Chapter 7 : ข้อหาอนาจาร

Chapter 7 : ข้อหาอนาจาร

"นายครับ"

นัยน์ตาคมเงยมองคิมที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องนิ่ง

"อะไร"

น้ำเสียงหงุดหงิดในยามเช้าของประธานหนุ่ม คิมไม่ต้องเดาเลยว่าหลังจากที่เขาขับรถพาเจ้านายไปแถว ๆ ป้ายรอรถ สักพักอีธานก็ขึ้นมาด้วยอาการเดียวกัน อารมณ์คงจะยังค้างจากเมื่อคืนแน่นอน

"วันนี้มีประชุมกับประธานเยว่ครับ"

อีธานเงียบไปสักพัก ก่อนจะสั่งเสียงเรียบ

"ให้พิชชาไปเป็นเลขา"

ได้ครับ

เรียวขายาวก้าวออกจากลิฟต์ พนักงานทุกคนต่างโค้งทักทายเขา หากแต่อีธานไม่ได้สนใจ ประธานหนุ่มมองแผ่นหลังคุ้นตาที่ยืนรออยู่ด้านหน้า ก่อนจะกระตุกยิ้ม

"คุณพิชชา"

"คุณคิม"

เธอหันมายิ้มบาง ๆ ให้คิม ก่อนจะเหลือบสายตามามองประธานหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน

"สวัสดีค่ะท่านประธาน"

รอยยิ้มนั้นมะลายหายไป จนคิมที่มองสถานการณ์ตรงหน้ารู้สึกอึดอัดแทน

"เชิญดีกว่าครับ"

รถคันหรูแล่นออกจากบริษัท โดยมีคิมเป็นสารถี และเบาะข้าง ๆ กันเป็นพิชชาที่ทำหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัวของอีธานที่นั่งอยู่ด้านหลัง

นัยน์ตาคมของเขาเหลือบมองใบหน้าที่ดูอิดโรยจากด้านข้าง ก่อนจะหันไปสนใจไอแพดในมือต่อ

"อ้อ เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าแล้วก็เครื่องสำอางค์ที่คุณคิมให้เมื่อวานไปคืนนะคะ"

คิมมองเจ้านายผ่านกระจกหลังเล็กน้อย แต่อีธานก็ไม่ได้มีทีท่าอะไร

"ไม่เป็นไรครับ คุณพิชชาเก็บไว้ใช้เถอะครับ ถือว่าเป็นน้ำใจจากท่านประธานที่เมื่อวานงานออกมาราบรื่น"

พอได้ยินแบบนั้น พิชชาจึงเลือกที่จะนั่งเงียบ ๆ เธอไม่อยากแม้แต่มองใบหน้าของคนด้านหลัง เพราะยิ่งเข้าไปใกล้เขาเท่าไหร่ เขาก็คงหาทางเอาคืนเธอมากทุกครั้งที่สบโอกาส

อีธานเดินนำหน้าเข้าไปในร้านอาหาร ตามด้วยพิชชาและคิมที่เดินตามมา

"คุณเยว่"

เยว่หวงฮี ประธานวัยกลางคนของบริษัทสัญชาติจีนในไทยยิ้มต้อนรับ ก่อนจะจับมือทักทายกัน

"สวัสดีครับคุณอีธาน"

สำเนียงเเปล่ง ๆ ของประธานเยว่ทักทาย

"สวัสดีครับ นี่เลขาผม และผู้ดูแลผมครับ"

"สวัสดีค่ะประธานเยว่ ฉันพิชชาค่ะ"

"ผมคิมครับ"

ทั้งหมดนั่งลงบนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มบทสนทนาเกี่ยวกับการทำสัญญาคู่ค้าทางธุรกิจ ซึ่งกินเวลาไปถึง 2 ชั่วโมง

"ท่านประธานได้จัดเตรียมอาหารไว้แล้ว เชิญรับประทานร่วมกันนะครับ"

สเต๊กหรูถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม พร้อมกับไวน์แบรนด์ดังที่กลิ่นหอมเตะจมูก

