63

เพลิงแอบมองหน้าลูกสาว ที่วันนี้ดูจะสดชื่นขึ้นบ้าง หลังจากทำหน้างอใส่เขามาหลายวัน เขาลองติดต่อดูมหาวิทยาลัยเอกชนทางนี้ และจังหวัดใกล้เคียง ดูว่าจะมีที่ไหนรับนศ. กลางครันบ้าง คำตอบที่ได้รับทำให้เขาพอใจมาก และกำลังแอบติดต่อไว้เงียบๆ กะว่าจะย้ายบุตรสาวมาเรียนทางนี้ มาใกล้หูใกล้ตา และไกลเสียจากนายธงรามอะไรนั่น

​‘ผมยอมได้ทุกอย่างครับ เพื่อให้คุณเพลิง ยอมรับผม และเปิดใจให้ผม ผมรอหวานได้ครับ’

​แหม...คำตอบช่างน่าประทับใจอย่างเหลือเกิน เขาก็เคลิ้มไปกับหมอนั่นพักหนึ่งเหมือนกัน เพราะไม่คิดจะได้คำตอบแบบนั้น แถมหมอนั่น ยังทำตามกติกาโทรวันล่ะครั้ง ในสายตาเขา ด้วยการโทรเข้าเครื่องเขาอีกด้วย เอากะมันสิ เขายังยึดโทรศัพท์ลูกสาวไว้ เพราะไม่ไว้ใจทางหวานใจว่าจะแอบนัดแนะอะไรกับไอ้เจ้าธงรามนั่นหรือเปล่า

​ห่างกันแบบนี้เขาก็วางใจในระดับหนึ่งล่ะ

​ภาวนาเลยล่ะให้ไอ้ธงรามอะไรนี่ถอดใจไปเสีย กับความยุ่งยากที่เขาจงใจสร้างกฎขึ้นมาให้มันวุ่นวาย ไหนจะระยะทาง ไหนจะระยะห่าง ทนไหวก็ทนไปสิวะ! ถ้าทนไหวจริงๆ เอ่อน่ะ ถึงเวลาเขาจะยอมให้คบกัน แต่ยังไม่ยอมให้แต่งไปง่ายๆ หรอก แฮ่!

​“วันนี้พ่อจะต้องไปรับคนงานใหม่ แล้วก็ดูแลสวนส้มทางโน้น หวานไปกับพ่อด้วยนะ”

​“หวานไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ”

หวานใจว่า เธอไออีกสองสามที แล้วเอามือของเพลิงไปแปะหน้าผากตัวเอง มันรุมนิดๆ จนเขาขมวดคิ้ว แล้วซักบุตรสาวอย่างเป็นห่วง

​“ตัวรุมๆ นะเราน่ะ กินข้าวกินยาแล้วนอนพักนะลูก”

​“ค่ะ”

เสียงไอดังขึ้นอีกสองสามที เขาหันไปหาภรรยา ตวงรักกำลังเดินไปที่ตู้ยาประจำบ้านที่ติดไว้กับผนังห้อง เพื่อค้นหายาให้กับลูกสาว

​เขาดูตวงรักถามไถ่อาการของหวานใจ ก็ให้นึกระแวงตงิดใจแปลกๆ กริ่งเกรงว่าถ้าปล่อยลูกสาวไว้ไกลตา มันอาจจะเกิดอะไรขึ้น? แต่...หมอนั่นอยู่ตั้งโน่น เขาเช็คแล้วล่ะว่ามันเข้าทำงานทุกวัน ลงทุนโทรศัพท์เข้าออฟฟิศที่หมอนั่นทำงาน เพื่อถามว่าธงรามมาทำงานไหม ซึ่งเช้านี้ก็เช็คแล้วเรียบร้อยล่ะ ว่าเข้าทำงานแล้วคงไม่มีทางโผล่มาที่นี่ กรุงเทพฯ-ฝาง ห่างกันหลายร้อยกิโลเมตร หึๆ หมอนั่นต้องเป็นซุปเปอร์แมนแล้วล่ะ ถึงจะเหาะมาหาลูกสาวเขาได้

​แต่ก่อนออกมาก็ยังไม่วาย ถามย้ำเมียรักว่าไม่ไปไหนกันนะ ห้ามพาลูกไปไหนเพราะลูกไม่ค่อยสบาย ค่อยมั่นใจแล้ว จึงออกมาจากบ้านได้

