8

​“อะแฮ่ม!”

เพลิงกระแอมเมื่อเห็นภรรยายิ้มไม่หยุดเลยตั้งแต่เช้า มื้ออาหารก็ดูจะแทบกินอะไรไม่ค่อยลงกระมังเพราะปลื้ม เขายังไม่ทันเห็นหน้าไอ้เด็กสีสันอะไรนั่นหรอก เพราะหมอนั่นเข้าห้องพักไปเสียก่อน เขากับหวานใจพากันหน้าตาตื่นเดินมาที่บริเวณล็อบบี้เช็คอินของรีสอร์ต ก็เจอแต่ตวงรักและเด็กพนักงาน ที่พากันทำหน้าเคลิ้มไปตามๆ กัน

​ตอนนี้บนโต๊ะไม้สักในห้องโถงที่มักจะใช้เป็นที่รับแขกบ้าง ที่นั่งเล่นประชุมเรื่องต่างๆ ในครอบครัวบ้าง มีกองหนังสือตั้งอยู่กองหนึ่ง นามปากกาสีสันล้วนๆ เขาพอจะรู้หรอกว่า เมียรักกำลังจะทำอะไร

​ไม่ได้ๆ ต้องขัดขวาง

​แล้วเขาจะขวางตรงๆ ก็เกรงว่าเมียจะโกรธขึ้นมาอีก เพิ่งจะมีคดีกันไปหมาดๆ นี้ด้วยที่เขาทำหึงหวงเกินเหตุเกินที่ควรจะเป็นไป อืม...ฉะนั้น

​เขาควรจะส่งตัวแทนไปขัดขวาง

​ตัวแทนนั้นเห็นว่าจะต้องลงที่...

​“หวาน...มานี่หน่อย พ่อมีอะไรจะคุยด้วย”

เขากวักมือเรียกลูกสาว หวานใจกับนาวินกำลังเตรียมตัวจะออกนอกบ้านกัน ยัยตัวยุ่งขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็เดินมาหาบิดาแต่โดยดี

​“มีอะไรเหรอพ่อเพลิง”

​“พ่อมีอะไรจะให้ช่วย”

​“เรื่องนายสีสันนั่นหรือเปล่า?”

​โอย...ต้องแบบนี้สินะลูกสาวพ่อ ไม่ทันอ้าปากก็รู้ใจแล้ว เพลิงพยักหน้า แล้วโน้มคอลูกสาวลงมาซุบซิบกันสองคน

.....................................................................................................................................................

​

​ตวงรักมองหน้าลูกสาว ที่ขอติดสอยห้อยตามมาด้วย เธอตั้งใจจะไปขอลายเซ็นนักเขียนคนโปรด เพียงเท่านั้นแล้วจะปล่อยให้แขกคนสำคัญของเธอพักตามสบาย

​“อะไรน่ะหวาน นี่พ่อสั่งให้ตามมาหรือเปล่า”

​“เปล่านะแม่ หวานก็แค่จะต้องทำรายงานเกี่ยวกับรีสอร์ตน่ะ เลยจะมาสำรวจรีสอร์ตของเราให้รอบๆ ว่ามีอะไรเพิ่มเติม บริการแขกเป็นยังไง หวานมาทำการศึกษานา ไม่ได้มากันซีนใคร”

​“เอาดีๆ”

ตวงรักกอดอก จ้องลูกสาวตาเขม็ง หวานใจยิ้มประจบจนตาหยี ก่อนจะก้มลงกอดและหอมมารดาฟอดๆ

​“แหม...แม่อะ หวานไปด้วยเฉยๆ เอง ไม่ได้ไปป่วนอะไรจริงๆ พ่อไม่ได้สั่งด้วย พ่อน่ะบอกแล้วไงว่าจะไม่ยุ่ง เข้าใจแม่ตวงของหวานแล้ว ว่าแค่กรี๊ดเฉยๆ ไม่ได้ไปคิดเยอะกว่านั้น”

​“อย่ามาทำปัญญาอ่อนเหมือนพ่อของเรานา แม่โกรธคู่จริงๆ ด้วย”

​“แม่จ๋า หวานไม่ได้คิดไม่ดีกับแม่จ๋าจริงๆ นะ”

