25

       “ยัยสร้อย วันนี้มีนัดลูกค้าเยอะหรือเปล่า”

เมื่อมารดาใช้มาที่ร้านของภาสวินี ก็เข้าทางของหวานใจพอดี เพราะนาวินกับเธอได้นัดแนะแผนการบางอย่างกันไว้เมื่อคืน แผนการยิงนกอะไรของเจ้าน้องตัวแสบนั่นแหละ แถมยังจะมาช่วยเธอยิงธงราม เอ๊ย...นกอีกตัวเสียด้วย บ้าบอ เธอไม่มีนกให้ยิงสักหน่อย...หวานใจคิด

​ภาพใบหน้าของใครบางคนแวบมาในห้วงนึกอีกแล้ว...

​ไม่น่ะ...หวานใจ

​“มีอีกสามคนก็หมดล่ะ”

สร้อยสายตอบ เธอกำลังพักมือและพักกลางวัน นัยน์ตากลมโตของเธอมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของหวานใจ นึกถึงภาพของเพื่อนกับขวัญใจของเธออย่างธงรามแล้วก็อมยิ้ม อิจฉาหน่อยๆ ล่ะ แต่ก็...จะเป็นไรไปในเมื่อเธอก็แค่ชื่นชอบธงรามแบบไอดอล ไม่ได้อยากได้มาเป็นสมบัติเสียหน่อย แล้วถ้าคนที่จะได้ธงรามเป็นหวานใจแล้วล่ะก็ เธอลุ้นกันเต็มที่ล่ะ

​“อยากกินส้มตำฝีมือสร้อย เราไปปิกนิกกันในสวนตอนบ่ายๆ ไหม?”

​“สวนไหน สวนนั้นไม่เอาล่ะนะ” สร้อยสายว่า หวานใจหัวเราะพลางสั่นหน้า

​“ไม่แล้วสิ สวนส้มของฉันนี่ล่ะ ตรงริมบึงไงบรรยากาศดี ชวนนาวินไปเล่นกีตาร์ด้วยเข้าท่ามะ”

​“ก็...เข้าท่านะ จะให้ดีชวนคุณรามไปด้วยสิ”

​“จะไปยุ่งกับเขาทำไมล่ะ”

หวานใจทำตาขวางใส่เพื่อน สร้อยสายรีบโบกไม้โบกมือแก้ความเข้าใจผิดเลยทันที

​“แหมๆ ไม่อยากยุ่งหรอกย่ะ ชวนไปให้แกต่างหาก อิอิอิ”

​“หมายความว่ายังไงกันยัยสร้อย”

​“ก็หมายความว่าคุณรามไม่ใช่เป้าหมายของฉันอีกต่อไปล่ะ จริงๆ ก็ไม่เคยเป็นเป้าหมายอะ แค่ชอบในผลงาน และปลื้มในความหล่อเฉยๆ แต่เป้าหมายนั้นควรจะเป็นของเพื่อนนะ”

​“พูดจาอะไรเข้าใจยาก” หวานใจว่า สร้อยสายลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนเองที่นั่งอยู่ มานั่งเบียดกับเพื่อนรัก พร้อมกระซิบ

​“แนะๆ แกน่ะชอบคุณรามเค้าหรือเปล่าอะยัยหวาน”

​“ไม่ชอบเสียหน่อย พูดจาเลอะเทอะน่ายัยสร้อย”​

​“ถ้าไม่ชอบทำไมอาสาไปพยาบาลดูแลเค้า แถมยังพากันไปเดินเล่นลั้นลาที่ถนนคนเดินด้วย หน้าแกบานยังกะกระด้งไปโน่น ฉันกับนาวินเห็นกับตา”

​“เอ๊อ” หวานใจสั่นหน้า แก้มเป็นสีเรื่อ เธอขึงตาใส่เพื่อนรักที่กำลังอมยิ้ม

​“ไม่มีอะไรสักหน่อย ฉันก็แค่ไถ่โทษ ที่ทำเกินเลยไปตะหาก”

​“สาบานสิ”

​“จะสาบานทำไมล่ะ”

หวานใจเชื่อในเรื่องแบบนี้ เรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์นี่ ขืนสาบานไป...ไม่ดีหรอก...