​เพลิงลืมไปหรือเปล่าว่า...ระยะทางขนาดนี้ก็จริง แต่ถ้ามาทางเครื่องบินก็แป๊บเดียว

​เพลิงลืมไปหรือเปล่าว่า...โอเปอเรเตอร์รับสายบางทีก็ไม่ได้เห็นธงรามจริงๆ เพียงแค่โอนสายเข้ามาถามยังเลขานุการของชายหนุ่มเท่านั้น

​พ่อเสือหวงลูกผละจากถ้ำ ทิ้งโอกาสให้แม่เสือที่โบกธงเชียร์ว่าที่ลูกเขย ชักศึกเข้าบ้านมาอีกหนล่ะ!

……………………………………………………………………………………………………………………..

​“จะกลับเย็นนี้เลยเหรอ”

ตวงรักเอ่ยถามธงราม เมื่อให้คนไปรับเขามาจากสนามบิน ตรงมายังบ้าน ที่ที่แลจะอันตรายที่สุดนี่ล่ะ จะปลอดภัยที่สุดจากหูตาของเพลิง เพราะคนในนี้เธอควบคุมได้ทุกคน

​“ครับ มีงานประชุมด่วนตอนเก้าโมงเช้า”

ธงรามตอบ ตาเขามองหาแต่หวานใจ ตวงรักเห็นอาการของชายหนุ่มแล้ว ก็ให้นึกสงสารนัก เฮ้อ...พี่เพลิงนะพี่เพลิง น่าตีจริงๆ

​“ยัยหวานอยู่ในห้องนั่งเล่นแนะ ตามสบายนะ”

เลี่ยงออกมาให้เวลาสองหนุ่มสาว ที่คงจะได้คุยกันไม่บ่อยนัก...ตวงรักถอนใจ เธอหยิบหนังสือ เดินไปที่เปลญวนที่ประจำ ตรงนี้ชัยภูมิดีงาม เห็นก่อนล่ะว่าใครเข้าบ้านมา ถ้าสามีเกิดลืมของกลับมาตอนนี้ เธอจะได้บอกธงรามให้หลบไปทัน

​“พี่ราม”

หวานใจโผเข้ากอดเขาทันที เมื่อเขาเดินไปหาเธอ เขาอ้าแขนรับเธอ ก่อนที่เขาจะทันได้พูดคุยทักทาย เธอก็โน้มคอเขาลงมา แล้วแตะกลีบปากนุ่มเข้าหาเขา

​โอ...

​แค่นั้นสติของธงรามก็เตลิด และด้วยอารมณ์รักอารมณ์คิดถึงอย่างเหลือเกิน ทำใจไว้แล้วว่าจะไม่ได้เจอหน้าเธอ อีกนานแสนนาน ปากบอกทนได้ แต่เขาก็ทรุดโทรมลงทุกวัน จนน้องชายแฝดนึกสงสารกับสภาพของพี่ชายที่เห็น

​เขาบดริมฝีปากเคล้ากับปากนุ่ม จูบเธออย่างดูดดื่ม โหยหา ตักตวงความหวานจากหวานใจ และให้ไปด้วยพร้อมๆ กัน ทั้งคู่กอดและจูบกันแทบจะลืมหายใจ เขาผละริมฝีปากออกเพียงครู่ ก่อนจะบดจูบลงใหม่ เหมือนครั้งเดียวไม่พอ

​หวานใจถูกอุ้มมานั่งด้วยกันบนโซฟา เขาพรมจูบไปตามนวลแก้ม บ่าไหล่ ทุกที่ ที่ใบหน้าโน้มถึง ปากพร่ำกระซิบซ้ำๆ เสียงพร่า

​“หวานจ๋า คิดถึง คิดถึงเหลือเกิน”

​“หวานก็คิดถึงพี่ราม พี่รามใจร้าย ยอมพ่อได้ยังไง ยอมไม่เจอหวาน คุยกับหวานวันล่ะแค่คำสองคำแบบนั้นได้ยังไง”

หวานใจตัดพ้อ เธอเองก็กอดเขา จูบเขา หอมเขา ทุกที่เช่นกัน ดีใจจนน้ำตาไหลปริ่ม เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดนี้อีกครั้ง ได้รับสัมผัสจากเขาอีกหน

​“โธ่...จะให้พี่ทำยังไงล่ะครับ คุณเพลิงยื่นข้อเสนอมาแบบนั้น มันก็ดีกว่า...ดีกว่าพี่ต้องเลิกกับหวานนะ”

