24

เป็นยังไงบ้างคะเช้านี้ ยังมีไข้หรือเปล่า...

​ก็นิดหน่อยครับ

​อยากกินอะไรไหมคะเช้านี้ เดี๋ยวหวานจะซื้อไปให้

​เอ่อ...รบกวนน้องหวานมากไหมครับ

​ไม่เลยค่ะ

​แล้วแต่น้องหวานเลยครับ พี่กินอะไรก็ได้

​ถ้าอย่างนั้นหวานเอาโจ๊กไปให้นะคะ

​ขอบคุณมากครับ พี่จะรอนะครับ

​

​หวานใจอมยิ้ม เธอพิมพ์ข้อความโต้ตอบกับธงราม วันนี้เธอลุกมาช่วยมารดาทำอาหารเช้า เป็นโจ๊กหมูสับ และเครื่องใน ใส่เห็ดหอม เมื่อคุยกับธงรามแล้วว่าเธอจะเอาโจ๊กไปให้เขา หวานใจก็ก้มๆ เงยๆ มองหาถุงแกงร้อน มารดาที่กำลังยืนตักโจ๊กใส่ชามอยู่จึงหันมามองแล้วจึงเอ่ยถามบุตรสาว

​“หาอะไรน่ะ หวาน”

​“หาถุงแกงน่ะค่ะแม่ มีอยู่บ้างไหมคะที่บ้านเรา”

​“มีสิ” ตวงรักตอบแล้วเปิดลิ้นชักด้านบนของเคาน์เตอร์ครัวออก หยิบถุงพลาสติกส่งให้ลูกสาว

​“แม่คะ เอ...ขนมปังเผือกที่แม่อบเมื่อเช้า หวานขอไปสักแถวนะคะ”

​“อื้มเอาสิ ว่าแต่หวานจะเอาไปให้ใครน่ะ”

​“เอาไปให้พี่รามค่ะ”

เจ้าตัวตอบ แล้วตักโจ๊กใส่ถุงอย่างระมัดระวัง มารดาหรี่ตาเล็กน้อยมองบุตรสาว เธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้ทักอะไรแม่ตัวแสบ ปล่อยให้หวานใจตระเตรียมของไปให้แขกพิเศษ และก่อนที่ลูกสาวจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ออกไป เธอก็เอ่ยขึ้นลอยๆ

​“ไปแล้วก็เลยไปเอาทรีเม้นท์ให้แม่ที่ป้าแพนเค้กเลยล่ะ กลับมาจะได้มีของหิ้วติดไม้ติดมือมา พ่อเราจะได้ไม่เต้นมาก”

​“เอ๋”

เมื่อมองสบตากับมารดา แล้วท่านยักคิ้วให้ ก็พอจะเข้าใจ ว่าทำไมท่านถึงให้เธอเลยไปไกลถึงโน่น หวานใจย่นจมูกน้อยๆ แล้วเอ่ยตอบมารดา

​“แม่คะ หวานไม่ได้คิดอะไรกับพี่รามเค้านะ แค่ไปดูแลตามหน้าที่เฉยๆ”

​“แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา”

​“งั้นหวานไปละนะ”

เจ้าหล่อนแก้มแดงน้อยๆ แน่ล่ะ คนที่แอบจ้องอย่างตวงรักมองเห็นมองออกด้วย ทำไมเธอจะไม่รู้ใจลูกสาวที่เธอเลี้ยงมาเองกับมือกันล่ะ

​“หึๆ สงสัยงานนี้จะมีคนตกหลุมรักแหะ แต่ว่า...เฮ้อ...เปลี่ยนจากเรามาเป็นยัยหวาน ระเบิดจะลงหนักมากกว่าเดิมรึเปล่านะ”

​เธอนึกถึงสามี แล้วก็ส่ายหน้า...

................................................................................................................................................................................