หวานใจลูบหน้าลูบหลังมารดา เธอไม่ได้คิดเท่าไหร่หรอก ก็แค่หวงตามพ่อเพลิงเฉยๆ แม่จ๋าของเธอยังสวยมาก บอกว่าอายุสามสิบต้นๆ ก็ยังน่าเชื่ออยู่ล่ะ ไม่ได้คิดเวอร์ขนาดพ่อ แต่ก็ต้องกันไว้ก่อน

​“งั้นก็ดีแล้ว แม่จะไปดูแลแขกตามปรกติ แล้วก็จะไปแวบขอลายเซ็นสีสันด้วย”

ตวงรักอวดถุงผ้าที่คล้องแขนมาให้ลูกสาวดู หวานใจอ่านหนังสือคนล่ะแนวกับมารดา เธอชอบอ่านการ์ตูนมากกว่าอ่านนวนิยายแบบนี้ มือเรียวหยิบคว้าขึ้นมาเล่มหนึ่ง แล้วพลิกๆ ดู พลางย่นจมูกน้อยๆ

​“มันสนุกตรงไหนน่ะแม่ นิยายของนายนี่”

​“ต้องลองถึงจะรู้” มารดาเอ่ยเชิญชวน

“แล้วจะติดหนึบ”

​“ไม่อะ...อ่านกินทามะของหวานต่อดีกว่า”

เธอเอาวางคืน แล้วเดินควงกับมารดาตรงไปยังรีสอร์ต

​รีสอร์ตของสวนส้มตะวันฉาย แบ่งเป็นบ้านพักหลังเล็กๆ ปลูกแยกกันเล็กน้อย พอให้มีบริเวณให้แขกเป็นส่วนตัว โดยมีบริเวณบริการลูกค้าและเช็คอิน รวมถึงห้องรับประทานอาหารแยกส่วนไว้ ตกแต่งด้วยบรรยากาศธรรมชาติ หอมกรุ่นไปด้วยดอกส้มและดอกไม้ไทยๆ มีส่วนของแปลงปลูกต้นส้ม และผลไม้อีกสองสามชนิด ให้แขกเก็บกินได้ฟรี บริการพิเศษคือถ้าอยากเรียนรู้ ทดลองเป็นชาวสวนส้มแบบสนุกๆ ก็สามารถไปเป็นชาวสวนส้มตะวันฉายได้ด้วย โดยจะมีรถมารับในเวลาที่คนงานทำงานปรกติ มีการสอนให้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องส้มไปด้วย เป็นกิจกรรมของทางรีสอร์ต และทางสวนส้มมีทริปเที่ยวเชียงใหม่ไว้บริการต่างหากด้วย

​ตวงรักมาตรวจงานของเธอตามปรกติ เธอมักจะมาทำงานที่รีสอร์ตในช่วงสายเพราะช่วงเช้าต้องช่วยงานสามีที่สวนส้ม ก่อนเที่ยงก็จะกลับไปรับประทานอาหารกับสามีที่บ้าน ถ้าแขกเยอะก็จะมาช่วยพนักงานดูแลความเรียบร้อยอีกครั้ง แต่ส่วนมากคนทำงานเก่าแก่ก็ทำงานได้เรียบร้อยกันดี ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ นานๆ ครั้งเจอแขกแบบคาดไม่ถึงบ้างอะไรบ้าง ถึงจะมาถึงมือของตวงรักให้จัดการ

​“เรียบร้อยดีนะ ปาย แขกที่เข้าใหม่มีสามหลังใช่ไหม?”

