62

​“เลยกลับค่ำเลยวันนี้ เพราะนาวินนั่นแหละ มัวแต่ไปต่อคิว”

​“ของมันต้องกินให้ได้ไงพี่หวาน แต่ก็ได้มาแล้วล่ะ อิอิ พี่รามครับ แวะตรงคอนโด...นิ้ด หนึ่งได้ไหมครับ เลยจากทางด่วนไปนิดเดียวเอง ผมจะเอาของแวะให้พัด”

​“แนะ...ตกลงต่อคิวนี่เพื่อสาวใช่มะ” หวานใจทำตาวาวๆ ใส่น้องชาย นาวินยักไหล่ แล้วเอ่ยออกมาเสียงอ่อน

​“ก็เค้าไปซุ่มซื้อชุดให้ผม สนับสนุนผมเต็มที่ ผมก็ต้องตอบแทนเค้าหน่อยล่ะ พัดชอบกินของแซ่บๆ ด้วยสิ น่าจะถูกใจ”

​“ซื้อชุด” หวานใจทำตาโต ก่อนจะหัวเราะคิก

“ชุดอะไรน่ะนาวิน อย่าบอกนะว่า แกจะไปอีกแล้วอะ”

​“เอ่อ...ก็นั่นล่ะ สนับสนุนผมจังเลย พัดเค้าชอบแต่งหน้านะ เป็นสาวห้าวที่ดันชอบเรื่องแบบนี้ พัดบอกว่าเค้าชอบแต่งหน้าให้ผมด้วยล่ะ เอ่อเห้อ...เหมือนจะดีใจ แต่ก็ปวดใจ โอ๊ย อยากจะร้องไห้ปนร้องเพลง”

​เห็นอาการกลัดกลุ้มของนาวินแล้ว หวานใจและธงรามก็อดยิ้มไม่ได้ แต่ไม่กล้าขำกันดัง เพราะสงสารชายหนุ่ม ที่ความรักคับอก จนต้องยอมทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองแถมมีชนักติดหลังที่ไปโกหกเขาไว้อีกต่างหาก

​“รอผมสิบห้านาทีเด้อ เดี๋ยวรีบลงมา”

​“ไม่ต้องรีบก็ได้นาวิน”

หวานใจโบกมือแล้วตะโกนตามหลัง หากน้องชายสั่นหน้า แล้วทำท่าเอามือปาดคอตัวเอง

​“ไม่ได้ๆ พี่หวานกับผมต้องถึงบ้านก่อนสองทุ่ม รายงานป้าตวงไปแล้ว เดี๋ยวพลาดเวลา ป้าตวงจะห่วง วันหลังอดไปอีกนา”

​หวานใจแลบลิ้นตามหลังน้องชายตัวยุ่ง หันมาอีกทีก็เจอเข้ากับรอยยิ้มอุ่นๆ ของคนรัก เธอหน้าแดงน้อยๆ นึกถึงเช้าที่ตื่นมาในอ้อมแขนเขา ต่างมองกันแล้วเขินทั้งคู่ ดีที่นาวินไม่ได้ล้อเลียนอะไร ทำเหมือนปรกติ ไม่อย่างนั้นคงจะพากันอายหนักกว่านี้แน่ๆ เฮ้อ...มันเป็นการใกล้ชิดกันอย่างยิ่งของเขาและเธอ การได้เรียนรู้ในสัมผัสและก้าวแรกของการก้าวสู่โลกแห่งหนุ่มสาวของหวานใจ ถ้าจะถามว่ารู้สึกอย่างไร หวานใจก็ตอบได้ตรงๆ ว่ามันช่างหวานละมุนเหลือเกิน

​มือเรียวของเขาค่อยเอื้อมจับมือเธอ เอาไปกุมไว้พลางบีบเบาๆ

​หวานใจดึงมืออุ่นนั้นมาจูบเสียเลย ทำให้ธงรามขมวดคิ้ว ก่อนจะหัวเราะหึๆ แล้วดึงเธอมากอด รัดเธอแน่นเหมือนจะแกล้ง จนหวานใจร้องโอ๊ย เขาถึงคลายอ้อมแขนลงบ้าง

​“พี่รามแกล้งหวานทำไม” เธอพึมพำอู้อี้กับอกเขา ธงรามขยี้ผมเธอเล่น แล้วถอนใจนิดๆ

​“หวานนั่นแหละ แกล้งพี่”

​“หวานแกล้งอะไรพี่ราม?”

