูซึมๆ อ่ะ” นิด รุ่นน้อง ม.4 รูปร่างผอมบางเหมือนลูกสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

นิดเป็นน้องสาวที่ฉันไว้ใจและรักเหมือนน้องชาย... เอ้ย น้องสาวแท้ๆ

“ฉันไปสารภาพความในใจกับพี่ภีมมาละ” ฉันพูดเสียงอ่อนลง ใจหายวูบเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

“จริงดิเจ๊!” นิดทำหน้าแตกตื่น ตาถลน อ้าปากค้างราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

“อืม” ฉันตอบสั้นๆ

“แต่เท่าที่หนูดูท่าที พี่ภีม พี่เขาดูมองๆ เจ๊อยู่ตลอดนะ ไม่น่าจะปฏิเสธ น่าจะมีหวังนะเจ๊” นิดสาธยายเสียยืดยาว

“หวังอะไร? พูดความรู้สึกไปแล้ว เขาปฏิเสธก็จบ” ฉันบ่น

“เอาน่าเจ๊ ใจเย็นๆ อย่าเศร้าไปเลย” นิดพยายามปลอบใจ เป็นน้องรักที่อยู่ข้างฉันเสมอ แต่ฉันก็ยังอดเศร้าไม่ได้

“เจ๊กินนี่มั้ย หนูเพิ่งลองทำ มัฟฟินบลูเบอร์รี ของโปรดเจ๊ ไม่ใช่เหรอ อย่าเศร้าเลยนะ” นิดพูดปลอบพร้อมหยิบกล่องกระดาษใส่ขนมขึ้นมา

“เดี๋ยวฉันมาชิม ขอไปสั่งชาก่อน ยังไม่สั่งเครื่องดื่มเลย” ฉันบอก

“จ้า” นิดตอบเสียงหวาน เสียงหวานตลอดเลยนะนิด

ฉันเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์สั่งกาแฟ

“รับอะไรดีคะ” บาริสต้าเอ่ยถาม

“เอา Hojicha Tea Latte ร้อน แก้วใหญ่ค่ะ” ฉันสั่งเมนูโปรด

“ทั้งหมด xxx บาท ขอทราบชื่อลูกค้าด้วยค่ะ” บาริสต้าถามอย่างเป็นมิตร

“กรรณค่ะ” พอพูดชื่อตัวเองออกไป ฉันแอบเห็นบาริสต้าอมยิ้มเล็กน้อย ทำไมเหรอ ชื่อฉันแมนไม่เหมาะกับหน้าเหรอ? ฉันคิดในใจ พร้อมยื่นธนบัตรจ่ายเงินและรับเงินทอน

“Hojicha Tea Latte ได้แล้วค่ะลูกค้า”

“มาละ” ฉันเอ่ยเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่นิดยังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่

“เจ๊ ลองชิมดูนะว่าอร่อยไหม” นิดยื่นมัฟฟินให้ฉัน

ฉันลองกัดคำแรก “เฮ้ย! อร่อยดี ทำครั้งแรกจริงดิ”

“หรอเจ๊ หนูมีฝีมือใช่มั้ย” นิดทำหน้าตาแตกตื่นตามสไตล์

“แกเลือกเรียนทำอาหารเหมาะกับแกละ” ฉันชม

นิดยิ้มรับอย่างภูมิใจ

“เดี๋ยวกลับก่อนนะ ไปละ ค่อยคุยกัน” ฉันเอ่ยลา

“เจ๊จะไปแล้วหรอ จ้าๆ” นิดตอบ

“ช่วงนี้เรียนหนัก อยากนอนหลับพักผ่อน เหนื่อย” ฉันบ่น

“ช่วงนี้เรียนหนัก ติวหนัก ม.6 ก็อย่างงั้นแหละเนอะ บายเจ๊” นิดโบกมือลา

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกจากประตูร้าน สายตาพลันมองเห็นคนคนหนึ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงตามเคย

“พี่ภีม...!!”

ฉันนิ่งอึ้ง ชะงักไปหลายวินาที ต้องรีบเรียกสติและตัดสินใจทำเป็นไม่สนใจ เพราะรู้ดีว่ายายนิดต้องแอบมองอยู่แน่ๆ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการทำเป็นเดินสวนผ่านกันไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยที่ไม่หันไปมองหน้าพี่ภีมเลยสักนิด

“เดี๋ยวสิ กรรณ จะรีบไปไหน” พี่ภุมเรศพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย

“หนูมีธุระต่อค่ะ ต้องรีบไป”

“คือพี่กำลังจะเปิดร้านน่ะ ชื่อร้าน Soju ขายพวกอาหาร กรรณแวะมาได้นะ เริ่มเปิดวันจันทร์หน้า อยู่ตรงห้างสรรพสินค้าใกล้โรงเรียนกรรณแหละ”

พี่ภีมเอ่ยชวน จนฉันแทบจะใจพอง แต่พอคิดอีกแง่ เขาก็คงอยากได้ลูกค้าเพิ่มโดยใช้ความรู้สึกของฉันเป็นตัวหลอกล่อสินะ

“ไว้ถ้าหนูว่างหนูจะไปนะคะ”

คิดได้แค่นั้น ฉันก็ตอบไปตามมารยาทแบบเรียบๆ แต่แล้วพี่ภีมก็เอ่ยคำชวนไปทางยายนิดที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างในร้าน

“เราก็มาด้วยสิ พี่ชวนเหมือนกัน”

“ได้ค่ะ” ยายนิดดันตอบรับอย่างใจง่าย ทำฉันแทบจะเผลอหันไปค้อนให้วงใหญ่ๆ

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ” พี่ภีมเอ่ยลา พร้อมสวมหมวกกันน็อกแล้วขึ้นไปบนบิ๊กไบค์สีแดงร้อนแรงตามสไตล์ที่เข้ากับบุคลิกของเจ้าตัว

“เจ๊... พี่ภีมเค้าชวนขนาดเนี้ย เจ๊ควรจะไปนะ พี่เค้าอุตส่าห์เดินเข้ามาชวนเจ๊ถึงในร้านสตาร์บัคเลยนะ หนูว่าเค้าอ่ะก็แคร์เจ๊อยู่แหละ” ยัยนิดวิ่งตรงมาหาฉันพร้อมเชียร์พี่ภีมสุดๆ แต่ฉันก็แย้งเสียงนิ่ง

“พี่เค้าคงอยากได้ลูกค้าแหละ แหม คิดจะตบหัวลูบหลังเหรอ ไม่มีทางซะหรอก!”