​“เจ้า มีสามหลังเจ้า สองหลังพักแค่เสาร์อาทิตย์นี้ แล้วเปิ้นก็ขอลงทริปแอ่วเจียงใหม่ไว้ แม่เลี้ยงจะหื้อไผไปเจ้า อ้ายน้อยกะว่าอ้ายยุทธ”

​“เอานายน้อยดีกว่า ขานั้นเอนเตอร์เทนเก่ง”

ตวงรักก้มหน้าดูบัญชี และสต็อกเพื่อตรวจตราว่ามีอะไรหมดแล้วจะต้องไปซื้อเพิ่มไหม

​“แขกที่มาเมื่อเช้า เปิ้นยังบ่มีรายการอยากได้ทริปเพิ่มนะเจ้าแม่เลี้ยง”

​“ก็จัดอาหารให้เปิ้นตามปรกติละกันเน้อ”

ตวงรักว่า เธออู้คำเมืองเป็นเพราะอยู่เหนือมานาน พนักงานที่นี่ส่วนใหญ่ก็พูดภาษาเมืองปนกับภาษากลางกับแขก เหมือนเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งและทำให้แขกประทับใจกับสำเนียงของทางเหนือที่หวาน ช้า ฟังแล้วอารมณ์เย็น ถึงกับมีเพื่อนของเธอที่มาจากภาคอื่น มาเที่ยวที่นี่ ออกปากว่าคนเหนือนี่พูดเพราะกันไปหมด ด่ากันเป็นหรือเปล่านะ คุยกันเพราะจริงๆ เย็นนั้นเกิดเรื่องที่สวนส้มของเธอ สามีภรรยาที่มาทำงานเกิดทะเลาะกันเสียงดัง เพื่อนของเธอฟังๆ แล้วยังหาว่าเค้าตะโกนคุยกัน...ทั้งที่ออกจะด่ากันไฟแลบขนาดนั้น เจ้าหล่อนยังฟังไม่ออกว่าเค้าด่ากัน

​“ส่วนมื้อแลง (เย็น) ก็ขึ้นขันโตกตามปรกติ อาทิตย์หน้ามีแขกจองไว้เกือบเต็มอยู่ มีอะไรขาดเหลือไหม เดี๋ยวจะได้ไปเสาะ(หา) ซื้อเพิ่ม”

​“มีดอกไม้ที่เฮาสั่งประจำนะเจ้า เปิ้นปิดร้านสองอาทิตย์ แม่เลี้ยงท่าจะต้องหาร้านมาส่งใหม่เน้อ”

​“ต้องหื้อ(ให้)พี่แพนเค้กช่วยหา”

ตวงรักพึมพำ หวานใจได้ยินเข้าก็รับอาสา เธออยากไปหาแพนเค้กเพื่อนสนิทของมารดาและบิดา ที่เปิดร้านเสริมสวยในตัวเมือง

​“หวานไปบอกป้าแพนเค้กให้เองนะแม่ อยากไปเที่ยวในเมือง”

​“ดีๆ งั้นก็ช่วยแม่ซื้อของกลับมาด้วยละกัน ฝึกงานไปด้วยในตัว ไหนๆ บอกว่าตามแม่มาเพราะจำรายงานเรียนรู้งานรีสอร์ตนี่”

มารดาว่า เล่นเอายัยตัวแสบแอบย่นจมูกน้อยๆ เธอมองไปรอบๆ บริเวณรีสอร์ต แขกบางคนออกมารับประทานอาหาร และเตรียมตัวสำหรับทริปการท่องเที่ยวที่ลงไว้

​เธอมองไม่เห็นนายสีสันนั่นเลยแหะ...แล้วหมอนั่นจะพักกี่วันหว่า คงจะไม่กี่วันหรอกน่า พ่อเพลิงก็ตีโพยตีพายไปเยอะจริงๆ นั่นแหละ แต่เธอก็เข้าใจพ่อแหละนะ

​“เอ่อ...ขอโทษนะครับ จะมาขอเพิ่มวันพักน่ะครับ”

เสียงทุ้มๆ ดังขึ้น ขณะที่ตวงรัก ปาย และหวานใจกำลังนั่งจดรายการของขาดสต็อกกันอยู่

​“อ้าว...คุณสีสัน”

มารดาของเธอยิ้มกว้างทันที สายตาของท่านเป็นประกาย ยามมองใบหน้าของนักเขียนในดวงใจ อย่าว่าแต่มารดาของเธอเลย ปายเองก็มองหน้าของเขาด้วยสายตาวิบวับเช่นกัน

​จะตื่นตะลึง ปลื้มอะไรกันนัก ก็แค่...

