10

“จะดีไหมนะให้ยัยหวานไปดูแลแขกแทนป้าแบบนั้น”

ตวงรักบ่นเบาๆ นาวินหันมามองเธอก่อนจะเลิกคิ้ว

​“อะไรนะครับป้าตวง”

​“นึกเป็นห่วงคุณธงรามเค้าน่ะสิ สองพ่อลูกนั่นยิ่งเตลิดกันทั้งคู่เสียด้วย”

นาวินฟังแล้วก็อดขำไม่ได้ จะว่าไปแล้วทั้งเพลิงและหวานใจดูจะหวงตวงรักกันจริงจัง และหนักมาก...

​“พี่หวานคงไม่กล้าทำอะไรแผลงๆ กับแขกคนสำคัญของป้าตวงหรอกครับ ห่วงแต่ลุงเพลิงมากกว่า”

​“พวกประสาท”

ไม่รู้จะขำ หรือจะเคืองสองพ่อลูกดี ที่หวงหึงเธอกันจนเกินเลย น่าจะดูอายุกันสักหน่อย ว่าเธอปูนไหน ฝ่ายชายปูนไหน ยิ่งพ่อสามีตัวดีนั่นอีก ทำยังกับไม่รู้ใจกัน ว่าเธอเป็นอย่างไร ถึงได้มาหึงมาหวงทำยังกับว่าเธอเป็นแม่เฒ่าหัวงูกระนั้น ที่เรียกแบบนั้นเพราะสำหรับตวงรัก ธงรามเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เธอเอ็นดูและชื่นชม มากกว่าจะต่อยอดเป็นหลงใหลเกินเลย

​นาวินขับรถพาตวงรักเข้ามาในตัวอำเภอ จอดรถในซอยซึ่งมีที่จอดรถไว้บริการ ก่อนจะพากันเดินเที่ยวเล่นในตลาด กว่าจะถึงร้านของภาสวินีก็มีข้าวของกันเต็มไม้เต็มมือ

​ร้านแพนเค้กซาลอน เป็นตึกแถวสามชั้น ชั้นแรกและชั้นสองเปิดให้บริการลูกค้า ส่วนเจ้าของร้านซึ่งเป็นสาวประเภทสองสุดสวย แสนแซ่บกับลูกสาวบุญธรรมอาศัยอยู่ชั้นสาม ร้านของเธอเปิดบริการมาเป็นสิบกว่าปี มีพนักงานห้าคน ภาสวินีปลดระวางตัวเองเป็นคนดูแลร้าน ปล่อยให้ลูกสาวขึ้นมาเป็นช่างมือหนึ่ง สร้อยสาย อายุเท่ากับหวานใจ ถึงจะอายุน้อยแต่ฝีมือไม่ได้น้อยตามไปด้วย สร้อยสายคว้ารางวัลช่างผมระดับชาติมาได้หลายรางวัล เป็นการันตรีให้ร้านของมารดาบุญธรรม ยิ่งมีชื่อเสียงมากขึ้น

​ภาสวินีกำลังคิดจะเปิดสอนช่างผม ถ่ายทอดวิชาให้กับคนที่สนใจและรักทางนี้ นำไปประกอบอาชีพ ตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างร่างโครงการและเก็บหอมรอมริบกันกับบุตรสาว ภาสวินีเพิ่งจะเสียเงินจำนวนเฉียดล้านไปกับสามีคนล่าสุดที่เลิกรากันไป เกือบจะเสียมากกว่านี้แล้ว ดีที่ว่าเพลิงไปตามเอากลับมาคืนให้ได้ ต้องขอบคุณเพื่อนรักของเธอจริงๆ ที่ช่วยให้เธอได้ทรัพย์สมบัติอย่างรถยนต์คืนมา

​จะว่าเข็ดไหมกับความรัก ก็เข็ดนะ แต่ยังไม่หลาบ ภาสวินีก็จะระวังมากกว่านี้ สำหรับการเปิดใจรักหนต่อไป สาวประเภทสองอย่างเธอ มักจะอาภัพเรื่องความรักกันเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งอายุอานามขนาดนี้แล้วด้วย เพลิงอบรมมาจนหูชา แถมขู่มาด้วยว่าจะให้ลูกน้องมาเฝ้าจะได้เลิกไปหาจีบผู้ชาย แหม...พ่อเพื่อนตัวดีทำตัวเป็นพ่อไปเสียทุกวันทุกวี่ แต่ก็เป็นมิตรภาพที่ยาวนานและสวยงามจริงๆ ระหว่างเธอกับเพื่อนคนนี้