"แด่ความรุ่งเรืองครับ"

ประธานเยว่ยกแก้วขึ้นพร้อมพูดเสียงแปล่ง ๆ

"แน่นอนครับ"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างชั่งใจ แต่พิชชาก็ยอมยกแก้วขึ้น ทุกคนเชียรส์และกระดกจนหมดแก้ว พิชชาสูดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะข่มตาแน่นและยกแก้วขึ้นกระดก โดยมีสายตาคมเหลือบมอง

เมื่อเยว่หวงฮีกลับ พิชชาจึงขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนจะเดินทางกลับบริษัท

มือเล็กปิดประตูลง เธอตรงไปยังอ่างล้างหน้าและหายใจหอบ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ มือก็ยกขึ้นยันตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง

เธอคออ่อน อ่อนมาก ๆ แต่ที่ไม่ได้พูดอะไรไปเพราะกลัวจะทำให้อีธานหงุดหงิดหรือหาเรื่องบีบให้เธอลาออก

"อึก!"

พิชชาสะอึกหน้าแดง มือเล็กแกะกระดุมที่คอเสื้อออกด้วยความทุลักทุเลเพื่อระบายความร้อนในร่างกาย เลือดของเธอสูบฉีดจนร้อนพล่านไปหมด

แกร็ก!

"ท่านประธาน"

เธอเรียกชื่อคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาเสียงแผ่ว เขาปิดประตูหันมามองเธอ จนเรียวขาเล็กต้องก้าวถอยหลังช้า ๆ

"ทำไม เกลียดขี้หน้าฉันขนาดนั้นเลยรึไง"

ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม เขาสาวเท้าเข้ามาช้า ๆ จนใจดวงน้อยเต้นระส่ำ พิชชาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชยเข้ากับกำแพง ใบหน้าสวยที่แดงก่ำตื่นตระหนก ก่อนจะหันไปมองห้องน้ำ และรีบเอาตัวเข้าไปข้างใน มือที่สัานเทาพยายามล็อกประตู หากแต่ก็ไม่ทันการ

พรึ่บ!......ปัง!

"โอ้ย!"

ลำตัวหนาสอดแทรกเข้ามาภายในห้องน้ำแคบ ๆ เขาปิดประตูลงและล็อคเสร็จสรรพ มือก็คว้าเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น จนร่างของเขาและเธอแนบชิดกัน

"ปล่อยฉันนะ!"

เสียงแผ่วท้วง มือเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงก็ยกขึ้นดันอกหนาของอีธานออก

นัยน์ตาคมก้มลงจ้องมองใบหน้าแดงแจ๋ของคนในอ้อมแขน ก่อนจะขำในลำคอเบา ๆ มือของเธอที่กำลังพยายามผลักไสเขาแทบจะไม่เหลือแรงอยู่เลย

"เมาหรอ"

พิชชาส่ายหัว เธอเงยหน้ามองประธานหนุ่มที่ตัวสูงกว่าอย่างไม่พอใจ

"ฉันจะแจ้งตำรวจ อึก!"

เธอพูดแถมยังสะอึกต่อท้าย

"หึ"

อีธานขำ เขาอยากให้เธอเห็นสภาพตัวเองชะมัด

"ข้อหาอะไร"

"อนาจารไงคะ"

ใบหน้าคมพยักรับ

"งั้นก็ต้องเอาให้คุ้มสิ"

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง ไม่รู้เพราะเขาพูดไม่รู้เรื่อง หรือแอลกอฮอล์ทำให้เธอประมวลผลไม่ได้กันแน่

"คุณหมายถึงอะไ.....อื้อออ!!!"

