9

​“ผมคงจะงดติดต่อพี่รามสักสามเดือน แม่โกรธมากเรื่องเราเล่นตลกกัน ตอนนี้ก็...พยายามตามหาพี่ให้ควั่ก ส่วนเรื่องน้องแก้มหอม”

ธงลักษณ์หยุดพูดไปประมาณสามสิบวินาที ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว น้ำเสียงที่ฟังดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งใด

​“ผมคิดว่าผมจัดการได้ ตอนนี้ผมอยู่ที่ลาว พี่ก็อย่าเพิ่งโผล่ไปล่ะ แม่กำลังองค์ลง หึๆ ผมเลยต้องหนีร้อนไปพึ่งบ้านเมีย แต่ดูท่าว่าจะร้อนกว่าแหะ” ประโยคหลังเหมือนบ่นกับตัวเอง

​“เมีย?”

​“ก็เมียน่ะสิ พี่สงสัยอะไร”

​“เมียที่ว่าคือน้องแก้มหอมใช่ไหม”

ยังจะซักอีกเพราะสงสัยจริงๆ ไหนหมอนั่นบอกแค่ว่าจะสลับตัวให้เขาออกมาพ้นจากสถานการณ์วิวาห์จำเป็นนั่น แต่...ทำไมถึงได้เอาตัวลงไปเกี่ยวพันเข้ากับสถานะนั้นเล่า

​“ใช่...อย่าถามมากเลยพี่ราม เป็นอันว่าถ้าสถานการณ์ปรกติแล้ว ผมจะส่งให้คนไปตามพี่กลับ โอเคนะ โทรศัพท์ โซเชียลทุกสิ่งนี่ก็งดใช้ งดติดต่อไปเลย อ้อ...พี่จะทิ้งบัตรเครดิตไว้ทำไมล่ะนี่ แม่เลยยึดหมดเลย ไหนจะสมุดบัญชีอีก เงินจะพอใช้ไหม มีธนาคารไหนติดตัวไปบ้าง ผมจะได้โอนเข้าให้...เอ่อ...ผมก็โดนแม่โกรธที่เล่นตลก จนยึดทุกอย่างไปเหมือนกันว่ะ ทำยังไงล่ะทีนี้”

​“พอมีอยู่จ่ายค่าที่พักไปแล้วเดือนหนึ่ง ก็ยังเหลืออีกนิดหน่อย พี่พกมาแค่หมื่นกว่าๆ แล้วก็มีเงินติดบัญชีนี้อีกนิดหน่อย น่าจะรอดอยู่ล่ะ อาจจะรับแต่งเรื่องสั้นลงขายไปก่อนพลางๆ ระหว่างนี้ เอาไว้เป็นค่ากินข้าว”

​“อืม...โอเค ตกลงตามนี้นะ ผมจะต้องจัดการทั้งแม่ของเรา แล้วก็เมียของผม ว่าจะไม่ยุ่งกับพี่เป็นการถาวรแล้ว หายโมโหแล้ว เลิกคิดแผลงๆ แล้ว พี่ค่อยกลับมา ผมจัดการทุกอย่างให้น่ะพี่ราม ไปนอนพักชิลๆ ทำงานให้มีความสุขนะพี่ชาย”

​“ฉันรู้สึกดีจริงๆ ที่มีนายเป็นน้องว่ะ นายลักษณ์ นายจัดการทุกเรื่องให้ฉันได้จริงๆ”

​“เฮ้ย...ห้ามมาทำน้ำตาแตกอะไรพี่ราม จัดการได้อะไรเล่า ยังไม่ได้เลย ยังสุมหัวอยู่นี่ล่ะ ถึงต้องให้พี่หลบไปก่อน แต่คิดว่าจะทำทุกอย่างให้เคลียร์ได้”

​“เฮ้ย...ใครจะไปร้องไห้กันวะ”

ธงรามอดหัวเราะออกมาไม่ได้ น้องชายเขามักจะทำให้เขามีความสุขและรอยยิ้มได้เสมอแม้จะเป็นเวลาที่กำลังเครียดขนาดไหนก็ตามที

​“ไว้ใจได้เหรอ พี่อะออกจะอ่อนไหว” ปลายสายหัวเราะหึๆ

“ตามนี้นะ ขอผมเคลียร์ทุกอย่างก่อน ไม่นานหรอก”

​“เดี๋ยวก่อนนายลักษณ์ อย่าเพิ่งวาง พี่ขอถามอะไรสักเรื่องได้ไหมวะ”

​“อะไรครับ?”