​“ก็หวานจูบพี่ พี่ก็เลยอยากจูบหวานบ้าง แต่กลัวจูบแล้ว นาวินจะเห็น”

​“แน้...หวานแค่จุ๊บมือพี่รามเองอะ”

หวานใจว่า เขาเชยคางมนให้เงยมองหน้าเขา นัยน์ตาของเขายามมองเธอ แพรวพราวทำเอาเธอหน้าแดงและใจเต้น สายตาแบบนี้ของธงรามเธอเพิ่งจะเคยเห็น มันเจือไปด้วยความปรารถนาปนไปด้วยความรัก

​“พี่ก็ต้องจุ๊บหวานคืนไง”

​“พี่ราม”

หวานใจหลับตาปี๋ เหมือนเขาก้มหน้าลงใกล้ เผยอปากอย่างรอคอย...รอที่จะได้ลิ้มรสความหวานล้ำที่ชวนใจเต้นแรงอีกหน

​หากริมฝีปากนั้นแตะมาเบาบาง และถอยออกไป เธอปรือตาขึ้นมอง เห็นใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ๆ ธงรามบีบจมูกเธอเหมือนหมั่นเขี้ยว ก่อนจะปล่อยหวานใจออกจากอ้อมแขน

​“มาแล้วคร้าบ แอบทำอะไรกันหรือเปล่าน่ะ”

นาวินส่งเสียงมาก่อนตัว เหมือนรู้คิวเป็นอย่างดี ว่าควรทำอะไร หวานใจค้อนให้กับน้องชายเมื่อนาวินก้าวขึ้นรถมา ในมือมีถุงขนาดใหญ่มาด้วย

​“ใครจะไปทำอะไรกันในรถเล่า”

​“ก็ทำได้นาพี่หวานถ้าจะทำ”

​“นาวินไปแค่สิบนาที พี่ไม่ทันทำอะไรหรอกครับ” ธงรามว่าเปรยๆ

“ถ้าอยากให้ทำก็ต้องให้เวลานานกว่านั้น”

​“โอ๊ย! พี่รามอะ”

หวานใจเขินจัด เลยหันไปทุบๆๆ แขนเขา ส่วนนาวินหัวเราะชอบใจ นานครั้งหรอกธงรามจะเอ่ยหยอกแหย่ขึ้นมาแบบนี้

​เขามองพี่สาว มองว่าที่พี่เขยอย่างสุขใจ เขาหวังว่าเรื่องของทั้งคู่จะราบรื่น สดชื่น เหมือนกับท้องฟ้าในวันนี้นะ

​แล้วเมื่อถึงบ้าน เมื่อเห็นคนที่นั่งตัวตรงแด่วหน้าตึง จนไม่มีคนกล้านั่งใกล้ อยู่ในห้องนั่งเล่นของครอบครัว โดยมีตวงรัก พ่อกับแม่ของเขานั่งหน้าเจื่อนอยู่ด้วย นาวินก็ถึงกับเข่าอ่อน...

​อา...ฟ้าใสอยู่ดีๆ ไหงพายุเข้าหว่านั่น ดำทะมึนมาเลย...

............................................................................................................................................................................