​ธงรามนั่งที่ระเบียงของห้อง เขาแอบก้มลงมองสำรวจตัวเอง ยกแขนเสื้อขึ้นดม แอบลุกไปส่องกระจกมองความเรียบร้อย หมุนตัวไปมาหน้ากระจกอีกรอบ แล้วค่อยเดินก้าวยาวๆ มาทำทีนั่งสงบอยู่ตรงเก้าอี้ เขากำลังรอ...ใครบางคนที่จะมาพร้อมอาหารเช้า อา...วันนี้เขามีความสุขจัง

​เสียงมอเตอร์ไซค์คุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงเพรียวที่อยู่ในชุดจั๊มสูทลายดอกไม้สีขาวขาสั้น ตัวเสื้อเป็นคอปกเชิ้ต แขนยาว แบบของมันส่งให้คนใส่ยิ่งดูสูงระหง และเน้นรูปร่างบางส่วนเพราะเจ้าตัวติดกระดุมลงต่ำเล็กน้อย เธอเป็นสาวแล้วไม่ใช่เด็ก...สวยเซ็กซี่ชนิดที่ทำให้เลือดชายพุ่งกระฉูดได้แบบไม่ต้องพยายาม ใบหน้าเนียนใสนั้นแต่งแต้มมาเล็กน้อย ผมยาวเกล้าเป็นมวยไว้ง่ายๆ เครื่องประดับชิ้นเดียวที่เขาเห็นคือสร้อยทองห้อยจี้ตัวดับเบิลยู น่าจะเป็นชื่อของเธอเอง

​หวานใจลุกขึ้นมาแต่งตัว...เป็นพิเศษ แม้จะเถียงตัวเองแค่ว่าวันนี้เธออยากสวยเท่านั้น ไม่ได้อยากจะมาสวยให้ใครดูหรือประทับใจก็เถอะ แต่พอเห็นสายตาของธงรามที่มองจ้องตน เธอก็อดรู้สึกปลื้มใจไม่ได้ นึกดีใจที่ไม่ได้สวมแค่เสื้อยืดกางเกงยีนง่ายๆ แบบเดิม

​เออ...แล้วทำไมจะต้องอยากสวยนะเรา

​แม่ตัวแสบย่นจมูกน้อยๆ แก้มแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ธงรามลุกขึ้นทักทายเธอ และตรงเข้ามาช่วยเธอหิ้วข้าวของ เพื่อไปที่ระเบียงหน้าบ้านพักของเขา

​“หวานมีโจ๊กมาฝากค่ะ แล้วก็ขนมปังเผือก แม่ตวงอบเอง กินเปล่าๆ ก็อร่อย แต่มีสังขยามาด้วยนะคะ”

​“ฟังดูน่าอร่อยจังเลยครับ น้องหวานกินมาหรือยัง กินด้วยกันไหม?”

​“ยังเลยล่ะ หวานรีบออกมา กลัวพ่อเห็นแล้วถามมาก”

เธอเอามาเผื่อตัวเองด้วยนั่นแหละ แต่เธอไม่ได้อยากกินข้าวเช้ากับธงรามหรอกนะ    

​เขาเทโจ๊กใส่ชาม ตอกไข่ลวกให้ตัวเองและเผื่อให้หวานใจ ทั้งสองนั่งกินอาหารเช้าด้วยกันหวานใจแอบลองมองเสี้ยวหน้าคมสันของคนตรงหน้า เขารวบผมไว้ง่ายๆ อวดใบหน้าคมสันเปี่ยมเสน่ห์ ยิ่งมองก็ยิ่งเพลิน คนอะไรก็ไม่รู้...เฮ้อ...

​“มองอะไรหรือครับ”

คนถูกมองจับได้ว่ากำลังโดนจ้องสังเกตจากสาวน้อยตาคมตรงหน้า หวานใจสะดุ้งน้อยๆ แก้มแดงก่ำทันที แต่โดนจับได้เสียแล้วว่าแอบมองเขา

​“คือ หวานมองว่าพี่รามมีรอยบวมที่ไหนอีกหรือเปล่าน่ะค่ะ ไม่ได้มองเพราะว่าพี่รามหล่อมากหรอกนะ อุ๊บ!”