​“กับน้องแก้มหอมนี่...เมียจริงๆ ใช่ไหม”

​“ผมคิดจะแต่งงานแค่ครั้งเดียว กับแก้มหอมผมเข้าหอแทนพี่ ก็...ทำหน้าที่เจ้าบ่าวแทนพี่”

ทางนั้นตอบแบบกำกวม แต่ฟังแล้วเข้าใจได้ชัดเจน ธงรามกระแอม

​“ขอถามอีกสักเรื่องได้ไหมวะ ก่อนจะวางสาย นายชอบแก้มหอมบ้างหรือเปล่า”

​“แค่นี้ก่อนนะพี่ สงสัยว่างานจะเข้า เสียงดังลั่นกันเลย”

​“นายลักษณ์ เดี๋ยวก่อน...วางไปแล้วแหะ”

ธงรามขมวดคิ้วนิดๆ แล้วเขาก็ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงจันดาลี ถ้าเกิดว่าพ่อตัวแสบไม่ชอบ ไม่รัก มีหรือจะมาเรียกเต็มปากเต็มคำว่าเมีย

​ธงลักษณ์แฝดคนน้องไม่เหมือนเขา หมอนั่นมีไลฟ์สไตล์ที่ไม่ธรรมดาเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิง จะเรียกว่าแคสโนว่าก็ไม่ผิดนัก มีสาวๆ ไม่ขาดเลยตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม คุณสีดากลุ้มใจจนเลิกกลุ้มใจและปล่อยพ่อเจ้าประคุณแบบเลยตามเลย ไม่เหมือนกับเขา...สินะ

​คนที่มารดากลุ้มอกกลุ้มใจว่าจะไม่ได้คู่สักที ก็คือเขาสินะ ตลอดเวลาเมื่อย่างเข้าอายุได้ยี่สิบห้าปีพ้นเบญจเพส มารดาก็ขยันพาคนนั้นคนนี้มาแนะนำ เนื่องด้วยกลัวว่าเขาจะเข้าปลีกวิเวก ไม่สนทางโลกเข้าจริงๆ กลัวไม่มีคนสืบทายาท นี่เขาดูเหมือนคนไม่สนอะไรและจะไปทางธรรมขนาดนั้นเลยหรือไงกันหนอ? คิดแล้วก็อดทั้งขำทั้งกลุ้มไม่ได้ เขาเองก็เคยมีคนรัก คบหากันอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มนี่เขาก็ไม่ได้ตายด้านอย่างที่ท่านกลัวเสียหน่อย ก็แค่เขามีชีวิตในแบบของเขา เขาชอบเขียนหนังสือ ชอบอ่านหนังสือ ชอบไปเที่ยวคนเดียว โลกส่วนตัวค่อนข้างสูงสักหน่อย คนที่ข้ามมาได้นี่...ก็เห็นจะมีแต่หมอนั่น ฝาแฝดของเขานั่นแหละ ที่มักจะดึงให้ธงรามออกมาจากโลกของตัวเองได้ แบบนี้กระมัง คนรักของเขาถึงได้ขอเลิก ทั้งสองคน...มีแฟนสองหนก็ไม่ทนทั้งสองหนนั่นแหละ

​เอาน่ะ เขาก็คงได้แต่เอาใจช่วยนั่นแหละ ให้เรื่องวุ่นวายนี่คลี่คลายได้โดยไว เขามั่นใจในตัวธงลักษณ์ เสียยิ่งกว่ามั่นใจในตัวเองเลยก็ว่าได้