​“หวานไปคุยกับพ่อ”

เพลิงเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อเห็นหน้าบุตรสาว เหมือนจะเป็นประโยคแรกที่เขาพูดขึ้น เมื่อก้าวเข้ามาในบ้านแล้วเจอภรรยา น้องชายและน้องสะใภ้ยืนหน้าสลอนรอเขา พร้อมกับคำแก้ตัวมากมาย เขาไม่ฟัง เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องส่วนตัวและปิดประตูโครมใส่หน้าทุกคน ล็อคประตูแถมด้วยไม่ให้ใครเข้า ปิดโทรศัพท์ทั้งของตนเองและของภรรยาที่เขายึดเอาไปถือไว้ ทิ้งให้ตวงรักเครียดจนร้องไห้ ให้ชนิตสิรีเพื่อนรักต้องปลอบโยน ส่วนนราวิชญ์นั้นก็พยายามคุยกล่อมพี่ชาย แต่คนอย่างเพลิง...ถ้าโกรธจริงจังแบบลมออกหูขนาดนี้ คงจะต้องปล่อยให้ค่อยๆ เย็นลงเอาเอง

​แล้วตอนนี้เย็นลงหรือยังนะ...

​ผู้ใหญ่ทั้งสามคนแอบมองหน้ากัน ขณะที่นาวินนั่งพับเพียบแปะอยู่ตรงนั้นเพราะกลัวจะโดนหางเลขไปด้วย ส่วนหวานใจนั้น น้ำตาคลอนำไปแล้ว เพราะความกลัวบิดา

​เพลิงเดินนำบุตรสาวเข้าไปยังห้องสมุดของบ้าน เขาเคยอยู่บ้านนี้ก่อนแต่งงานและไปทำธุรกิจของตนเอง คุณย่าหญิงที่เสียไปแล้วของเขา ท่านยกบ้านนี้ให้เขาและน้องชาย แต่เพลิงก็ยกมันให้กับนราวิชญ์และชนิตสิรีที่สืบต่อกิจการของครอบครัวอย่างแข็งขัน เพราะตัวเขาเองไปสร้างเนื้อสร้างตัวทางอื่นแล้ว สองพี่น้องไปมาหาสู่กันเสมอไม่มีขาด ตวงรักและชนิตสิรีเป็นเพื่อนรักกัน เรียกได้ว่าเรื่องราวความรักระหว่างเขาและตวงรัก แม่สื่อก็คือชนิตสิรีและคุณย่าหญิง ที่ชักพาสายสืบอย่างเธอเข้าไปในสวนส้มของเขา นราวิชญ์ตกลงอยู่ดูแลคุณย่าหญิงเมื่อแต่งงานกับชนิตสิรีที่บ้านหลังนี้ ก็พากันอยู่ยาวมาจนถึงปัจจุบันไม่ได้ย้ายไปไหน

​“มีอะไรจะบอกพ่อไหม?”

​“พ่อรู้อะไรแค่ไหนแล้วล่ะคะ”

แม่ตัวแสบประจำบ้านเอ่ยตอบ ไม่กล้ามองสบตาบิดา เสียงก็สั่น จะอย่างไรเธอก็กลัวท่าน เกรงท่าน เพลิงเป็นคนที่รักลูกมาก ตามใจมาก แต่บทจะเอาจริงแล้ว หวานใจก็กลัวบิดาเสียยิ่งกว่ามารดาเสียอีก

​“รู้ทั้งหมดล่ะ” เพลิงขบกรามกรอด

“เราคบกับไอ้หมอนั่น? ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ ไม่สิ แม่เรานี่ตัวดีเลย ชักศึกเข้าบ้านแท้ๆ”

​“พ่อขา”

เธอเริ่มไม้ออด เธอทำท่าจะโผเข้ากอดท่าน ที่กำลังนั่งทำหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ แต่ก็เปลี่ยนใจ ยืนนิ่งมือจับเข้าหากัน บีบไปมา ใจเต้นตุบๆ

​“ตอนนี้เราเรียนปีสามแล้วใช่ไหม?”