เขาประกบริมฝีปากลงบนปากอวบอิ่ม มือหนาเลื่อนไปจับใบหน้าของเธอไว้ไใ่ฝห้หลีกหนีจากริมฝีปากของเขา

ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่นจนมือเล็กทุบลงบนไหล่หนาไปหลายที

พิชชาหลับตาแน่น สัมผัสจากลิ้นร้อนที่สอดเข้ามาหยอกล้อลิ้นเล็ก ลงกกับกลิ่นไวน์ที่คลุ้งไปทั่วโพรงปากทำให้เธอไร้เรี่ยวแรง ทรงตัวแทบไม่อยู่

จุ๊บ......จ๊วบ!

จากรสจูบที่หนักหน่วง ค่อย ๆ กลับกลายเป็นรสจูบอันเชื่องช้า และเนิบนาบ ความร้อนแผ่นซ่านไปทั้วจนร่างเล็กกำลังจะทรุดลงกับพื้น ดีที่ลำแขนหนาของอีธานกอดรัดเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม

"อื้อออ!"

พิชชาส่งเสียงอื้ออึงในลำคอท้วงด้วยแรฃทั้งหมดที่เหลืออยู่ก่อนเธอจะขาดอากาศหายใจและเป็นลมไปซะก่อน

อีธานถอนริมฝีปากออกช้า ๆ นัยน์ตาคมจ้องคนที่หอบหายใจรวยรินในอ้อมแขน มือเล็กก็กำเสื้อสูทของเขาไว้แน่น เพื่อรั้งไม่ให้ตัวเองล้มลง

ริมฝีปากอวบอิ่มสีสวยวาววับจากรสจูบอันเร่าร้อนของประธานหนุ่ม

แกร็ก

เสียงประตูที่เปิดออก และฝีเท้าหลายคู่ เรียกสติของเธอทันที พิชชามองอีธาน ซึ่งเขาเองก็จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

"วันนี้ลูกค้าไม่เยอะ ดีจริง ๆ"

เสียงบทสนทนาจากคนที่พึ่งเข้ามาเรียกความกังวลให้พิชชาได้เป็นอย่างดี เธอกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น สีหน้าและนัยน์ตาสวยเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"เห็นว่าคนที่หล่อ ๆ คนนั้นจองไว้ทุกโต๊ะเลยนะ คงจะรวยมาก"

"หล่อด้วยจ้ะ เค้าคือคุณอีธาน ประธานบริษัทเอสเค ยังโสดด้วยน้า"

ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างพอใจ ผิดกับพิชชาที่เบือนหน้าหนีจมูกโด่งที่จรดลงบนแก้มสวย

"ปล่อยนะ!"

เธอว่าเสียงแผ่ว มองเขาทั้งน่ำตาที่รื้นขอบตา หากแต่อีธานที่เหมือนกำลังนึกสนุกกลับไม่ได้สนใจคำปรามของเธอสักนิด

ฟอด!

ตาสวยเบิกกว้าง เมื่อโดนขโมยหอมไปฟอดใหญ่

"แหมแก วัยกลัดมันแบบนั้น ถึงไม่มีแฟนก็ต้องมีคู่ขาบ้างล่ะ จะว่าไป ถ้าไม่มีบุญได้เป็นแฟน ขอแค่ได้ขึ้นเตียงด้วยสักคืนก็คุ้มจนไม่รู้จะคุ้มยังไงแล้ว"

เสียงหัวเราะคิกคัก พร้อมกับฝีเท้าที่ห่างออกไปพาให้พิชชาถอนหายใจอย่างโล่งอก จนเธอลืมไปเสียสนิทว่าอยู่ในอ้อมแขนของประธานหนุ่มใจร้าย

"เธอล่ะ คิดแบบนั้นรึเปล่า"

เขากระซิบข้างหูเสียงจนเธอรีบผลักเขาออกให้ห่าง ซึ่งครั้งนี้เป็นผล ประธานหนุ่มยอมผละออกไปแต่โดยดี

"ทุเรศที่สุด"

พิชชาว่าด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ เธอเปิดประตูออกไปด้านนอกพร้อมกับล้างริมฝีปากที่อีธานพึ่งเล่นสนุก ก่อนจะรีบสบัดหัวไล่ความเมามาย พยายามสาวเท้าเดินออกไปทันที