​ชายหนุ่มมองโทรศัพท์แล้ววางมันทิ้งไว้ในห้อง เครื่องเก่าของเขาเอาทิ้งไว้ที่บ้านนั่นแหละ ตอนที่หนีห้องหอ เพราะไม่อยากให้ใครติดต่อได้ เครื่องนี้เป็นเครื่องใหม่ที่ธงลักษณ์ซื้อให้เพื่อเอาไว้ติดต่อกัน เมื่อเขาบอกว่าไม่ต้องติดต่อกันสักพัก ก็คงไม่จำเป็นจะต้องพกพาอะไร เขาไม่ติดเล่นโทรศัพท์ โซเชียลอย่างเดียวที่เล่นคืออินสตาแกรม นั่นก็เพราะตอนแรกๆ ทิวสนบรรณาธิการสำนักพิมพ์ที่เขาทำงานอยู่ และเป็นเพื่อนสนิทของธงรามเคี่ยวเข็ญให้เขาลองลง ลองเล่นดู ธงรามถึงได้ทำตาม มันก็สนุกดีที่ได้ถ่ายทอดความคิดของตัวเองสั้นๆ พร้อมกับรูปถ่ายเหมือนเรื่องเล่า มันทำให้เขาสนุก แต่ถ้าขาดมันหรืองดเล่นมันสักพัก ธงรามก็ไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรที่ยอดผู้ติดตามจะลดลงแต่อย่างใด คนปวดหัวน่าจะเป็นทิวสนแทนเขาแน่นอนล่ะ

เขาก็เป็นเขาแบบนี้ คนอื่นอาจจะตามกระแสโลก แต่ธงรามก็คือธงราม ชายผู้เป็นตัวของตัวเองค่อนข้างมากอยากทำอะไรก็ทำ ไม่อยากทำก็ไม่ทำ เขาโชคดีตรงที่ได้ทำตามใจตัวเองค่อนข้างมาก นั่นก็ต้องขอบคุณคนที่เกิดมาห่างจากเขาสี่วินาทีอย่างธงลักษณ์

เขาเดินเรื่อยเล่นในบริเวณรีสอร์ต ชายหนุ่มแต่งกายง่ายๆ ด้วยเสื้อยืดและกางเกงนอนชุดเดิม เพราะเก็บของมาแค่นั้น เขาคงจะต้องไปหาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวเพิ่ม เพราะดูแล้วจะต้องปักหลักที่นี่อีกนาน เขาเดินไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ที่มีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม เกล้ามวยสูง และแต่งตัวแบบล้านนาประยุกต์ ยืนประจำการอยู่ เธอยิ้มกว้างและเอ่ยเสียงหวานอย่างเต็มใจบริการเมื่อเห็นธงรามเดินไปหา

“มีรถให้เช่าขับเข้าไปในตัวเมืองใช่ไหมครับ?”

“ตอนนี้มีเป็นรถมอเตอร์ไซค์เจ้า แต่ถ้าจะหื้อเรียกรถเช่าให้ก็ได้นะเจ้า”

“ผมขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็น” ธงรามยิ้มแหย

“พอดีอยากจะไปเที่ยวดูในเมืองน่ะครับ อยู่ไกลมากหรือเปล่า?”

“เดี๋ยวจะหื้อคนขี่ไปหื้อเน้อเจ้า เป็นบริการพิเศษ แม่เลี้ยงเปิ้นสั่งไว้เจ้า”

สาวเจ้าว่า ธงรามพึมพำขอบคุณ แม่เลี้ยงที่ว่าคงจะเป็นผู้หญิงที่เป็นแฟนนิยายของเขาแน่ๆเดาเอาว่าน่าจะอายุไม่เกินสี่สิบ หล่อนยังดูสะสวย อ่อนเยาว์ ถึงจะมีลูกสาวเป็นสาวเต็มตัวแล้วก็ตามที

ภาพของสาวสวย ใบหน้าเก๋ มีเสน่ห์ ผุดวาบขึ้นมาแทนใบหน้าแรกที่เขานึกถึง หล่อนมีโครงหน้าผสมรวมกันแบบสองเชื้อชาติได้อย่างลงตัว สูง หุ่นดี...ดีมากด้วย มีเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงแผ่ออกมาอย่างแรงกล้า หล่อนชื่อว่าอะไรนะ...เขาได้ยินว่าหวาน หวานอะไรหนอ

หวานใจของใครหรือเปล่านะ?