​“ค่ะ”

​“มหาวิทยาลัยเราโอนหน่วยกิตได้ไหม?”

เพลิงถามแบบนั้น เล่นเอาหวานใจกะพริบตาปริบๆ แล้วเงยหน้ามองท่าน ปากสั่นน้อยๆ

​“เอ่อ...หวานไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

​“ลองไปติดต่อฝ่ายทะเบียนแล้วถามดู เผื่อพ่อจะย้ายเราไปเรียนที่มหาวิทยาลัยทางโน้น ไม่ต้องเรียนมันล่ะทางนี้”

​“ถ้าไม่มีล่ะคะ”

​“พ่อก็จะมาเฝ้าเราทางนี้”

หวานใจกะพริบตาปริบๆ รู้ว่าท่านห่วงงานรักงานมาก นี่ท่านลงทุนจะทิ้งงานเพี่อมาเฝ้าเธอกันเลยหรือนี่ สาวน้อยเม้มปากแน่น ใจคอหน่วงหนักไปหมด

​“พ่อขา...เรื่องพี่ราม”

​“แม่เราพูดจาล้านแปด เพื่อไม่ให้พ่อขัดขวางเรากับไอ้หมอนี่ ไม่ให้พ่อบอกให้เราเลิก ไม่ให้พ่อไปไล่ยิงมัน ฐานมาจีบลูกสาวพ่อ” เพลิงทำเสียงขรึมๆ ก่อนจะกระแอม แล้วยักไหล่

​“พ่อก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ พ่อแค่อยากพิสูจน์มัน ว่ามันรักมันชอบหวานจริง มันก็ต้องรอได้”

​“รอได้นี่ รอแบบไหนพ่อจ๋า?”

หวานใจเอ่ยอ้อมแอ้ม ใจมานิดหน่อย เมื่อบิดาพูดมาแบบนั้น

​“รออยู่ในที่ของมัน หวานก็รออยู่ในที่ของหวาน จนกว่าหวานจะเรียนจบ รอได้ไหม รอได้ก็ผ่าน พ่อก็จะยอมให้คบกัน”

​“พ่ออะ”

หวานใจหน้าเสีย โอ๊ย...นี่เธอจะต้องอดทนไม่พบหน้ากับธงรามตั้งปีกว่าเลยเหรอ พ่อเพลิงใจร้ายกับเธอจริงๆ

​“ไม่ต้องมาพ่ออะ โน่น จนกว่าหวานจะรับปริญญา เป็นทางการเรียบร้อย ค่อยว่ากัน ตกลงไหม? ระหว่างนี้โทรหากันได้พ่อไม่ว่านะ แต่พ่อต้องอยู่ด้วย แล้วก็ห้ามเกินวันล่ะสองหน ถ้ารับได้พ่อก็ยอม ถ้ารับไม่ได้...” เพลิงหรี่ตาลง เล่นเอาหวานใจขนลุก

​“พ่อจ๋า”

​“พ่อจ๋าก็ไม่มีประโยชน์” เพลิงทำเสียงเข้ม ก่อนจะแบมือออก

“เอาโทรศัพท์ของหวานมา พ่อจะโทรคุยกับมันด้วย”

​เธอจำต้องยื่นโทรศัพท์ส่งให้ท่าน เพลิงโบกมือไล่เธอให้ออกมาข้างนอก โดยบอกว่าจะคุยกับธงรามเอง หวานใจเดินคอตกออกมา โดยมีตวงรักยืนอยู่หน้าห้องที่เธอกับเพลิงหายไปคุยด้วยกัน เมื่อเห็นหน้ามารดาแล้ว หวานใจก็ร้องไห้โฮออกมาแล้วโผเข้ากอดท่านทันที

​“แม่จ๋า หวานจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี พ่อจ๋าบอกว่าไม่ได้ให้เลิกกัน แต่ ฮือๆ แต่...”