​“พี่แพนเค้ก” ประตูร้านเป็นประตูอัตโนมัติ ตวงรักและหลานชายเดินเข้าไปในร้านเสริมสวยของภาสวินี เพียงได้ยินเสียงของน้องสาวสุดที่รัก เธอก็เงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์ที่กำลังนั่งจ้องมองดูซีรีส์อย่างจดจ่อ แล้วร้องอุทานเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นกรี๊ดกร๊าดตรงไปหาตวงรัก

​“อร๊าย คิดถึงหนักมากกก น้องตวงขา มาพี่ขอหอมหน่อย จุ๊บๆๆ”

แล้วก็โผเข้ากอดนาวินที่ยืนข้างๆ ตวงรักแถมด้วยพรมจูบติดๆ กัน ตวงรักกอดอก มองแล้วก็อมยิ้ม ส่วนคนที่กำลังถูกจู่โจมนั้น ต้องรีบปัดป้องพลางร้องห้ามเสียงหลง

​“ป้าแพนเค้ก ที่หลานเอ๊ง”

​“แหม...ป้าแก่แล้วก็ตาลายนะฮ้า”

ภาสวินีหัวเราะคิกคัก ตวงรักสั่นหน้าน้อยๆ ก่อนจะควงแขนเพื่อนรุ่นพี่ เดินขึ้นไปกันตรงบริเวณชั้นสอง ที่มีพื้นที่กันไว้สำหรับพักผ่อนในระหว่างทำงานด้วย นาวินยืนละล้าละลังอยู่ตรงนั้น สายตากวาดมองหาใครบางคน ภาสวินีแอบปรายตามอง แล้วกระแอมขณะที่เธอและตวงรักกำลังจะเดินขึ้นบันได

​“เอ...ยัยหนูสร้อยนี่ช้าจริงๆ บอกให้ไปซื้อขนมจีนน้ำเงี้ยวที่ร้านป้าแก้วแค่นี้เอง ไปเกือบยี่สิบนาทีล่ะ”

​“พี่สร้อยอยู่ที่ร้านป้าแก้วหรือครับ”

​“อืม...ถ้าไปตามเค้าก็เอาทับทิมกรอบกับสลิ่มมาให้ป้ากับน้องตวงอย่างล่ะถุงด้วยล่ะ ป้าให้ถือตังค์ไปเผื่อล่ะ”

​“ครับ”

​“ว่องไวปานกามนิตหนุ่มจริ๊ง” ภาสวินีมองตามหลังชายหนุ่มแล้วหัวเราะคิก เธอก้มลงมองสบตากับตวงรัก ก่อนจะพากันอมยิ้มทั้งคู่

​“วี่แววว่าพี่จะไม่ต้องไปหาหลานเขยไกลใช่ไหมคะนี่ ฮี่ๆ”

​“ทางนี้มีหนุ่มที่รู้ใจอยู่หรือเปล่าหนอ”

ตวงรักเกริ่น พอจะรู้เป็นนัยอยู่บ้าง ว่าหลานชายคิดอย่างไรกับลูกบุญธรรมของเพื่อนรัก

​“บ่มีเลยล่ะเจ้า” ภาสวินีทำเสียงแข็งขัน “นี่กันซีน กันท่า เบิกทางให้หลานนาวินเป็นอย่างดี เด็กกว่านิดหน่อยไม่เป็นไร ผลิตทายาทได้ ฮี่ๆ"

​“พี่แพนเค้ก!”