คิดเล่นๆ คิดเพลินๆ มาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะธงราม เขาไม่เคยเพ้อพกถึงสาวไหนมาก่อน ชายหนุ่มคิดอย่างขำตัวเอง เอ่อน่ะ...เคยแต่บรรยายเรื่องรักแรกพบในนิยายของตัวเอง การที่ใบหน้าของใครลอยวนขึ้นมาเพียงแค่เรานึกถึงเขา แถมยังสลัดไม่หลุดไปง่ายๆ นี่เขาเรียกว่าอะไรกันนะ

“ขอบคุณมากครับ”

ธงรามนั่งรอ เขาล้วงเอากระเป๋าเงินออกมานับเงินสด และคำนวณดูว่าจะต้องซื้ออะไรเพิ่มเติมบ้าง บางทีอาจจะต้องติดต่อกับทิวสน ถ้าเกิดว่าระยะเวลาการจัดการเรื่องยุ่งของธงลักษณ์จะเกินมากกว่าเดือนหนึ่ง บางทีเขาจะต้องหารายได้ไว้ก่อน กันฉุกเฉิน ไม่ประมาทไว้เป็นการดีที่สุด อีกอย่างหนึ่งเขาสัญญากับทิวสนไว้แล้วว่าจะส่งต้นฉบับ ภายในสองเดือนนี้ โชคดีที่มีข้อมูลสำรองไว้ในอีเมล เขาดึงออกมาใช้ได้เลย ต้องหาโน๊ตบุ๊คก่อนอย่างอื่นล่ะตอนนี้ อุปกรณ์ทำมาหากินของเขา

“เจ้า...เปิ้นขอหื้อคนไปส่งในเวียงเจ้าแม่เลี้ยง แต่คนขับบ่มีไผว่างเลย ออกข้างนอกกันหมดเลยเจ้า แต่น้องขี่ไปหื้อได้นะเจ้า”

“แล้วใครจะดูแลเคาน์เตอร์ละจ๊ะ แม่ปาย แหม...”

ตวงรักลากเสียง พนักงานสาวหัวเราะคิกคัก ตาแอบปรายมองดูธงราม คนอะไร? ดู๊...ขนาดเอายางรัดแกงมารัดผม ใส่เสื้อยืดคอย้วย กางเกงนอน ยังดูดี ดูหล่อออร่าอะไรขนาดนี้

“แหม...แม่เลี้ยง คุณเค้าน่าดูแลจริงๆ นี่คะ ฮี่ๆ”

“อะแฮ่ม!” ตวงรักกระแอม ก่อนจะหัวเราะ

“เดี๋ยวจะลองหาๆ คนงานดูว่าใครจะว่างบ้าง ให้คุณเค้ารอแป๊บหนึ่งนะ”

“เจ้า”

ปายวางสายลง แล้วเอื้อนเอ่ยบอกแขกสุดหล่อของรีสอร์ต ที่ทำให้เธอตาพร่า มือสั่น...เกิดอาการต้องเสน่ห์บ้าผู้ชายได้อย่างกะทันหัน

​“คุณรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะหื้อคนไปส่งแอ่ว (เที่ยว) ในเวียงเน้อเจ้า”

​“ขอบคุณมากครับ”

เสียงเรียกของสาวหน้าเคาน์เตอร์ ทำให้ธงรามละจากมโนความคิดที่แล่นไกลไปถึงสาวสวยคนนั้นได้เสียชั่วคราว

​หึๆ นี่มาหลบภัยนะนายราม ไม่ใช่มาใจแกว่งกับสาว

​แต่เรื่องใจมันห้ามกันได้ที่ไหนละหนอ...