​“เอาน่าใจเย็นๆ รอพ่อเราอารมณ์ดีก่อนเนาะ แล้วแม่จะคุยให้”

ตวงรักถอนใจ แล้วลูบหลังไหล่บุตรสาวไปด้วย เธอประคองพาหวานใจมาที่ห้องนั่งเล่น นราวิชญ์เห็นสภาพของหลานแล้วก็ถอนใจ

​“เดี๋ยวพี่ช่วยคุยให้อีกทางนะ พี่เพลิงหัวดื้อ...เฮ้อ หัวชนฝาแบบนี้แหละ”

​“นั่นสิ ใจเย็นๆ นะหลานรักของอา” ชนิตสิรีเอ่ยเสียงอ่อนอย่างปลอบๆ

“เราจะช่วยกันนะ”

​“พ่อเพลิงบอกให้หวาน ไม่ต้องเจอพี่รามจนเรียนจบปริญญา รับปริญญาก่อนแล้วค่อยอนุญาตให้เจอกัน พ่อเพลิงบอกให้หวานย้ายมหาวิทยาลัยไปที่เชียงใหม่ ถ้าย้ายไม่ได้ พ่อเพลิงก็จะมาอยู่ด้วยที่นี่ มาเฝ้าหวาน ยอมทิ้งงานมาเลยนะคะ แล้วหวานจะทนไหวไหม พี่รามจะรอหวานไหม แม่ขา อาน้องขา อาวิชญ์ขา หวานทนไม่ได้หรอกค่ะ หวานรักพี่รามมาก พี่รามเหมือนเป็นกำลังใจให้หวาน ถ้าพี่ราม...”

หวานใจสะอื้น ปาดน้ำตาที่ไหล ใจเจ็บหน่วงไปหมด นี่ล่ะหนอรัก หวานนักยามได้รับสิ่งดีๆ จากมัน ทุกข์นักเหมือนตกนรกทั้งเป็นยามรักแผลงพิษให้ไม่สมหวังดั่งใจ

​“ใจเย็นๆ ก่อนลูก พ่อแค่ขู่หรือเปล่า พี่เพลิงจะยอมทิ้งงานเลยเหรอ”

ตวงรักขมวดคิ้ว แต่ความที่รู้จักสามีดี เธอก็มีคำตอบในใจ ตอนนั้นเขาก็ทิ้งทุกอย่างไปทำสวนส้ม เขาก็เคยทำมาแล้ว

​“พี่เพลิงนะพี่เพลิง” ชนิตสิรีทำปากยื่น มองไปทางห้องที่เพลิงอยู่ ค้อนลมส่งไปให้พี่ชาย

“ทำยังกับว่าตัวเองไม่เคยมีความรัก ไม่เคยเสียใจ ไม่เคยเจ็บงั้นล่ะ มาทำกับลูกแบบนี้ได้ลงคอ ทางนั้นก็นิสัยใจคอดี มีฐานะมั่นคง ไม่ได้น่ารังเกียจเลยสักนิด น่าจะคว้าไว้เสียมากกว่า คนแบบคุณรามน่ะ หายากจะตายไป ถ้าอาสาวๆ ล่ะก็ อาจะแย่งหวานจีบเลยล่ะ”

​“อะแฮ่ม!”

ภรรยามาชมคนอื่นต่อหน้า เล่นเอานราวิชญ์ถึงกับกระแอมกระไอ ทำตาเขียวส่งให้กับหล่อน ชนิตสิรีเหมือนจะคิดขึ้นได้ ว่าพูดหยอกอำอะไรไปต่อหน้าพี่วิชญ์ที่แสนจะขี้หึงของเธอ ไอ้พันธุกรรมนี้ มันติดต่อกันใช่ไหมนี่ คนตระกูลนี้ ขี้หึงขี้หวงกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยทีเดียว

​“แหม...หยอกหลานเล่นน่ะพี่วิชญ์”

​“อย่าจริงจังล่ะ”