​พูดไปแล้วก็เอามือปิดปาก ทำตาโต ธงรามกลั้นขำกับท่าทางนั้น สมัยนี้เด็กสิบแปดสิบเก้าบางคนก็ดูเป็นสาวเกินตัว แต่คนตรงหน้าเหมือนจะไม่ใช่ เธอถึงจะดูห้าว ก๋ากั่น แต่ก็ไม่ได้แพรวพราวเรื่องอื่นเลย

​น่ารัก...

​“ไม่มีแล้วครับ ตอนนี้หายดีแล้ว” ว่าแล้วก็เอาแขนชูขึ้นสองข้าง มันเหลือเพียงจุดเล็กๆ สีแดงจางๆ “นี่ไง...พี่หายดีแล้ว ถ้าน้องหวานจะชวนไปดูอาณาจักรผึ้งมิ้มอีกหน พี่ก็ไปได้นะ”

​“แหม...อยากไปจริงๆ น่ะเหรอคะ” เธอทำตาวาว ธงรามหัวเราะ

​“ถ้าหวานอยากให้ไป พี่ก็ไปได้ครับ”

​“หวานไม่ใช่คนซาดิสม์ ชอบเห็นคนเจ็บปวดเสียหน่อย ที่หวานแกล้งพี่รามก็เพราะ...หวงแม่กับหวงยัยสร้อย แหะๆ แล้วก็คงไม่ทำอีกแล้วล่ะค่ะ หวานขอโทษอีกครั้งนะคะ”

​“หวานหวงแม่กับเพื่อนไม่ให้พี่ยุ่ง” นัยน์ตาคมนั่นช้อนมองหล่อน หวานใจเลิกคิ้ว แล้วมองสบตากับเขา

​“แล้วหวานหวง...”

​“ไอ้ราม ไอ้ราม เพื่อนรัก เพื่อนซี้”

เสียงตะโกนดังลั่น ขึ้นมาขัดจังหวะกลางครัน พร้อมกับร่างสันทัดคุ้นตา ที่เดินแกมวิ่ง โบกไม้โบกมือให้เขา ธงรามมองไปตามเสียง อยากจะหาอะไรขว้างเพื่อนรักเอาสักที ที่โผล่มาแบบไม่ดูเวล่ำเวลาเลยจริงๆ สิน่า

​คนอุตส่าห์กำลังจะกล้า

​เฮ้อ...

​หวานใจขอตัวกลับเมื่อเห็นว่าธงรามมีแขก เธอเรียกพนักงานมาช่วยเก็บของ แล้วขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไป โดยมีสายตาของทิวสนมองตามตาละห้อย  เมื่อสาวเจ้าลับตาไปแล้ว เขาก็หันมาซักเพื่อนรักที่ยืนกอดอก มองเขาด้วยสายตาเหมือนรู้ทัน

​“ใครวะ”

​“ลูกสาวเจ้าของรีสอร์ต ไหนบอกจะเข้ามาบ่ายๆ แล้วทำไมมึงถึงมาแต่เช้าวะ”

​“โหย...ขืนรอถึงบ่าย มึงก็คงจะได้ไปงานรดน้ำกูแล้วล่ะ”

ทิวสนเอนลงนั่งบนเก้าอี้ ตายังมองไปยังทิศที่หวานใจหายไปเมื่อครู่

​“มิน่ามึงถึงอยู่ที่นี่ซุ่มเงียบ แหมๆ มีของดีสิไอ้ราม น้องเค้าโคตรเซ็กซี่อะ สวยจัดเลย...”