​เหมือนมีเสียงลอยลมจากเบื้องบนแวบมา...ตอบชายหนุ่มแบบนั้น

.................................................................................

​“มีคนงานว่างบ้างไหมอ้ายเอก เอาที่แบบขี่รถเครื่อง (มอเตอร์ไซค์) เป็น แล้วก็รู้เส้นทางในเวียง รู้ที่แอ่วบ้างน่ะเจ้า”

เอกพงษ์ขมวดคิ้วน้อยๆ ตอนนี้งานในสวนส้มกำลังเร่ง เพราะต้องลงแปลงปลูกส้มพันธ์ใหม่ จึงแทบจะไม่มีใครว่าง แรงงานอีกส่วนก็เริ่มไปลงแปลงผัก ตามโครงการของเพลิงที่เพิ่งจะเก็บเกี่ยวผลผลิตชุดสุดท้ายไปเช้านี้ส่งตลาด ขนาดเขาเองก็ไม่ค่อยว่างนัก ถ้าไม่ต้องคุมคนงานดูแลเรื่องการลงต้นส้มก็คงจะอาสาไปเองอยู่หรอก แม่เลี้ยงขอมาทั้งทีเสียด้วย

​“ไม่มีคนว่างเลยครับ แม่เลี้ยง”

​“เอ...”

ตวงรักถอนหายใจ หรือเธอจะอาสาไปเองกันนะ ก็ดีเหมือนกันนะ...คิดแล้วก็ตกลงใจว่าจะเป็นคนขี่มอเตอร์ไซค์ให้กับแขกพิเศษด้วยตนเอง การได้ใกล้ชิดกับคนที่ชื่นชม มันทำให้ตวงรักเผลอยิ้มกว้างออกมา นัยน์ตาเป็นประกายเลยทันที

​“ไปทำงานต่อเถอะอ้ายเอก เดี๋ยวจัดการเอง”

​เอกพงษ์หัวหน้าคนงานที่ทำงานกับสวนส้มมาหลายปีแล้ว แต่ยังแข็งแรงสดใส แม้จะอายุอานามเกือบหกสิบเข้าไปแล้วก็ตาม เอ่ยขอตัวเมื่อตวงรักอนุญาต เธอก้มลงดูตนเองที่อยู่ในชุดพื้นเมืองกระเหรี่ยง แล้วก็ตกลงใจว่าจะต้องเปลี่ยนชุดเสียก่อนไปบริการลูกค้า

​“แม่จ๋า หวานกับนาวินพร้อมแล้วสำหรับการเข้าเวียง แม่จ๋าจะให้ไปทำอะไรบ้างนะ จดรายการมาได้เลย”

​“เอ่อ...จริงสิ”

ตวงรักย่นจมูกน้อยๆ คิดได้ว่ารถมอเตอร์ไซค์อยู่บ้านนี้มีเพียงแค่คันเดียว ถ้าเธอเอาออกไปส่งธงราม แล้วหวานใจที่รับมอบหมายว่าจะทำงานให้เธอล่ะ

​“เดี๋ยวหวานไปส่งแม่ที่รีสอร์ตก่อนก็แล้วกัน ค่อยไปในเวียง รอแม่ไปเปลี่ยนกางเกงก่อนนะ”

​“แม่จะไปรีสอร์ตทำไมอีก” หวานใจขมวดคิ้ว

​“แม่จะไปพาแขกเที่ยวในเวียงน่ะ” ตวงรักว่า “ไม่มีคนว่างเลย แม่จะต้องไปทำเองวันนี้”

​“แขกคนไหน?” หวานใจ ถึงกับใจเต้นตึกๆ อย่างรอฟังคำตอบ

​“คุณธงราม”

​นั่นไงล่ะ...เธอนึกเอาไว้แล้วเชียว...