​“แนะ”

​“พูดเยอะน่ายัยสร้อย ตกลงไปไหม จะได้ขอป้าแพนเค้กให้”

​“ไปก็ไป แต่คงจะสักบ่ายสามนะ แกไปซื้อของรอไว้เลย จะได้ไม่เสียเวลา”

​“อืม...”

​หวานใจเดินออกมาจากร้านเสริมสวยของภาสวินี เธอเดินเข้าไปในตลาด เดินซื้อของที่จะทำรับประทานกันในตอนบ่าย โทรศัพท์บอกให้นาวินได้เตรียมตัว ยิงกระสุนนัดแรก เอ่อน่ะ...น้องชายของเธอนี่ จะว่าไปก็เจ้าแผนการไม่หยอกเลยแหะ เห็นเอ๋อๆ แบบนั้น คิดอะไรแบบนี้เป็นได้ด้วย

​“ทางนี้เรียบร้อยดีล่ะ ทางนั้นเตรียมตัวไว้ได้เลยนะจ๊ะ”

​“ทางนี้จะให้ทางนั้น ชวนใครบางคนมาด้วยหรือเปล่า”

​“ไม่ต้องย่ะ”

หวานใจแก้มแดง แล้วรีบปฏิเสธ โอ๊ย...แล้วทำไมเธอจะต้องมีปฏิกิริยาทุกหนด้วยนะ เวลามีคนพูดเรื่องธงราม ใจจะเต้นแรงทำไมก็ไม่รู้ แล้วทำไมจะต้องวนเวียนคิดถึงเขากันนะ

​เธอหาข้าวของสำหรับรับประทานพอแล้ว ก็เดินต่อไปยังโซนของใช้ เสื้อผ้า และของเบ็ดเตล็ด หวานใจเลือกซื้อเสื้อผ้ามาสองสามชุด แบบของมันน่ารักจนเธออดใจไม่อยู่ แล้วเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ อีกหลายชิ้น ส่วนหนึ่งเอาไปฝากสร้อยสาย และมารดา เดินช้อปเพลินจนมาถึงงานที่มีชาวเขาเอามาขาย เป็นพวกผ้าปัก กางเกง เสื้อ และกระเป๋า มือของเธอคว้าจับเอากระเป๋าที่มีลายปักและลูกปัดประดับอย่างงดงามมาดูอย่างชื่นชม ใจตวัดคิดถึงใครบางคนขึ้นมาทันที

​เขาจะชอบไหมนะ?

​“ผ้าปักม้งงามๆ ทำจากงานฝีมือเน้อน้อง บ่แพงนะเจ้า ได้ไปคุ้มแน่นอน เอาไปขายต่อก็ได้กำไร มีชิ้นเดียวในโลก หญิงก็ใช้ได้ ชายก็ใช้งามเน้อ”

​แม่ค้าโฆษณาแบบนั้น เล่นเอาเงินในกระเป๋าสั่นเบาๆ ต่อรองราคากันอีกสามสี่คำ หวานใจก็จ่ายแบบใช้แอพธนาคาร เพราะว่าเงินสดไม่พอ

​งานปักมือ ราคาค่อนข้างสูง ปรกติแล้วเธอมักจะเป็นคนประหยัด และใช้เงินเป็น แต่ทำไมถึงซื้อของแบบนี้มาแบบไม่คิดกันหว่า แถมจะไม่ได้ให้ตัวเองเสียด้วย...

​หวานใจย่นจมูกน้อยๆ เอาเถอะ...เขาเป็นลูกค้าของรีสอร์ตของเธอ การทำให้เขาประทับใจ...หรือมอบของให้เขามันไม่ผิดนี่นา

​แล้วเธอจะหาโอกาสให้เขายังไงดีหนอ...

​หวานใจเดินกลับไปยังร้านเสริมสวย นั่งรอสร้อยสายทำงานจนเสร็จ สองสาวก็ซ้อนมอเตอร์ไซค์พร้อมกับข้าวของ กลับไปยังสวนส้มตะวันฉาย ป่านนี้นาวินคงจะตระเตรียมจัดแจงกระสุนนัดแรกไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ...

​ปิดเทอมหนนี้ มีสีสันจริงๆ สิน่า จนไม่อยากให้เปิดเทอมเลย...