​“แต่หวานรอไม่ได้ หวานรอนานขนาดนั้นไม่ได้จริงๆ หวานคิดถึงพี่ราม อยากคุย อยากเจอพี่รามทุกวัน หวานรักพี่ราม พี่รามเป็นกำลังใจของหวาน”

ธงรามปาดเช็ดน้ำตาให้เธอ ตอนนี้เขายังคงกอดเธอไว้บนตัก แน่ล่ะ ถ้าเพลิงมาเห็นตอนนี้แล้วล่ะก็ อกเขาจะต้องเป็นรูแน่ๆ แต่...เขาก็ไม่กลัวหรอก แค่ได้กอดเธอเขาก็ไม่กลัวทุกสิ่ง แค่ได้จูบเธอ เขาก็กล้าไปเสียทุกเรื่องแล้วตอนนี้

​“พี่เอง...ก็ทรมานเหมือนกัน”

ธงรามตอบรับเสียงอ่อย หวานใจประคองหน้าเขาไว้ในมือ ย่นคิ้วเมื่อเห็นว่าเขาดูผอมลงขนาดไหน เธอเห็นผมขาวบางเส้นปะปนในผมดำสนิทของเขา จึงเม้มปากแน่น

​“แล้วพี่รามทำอะไรกับตัวเอง ทำอะไรกับหวานล่ะ ทำไมถึงได้ยอมพ่อ หวานไม่ยอมอีกต่อไปแล้วล่ะ”

​“แล้วหวานจะทำยังไง...” เขาถอนใจ มองสบตากับเธอ เห็นความแน่วแน่อยู่ตรงนั้น

“หืม?”

​“หวานว่าเราควรหนีตามกัน”

​“หา!” ธงรามถึงกับอุทาน แม่เจ้าประคุณสุดแสบ คิดอะไรออกมาล่ะนั่น

​“พ่อเพลิงทำอะไรพี่รามไม่ได้หรอก พ่อเพลิงไม่มีสิทธิ์จะมาโกรธ มาทำปืนลั่นใส่พี่รามด้วย เพราะหวานนี่ล่ะจะเป็นคนพาพี่รามหนี หนีตั้งแต่วันนี้เลยละกัน”

​“เราจะหนีไปไหนล่ะ”

ธงรามอดขำไม่ได้ กับความคิดของหวานใจ โธ่...เด็กหนอเด็ก

​“ไปไหนก็ได้ล่ะ ไปสักสี่ห้าวัน หวานจะประท้วง”

หวานใจปรายตามองธงราม แล้วผละออกจากอ้อมแขนเขา ตรงไปเอากุญแจมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะตรงมาฉุดให้เขาลุกขึ้นยืน

​“หนีตามกันเถอะพี่ราม แล้วก็...จะทำอะไรกับหวานก็ทำให้มันเสร็จๆ ไปเสีย”

​“หวานหมายความว่ายังไง” ตามแรงฉุดของเธอออกมาข้างนอก

​“ก็หมายความว่า โอ๊ย! ทำไมต้องให้พูดเยอะแยะนะ เอางี้ หาโรงแรมสักที่ เดี๋ยวหวานจะปล้ำพี่รามเอง แค่นี้พ่อก็มาแยก มากีดกันเราสองคนไม่ได้แล้ว”

​“หวานใจ”

เขาอุทาน จะขำก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ดี แม่หวานใจของเขาทำไมคิดอะไรได้ถึงขนาดนี้กันนะ

​หล่อนสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ เขาก็จำเป็นจะต้องขึ้นเพราะเธอเอ่ยเร่ง ก่อนจะขับปร๋อออกไป มารดาได้แต่ตะโกนถามตามหลัง เมื่อเห็นว่าลูกสาวขับรถแล่นฉิวออกไปโดยมีธงรามซ้อนไปด้วย

​“ยัยหวาน ยัยหวาน ไปไหนล่ะลู้กกกก”

​ตวงรักมองตามคนทั้งสองด้วยจิตใจร้อนรุ่ม พากันออกไปไหนนะ ถ้าเกิดสวนทาง เกิดเจอเข้ากับเพลิงล่ะ

​เธอได้แต่กุมขมับใจเต้นตึกตักกันล่ะหนนี้ใจภาวนาอย่าให้เกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นเลย