​“โอ๊ย...ปูนนี้ล่ะ สามีแสนดีก็มีแล้ว น้องไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ พี่วิชญ์ขา”

ว่าแล้วก็กอดแขนสามีอย่างประจบ แล้วแอบกระซิบเบาๆ

​“อย่างอนน้องนะ ถ้างอนมาก คืนนี้น้องจะลงโทษ”

​“ยัยน้อง”

นราวิชญ์กระซิบตอบดุๆ หากนัยน์ตาเขาเป็นประกายระยับ ชนิตสิรีย่นจมูกใส่สามี แล้วหันมาปลอบหลานสาวต่อ ตอนนี้หวานใจยังคงร้องไห้เสียใจ ที่บิดาจะกีดกันเธอและธงราม

​พ่อจ๋าจะคุยกับพี่รามว่ายังไงบ้างหนอ...

​โทรศัพท์ของเธอยังไม่ถูกส่งคืน แม้ว่าเพลิงจะออกมาข้างนอกแล้ว มื้อเย็นของครอบครัวที่ครบหน้าวันนั้น เป็นไปอย่างเงียบเชียบและฝืดคอ ไม่มีใครกินอะไรลงสักเท่าไหร่ เพราะนึกสงสารหวานใจ และลุ้นว่าเพลิงจะยอมไฟเขียวให้ว่าที่บุตรเขยอย่างธงรามเสียที

​“พ่อจ๋า” ก่อนจะเข้านอนคืนนั้น หวานใจทำใจกล้าเดินตรงไปหาท่าน แล้วกอดแขนของท่านไว้ เพลิงมองลูกสาว แล้วเอ่ยเปรยๆ

​“พรุ่งนี้เก็บของ ไปเชียงใหม่กัน”

​“อ้าว...แล้วหวานต้องไปเรียน”

​“หยุดเรียนก่อน ไม่เป็นไรหรอก เพราะพ่อจะให้แกย้าย”

​“พ่อ!”

​“พี่เพลิงทำได้หรือคะ ลูกเสียการเรียนหมด แยกแยะบ้างสิ”

ตวงรักที่ยืนอยู่ตรงนั้น ฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่ที่แย้งขึ้นมา สามีปรายตามองเธอ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

​“ได้ไม่ได้ไม่รู้ล่ะ แต่พ่อจะให้เราหยุดเรียนก่อนอาทิตย์หนึ่ง กลับไปเชียงใหม่กับพ่อก่อน พ่อมีงานจะต้องไปสะสาง แล้วก็ติดต่อทางนั้นให้เรา ถ้าไม่ได้ พ่อก็ค่อยมาอยู่ที่นี่เอา พ่อคุยกับไอ้หมอนั่นแล้ว มันตกลงตามเงื่อนไขของพ่อทุกประการ” เพลิงยิ้มที่มุมปาก แล้วยักไหล่

​“เห็นไหมว่าพ่อไม่ได้ให้เราเลิกรากัน กีดกันอะไรสักหน่อย โทรศัพท์นี่พ่อจะยึดไว้อาทิตย์หนึ่งก่อน แล้วค่อยมาคุยกันเรื่องระเบียบการใช้ว่าจะให้ใช้ได้เท่าไหร่ ยังไง ไปๆ แยกย้ายกันไปนอน พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า”

ว่าแล้วก็ปลดแขนบุตรสาวออก รุนหลังภรรยาเข้าห้อง ทิ้งให้หวานใจได้แต่มองตามหลัง น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

​เพลิงทำกับเธอเกินไปจริงๆ

​ธงรามด้วย เขาทำไมยอมไปได้กับเงื่อนไขของบิดากันนะ แค่คิดเธอก็ใจจะขาดแล้ว เขาล่ะไม่คิดถึงเธอบ้างเลยเหรอ?

​เธอจะต้องหาวิธี...ขบถบิดาให้จงได้หนนี้

​หวานใจไม่ยอมหรอก

​แม่ตัวแสบคิด