ตวงรักทำเสียงดุ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ พวกเธอพากันนั่งบนโซฟาสบายๆ ส่วนข้าวของที่ถือมาฝากไว้ตรงบริเวณข้างล่าง ชั้นสองตอนนี้ไม่มีแขก ไม่มีพนักงานเลยกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของพวกเธอไปโดยปริยาย

​“แล้วนี่กินข้าวกินปลามาหรือยัง จะได้โทรบอกให้ยัยหนูสร้อยซื้อน้ำเงี้ยวมาเพิ่มให้”

​“น่าสนใจอยู่เหมือนกัน ไม่ได้กินขนมจีนร้านนี้นานแล้ว” ตวงรักมองนาฬิกาข้อมือ

“เอาไว้เป็นมื้อเย็นก็น่าจะดี เอามาเพิ่มสักสิบชุดน่ะพี่แพนเค้ก เดี๋ยวให้นาวินจ่าย”

​“เจ้านี้เจ้าประจำของเพลิงขามัน แต่ซื้อไปตั้งสิบชุด เผื่อใครด้วยล่ะคะนั่น”

​“มีแขกพิเศษที่รีสอร์ตอยู่คนหนึ่งน่ะค่ะ เลยว่าจะเอาไปให้เค้าลองดูของอร่อยของเวียงฝางสักหน่อย อีกอย่างพี่เพลิงน่ะคงจะกินสองชุดแน่ๆ ล่ะคนเดียว พี่อั้มก็น่าจะสองเหมือนกันล่ะ”

​“บอกให้มันเพลาๆ กินซะมั่งนะน้องตวง แก่แล้ว เดี๋ยวโรคเยอะ มาหนก่อนนี่เข้าประตูร้านพี่แทบจะไม่ได้นังอั้มน่ะ”

​“ฮ่าๆ เรื่องอะไรห้ามได้นะคะ เรื่องกินคงจะห้ามพี่อั้มยากน่ะค่ะ”

​“ต้องแถมเรื่องผู้ชายไปด้วยที่ห้ามมันไม่ได้” ภาสวินีว่า

“ในบรรดาเพื่อนๆ กันนี่ นังชมพู่วาสนาดีสุดเลยนะคะ ณ จุดนี้ ได้ผัวดี ผัวเด็ก เฮ้อ...อิจฉา”

​“เอาน่ะค่ะพี่แพนเค้ก รักแท้มีอยู่จริงนะคะ” ตรงรักเองก็รู้เรื่องล่าสุดของภาสวินี รู้ดีว่าเพื่อนรุ่นพี่คงจะยังเจ็บปวดอยู่ เธอลูบแขนของภาสวินีเบาๆ อย่างจะปลอบ

​“มีจริงแล้วเหมือนผีด้วยหรือเปล่าละคะ สำหรับพี่น่ะ” ว่าประชดตัวเองเบาๆ แล้วย่นจมูกน้อยๆ

“ถึงบุญเรื่องผัวพี่จะกุด แต่บุญเรื่องเพื่อนกับเรื่องลูกของพี่ ก็นับว่าพอจะโอเคอยู่ล่ะเนาะ เอ่อจริงสิ แล้วนี่ลูกหวานไม่มาด้วยหรือคะน้องตวง”

​“รับอาสาตวงไปทำงานน่ะค่ะ”

พูดถึงลูกสาวแล้วใจก็นึกระแวงขึ้นมาแวบ ว่ายัยตัวแสบจะพาแขกพิเศษของเธอไปแบบรุ่งโรจน์ หรือรุ่งริ่งกันนะ

​“เดี๋ยวน้องตวงกับนาวินนั่งเล่นกันที่ร้านนี่ไหมคะ ถ้าไม่รีบไปไหน มีธุระอะไรกันหรือเปล่าเอ่ย? พี่ว่าจะไปที่สวนส้มด้วย จะไปหาเพลิงขา”

​“มีธุระคือจะมาคุยกับพี่แพนเค้กเรื่องร้านดอกไม้ด้วยน่ะค่ะว่าพอจะมีร้านแนะนำไหม ตวงจะซื้อดอกไม้กลับไปที่รีสอร์ต ไปตกแต่ง แล้วต้องใช้เยอะหน่อยก็อีกสามวัน มีแขกมาจองไว้จะจัดงานแต่งงานกับงานเลี้ยงแซยิด เจ้าประจำเค้าหยุด”

​“มีค่ะ เดี๋ยวพี่จัดการให้ เค้ามีไปส่งถึงบ้านแค่เราสั่ง ของคุณภาพด้วย พี่ก็ใช้งานน้องมันประจำ ชื่อร้านขวัญหล้าเฟอร์ริส น้องตวงอยากได้อะไรบ้างละคะ จะได้ให้น้องเค้าจัดไปให้”