​หวานใจมองจ้องที่ใบหน้าที่ตอนนี้กลายเป็นเป้าสายตา เธอมองไล่ไปตามรูปหน้า เรือนผม คิ้ว...นัยน์ตา...ทำไมตาถึงสวยจังนะ กลมโตใสเป็นประกาย นัยน์ตาของเขาสีน้ำตาลเข้มจัด ขนตาดกสวยเป็นแพ จมูกเรียวได้รูป มีไรหนวดขึ้นนิดๆ ตามสันกราม ริมฝีปากหยักอิ่ม...สีเข้มเล็กน้อย ผมของเขายาวเคลียไหล่ สวมแค่เสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงนอนผ้านิ่มขายาว รองเท้าคีบ ทำไมถึงได้...

​อื้อหือ...

​ถ้ามีกระจกส่องตอนนี้หวานใจคงจะเห็นสายตาตัวเองที่เบิกค้างนิดๆ วิบวับเป็นประกาย ยามที่มองเขาอย่างเผลอไผลเช่นกัน

​“ถ้าผมจะลงพักยาว เอ่อ...”

เขานิ่วหน้าเล็กน้อย แล้วล้วงเอากระเป๋าเงินออกมา นึกคำนวณในใจว่าเงินตนเองเหลือเท่าไหร่ในธนาคารที่พกบัตรเดบิตใบนี้มาด้วย

​“ประมาณเดือนหนึ่ง ต้องจ่ายค่าห้องเท่าไหร่ครับ”

เดือนหนึ่งคงจะพอทำให้เรื่องสงบลงไปได้แล้ว...หรือเปล่า นักเขียนหนุ่มคิดในใจอย่างว้าวุ่น

​“เอ...”

ปายทำหน้ายุ่งเล็กน้อย เพราะไม่เคยมีลูกค้ามาขอพักนานขนาดนี้มาก่อน เธอรามือจากงานชั่วคราว แล้วหันมามองหน้ากับเจ้านาย ส่วนหวานใจถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าศัตรูหัวใจแบบมโนเตลิดไปเองของบิดาจะอยู่ที่รีสอร์ตนี่นานมากขนาดนั้น

​“ว่ายังไงคะแม่เลี้ยง เราจะคิดเรทราคายังไงดี”

​“อืม...” ตวงรักคำนวณตัวเลขในใจคร่าวๆ เธอไม่อยากคิดราคาสูงจนเกินไปนัก

“จะมาพักนานขนาดนี้ จะมาเขียนงานนอกสถานที่หรือคะ”

​“ก็...” ธงรามยิ้มนิดๆ เขาหัวแกรกๆ เขาไม่ค่อยโกหก นานครั้งนานหน พอคิดจะโกหกก็คิดไม่ออก เลยได้แต่หลบตา แล้วก็ทำท่าวุ่นวายไปหมดแบบนี้

​เห็นว่าชายหนุ่มดูอึดอัดใจ เธอเลยไม่ได้ถามต่อ จึงบอกเรทราคาไป แล้วบอกว่าเขาสามารถเช่ามอเตอร์ไซค์ขี่ไปในเมือง หรือจะให้คนงานมาขี่ให้ก็ได้ไปรับส่งให้ได้ ธงรามตกลง พร้อมกับควักบัตรเดบิตออกมาจ่าย เขาดูจะเครียดตอนที่ปายนำไปรูด แต่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมันผ่านโดยดี

​เขากลัวว่าความแตกแล้วจะมีเรื่อง กระทบมาถึงเขา แน่ล่ะมันกระทบแน่นอน ไปทำเรื่องใหญ่ไว้ขนาดนั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้มารดาจะเป็นยังไงบ้างนะ นายลักษณ์จะจัดการสถานการณ์แบบไหน โอย...คิดแล้วก็กลุ้มใจจริงๆ

​หน้าตายุ่งๆ ของเขาตกอยู่ในความสังเกตสังกาของหวานใจ ที่ชักจะได้กลิ่นแปลกๆ เกี่ยวกับพ่อขวัญใจของมารดาเธอคนนี้เข้าเสียแล้ว

​เอ...

​หรือว่าที่มาหลบๆ ซ่อนๆ ที่รีสอร์ตของเรานี่ไปทำอะไรไม่ดีมาหรือเปล่านะอีตาคนนี้