​“อะแฮ่ม!” ธงรามกระแอม

“สิบแปดถึงหรือเปล่าไม่รู้ ระวังเหอะจะพรากผู้เยาว์ พ่อเค้าดุมากด้วยนะโว้ย กูจะเตือนไว้ก่อน ว่าแต่ทำไมกูถึงจะต้องไปงานรดน้ำมึงวะ ถ้ามึงมาช้า รดน้ำนี่? รดน้ำสังข์”

​“รดน้ำศพกูสิ ใครบอกรดน้ำสังข์” ทิวสนหัวเราะ

“ก็น้องสาวชาวเหนือที่กูตกได้นั่นแหละ เอ่อเห้อ...มีผัวแล้วก็ไม่เคลียร์ก่อน เฮียเกือบสู่สุขติไปเสียแล้ว ดีนะหนีทันนี่กูเลยลืมเป้ไว้ที่นั่น คว้ามาได้แต่กระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ แล้วก็ชีวิตน้อยๆ ของทิวสน”

​“ไอ้ห่า”

อดหัวเราะขำเพื่อนไม่ได้ แต่ก็ยังไม่วายทำหน้าเคร่งกับทิวสน เพราะรู้สันดานเพื่อนดี บางทีก็ต้องย้ำบอกกันจริงจังล่ะ เขาเอื้อมมือจับบ่าของเพื่อน แล้วบีบเบาๆ จ้องหน้าทิวสนด้วยสายตาเคร่งขรึม

​“ไอ้สนกูจริงจัง เรื่องของน้องหวาน มึงห้ามยุ่งกับเขานะ”

​“น้องหวาน อ้อ...สาวน้อยสุดฮอตเมื่อกี้น่ะเหรอ ทำไมวะ”

​“มึงอยากสู่สุขคติจริงๆ ก็ลองจีบน้องเค้าดู” เห็นสีหน้าสีตาของธงรามแล้ว เพื่อนสนิทที่คบกันมาพอรู้อกรู้ใจ ก็หรี่ตาลงน้อยๆ

​“ทำไมวะ ใครจะทำให้กูสู่สุขคติ พ่อเขาหรือว่ามึง”

​“เกี่ยวอะไรกับกู”

ธงรามถึงกับมีสีเข้มขับขึ้นตามโหนกแก้ม เห็นชัดจะแจ้งแก่ตาแล้วแบบนี้ ทิวสนก็ยิ้มกว้าง

​“นั่นแน่ะ นั่นแน่ นั่นไง มึงชอบเขาล่ะสิไอ้ราม ตาถึงนะมึง ยังเด็กก็สวยขนาดนี้ โตเต็มที่จะสะพรึงขนาดไหน กูว่าล่ะทำไมถึงหนีหอ ปล่อยน้องมึงสวมรอยแทนแบบไม่เสียดายสักนิด อิอิอิ”

​“เอ่อ...” คนโกหกไม่เป็นอ้าปากค้าง ทิวสนตบบ่าเพื่อนรัก แล้วยิ้มกริ่ม

​“เฮ้ย...ไอ้ราม เพื่อน เรื่องหญิงน่ะ มันใครดีใครได้ว่ะ บอกตรงๆ อิอิอิ กูขอนอนสักตื่นสองตื่นก่อนนะ เก็บแรงเอาไว้ ตื่นมากูจะคุมมึงทำงาน มาหนนี้มึงต้องมีงานไปให้กูนะโว้ย...เพราะกูรับปากกับพี่เค้าไว้แล้ว ว่าจะต้องตามล่าหานิยายจากมึงไปตีพิมพ์ให้ได้”

​“แล้วถ้ากูไม่มีอารมณ์จะทำงานล่ะ” ธงรามแกล้งหยั่งเชิง

​“กูจะแย่งมึงจีบน้องหวาน”

​“ไอ้...”

ธงรามสบถด่าเพื่อน ทิวสนหัวเราะชอบใจก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักแล้วปิดประตู ทำเหมือนกับตนเป็นเจ้าของห้องไปเสียอย่างนั้น ทิ้งให้ธงรามหัวเสียอยู่ข้างนอก

​เล่นขู่กันแบบนี้

​ก็ต้องขุดสมาธิมาทำงานกันล่ะไอ้ราม...