​“อยากได้พวกดอกกุหลาบ แกลดิโอลัสเยอร์บีร่า เดซี่ ดอกไม้พื้นๆ นี่แหละค่ะ เพราะแขกไม่ได้สั่งพิเศษอะไรมา กับพวงมาลัยบ่าวสาว แล้วก็พานพุ่ม บายศรีพิธี”

​“เดี๋ยวพี่ต่อสายให้ เอ่อ...พอพูดถึงร้านน้องขวัญหล้าแล้ว พี่นึกเป็นห่วงเพลิงขาจัง”

ภาสวินีเอ่ยรำพึง ตวงรักขมวดคิ้วนิดๆ ร้านดอกไม้? กับสามีเธอ ทำไมภาสวินีถึงได้นึกเป็นห่วง

​“มีอะไรหรือคะพี่แพนเค้ก”

​“ก็น้องขวัญหล้า เจ้าของร้านดอกไม้นี่ เมื่อก่อนที่บ้านแกก็ทำสวนส้มน่ะค่ะ แต่ว่า...พ่อกับแม่แกเสีย ก็เลยเบนเข็มมาเปิดร้านขายดอกไม้แทน พี่เพิ่งรู้ว่าคนไปซื้อคือเพลิงขา ที่ไปขลุกทำงานอยู่หลายเดือนนี้ที่ว่าจะขยายสวนส้มน่ะค่ะ”

​“อ้อ...” เธอก็ยังงงอยู่ดีว่าทำไมภาสวินีถึงเป็นห่วงสามีของเธอ

​“มันน่าห่วงตรงที่...เอ่อ...มันมีเจ้าที่ ที่แปลกๆ อยู่ตรงนั้นสิคะ การตายของพ่อกับแม่ของน้องขวัญหล้า มันมีเงื่อนงำ ถึงต้องเร่งขายสวน มาทำอย่างอื่นแทน เผ่นเตลิดยกครัวมาอยู่แถวๆ ใกล้เวียงแทนนี่แหละค่ะน้องตวง”

​“เจ้าที่”

​“ค่ะ เจ้าที่ พ่อเลี้ยงอุดม แกทำสวน...สวนอะไรก็ไม่รู้ล่ะ คนงานก็เป็นคนถิ่นอื่นที่ไม่ค่อยออกมาคุยกับใคร สวนของแกไม่รู้ปลูกอะไรมั่ง มีผลผลิตอะไรมั่ง แต่แกรวยเอา รวยเอา รวยจนน่าแปลกใจ มีคนร่ำลือแปลกๆ เกี่ยวกับสวนของแก ไม่มีใครกล้ายุ่ง หรือกล้าอยู่ใกล้กับที่ของแก บางคนก็หายไปดื้อๆ ก็มี...พี่พูดแค่นี้ น้องตวงพอจะรู้หรือยังคะ ว่าทำไมพี่ถึงห่วงเพลิงขา”

​“แกทำงานผิดกฎหมายหรือคะ”

​“อันนี้ก็ไม่รู้ล่ะค่ะ แต่ว่าน่าจะไม่ใช่อะไรดีๆ แน่นอนล่ะค่ะ ไม่ใช่เรื่องราวดีๆ แน่ล่ะ กับพ่อเลี้ยงคนนี้ เอ่อ...พี่ถึงนึกห่วงเพลิงขา กลัวจะไปรู้เห็นอะไร แล้ว...จะซ้ำรอยพ่อกับแม่ของน้องขวัญหล้าเข้า”

​“โอ...”

ตวงรักถึงกับใจเต้นเมื่อได้ยินแบบนั้น มือของเธอเย็นเชียบเลยทีเดียว ภาสวินีถอนใจเฮือก มีสีหน้ากลุ้มขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงเพื่อนรัก

​“แต่ขืนเราไปบอกตรงๆ นะคะ คนอย่างเพลิงขาน่ะ”

​“พี่เพลิงคงจะ...”

​สองคนไม่ได้พูดอะไรกันต่อ เพียงแค่มองตากัน ก่อนจะพากันถอนใจ เพราะรู้จักนิสัยใจคอของเพลิงดี ยิ่งถ้าเห็นอะไรไม่ถูกไม่ต้อง เป็นพิษเป็นภัยกับสังคมแบบนี้ เขาจะทำอย่างไร