หวานใจนายมาเฟีย

หวานใจนายมาเฟีย

last updateDernière mise à jour : 2024-11-20
Par:  หมูอ้วนEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
44Chapitres
2.3KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เรื่องราวความรักของมาเฟียน้อยลำดับที่ 3 ที่ดันไปตกหลุมรักหญิงสาวที่อายุมากกว่าและแต่งงานแล้ว เขาไม่สนว่ารอบข้างจะเป็นยังไง ขอเพียงเขาได้ครอบครองเธอเท่านั้น แม้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็ยอม

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 หอมกลิ่นกาแฟ

หญิงสาว วัย 29 อย่างนลินดา เธอแอบเห็นว่าสามีของเธอนั้นนอกใจเธอ เขาทำให้เธอเจ็บปวดใจอย่างแสนสาหัส ตอนนี้เธอเหมือนคนที่ไร้วิญญาณ และไร้หัวจิตหัวใจ เธอค่อยๆเดินมาตามท้องถนนเรื่อยๆด้วยอารมณ์เสียใจ จนมาเจอเข้ากับร้านกาแฟที่ตกแต่งได้น่านั่งสุดๆแถมกลิ่นกาแฟที่โชยมาจนเตะจมูกแดงๆของเธอนั้นยังทำให้เธออดใจไม่ไหวอีกต่างหาก เธอจึงตัดสินใจเลือกที่จะเดินเข้าไปในร้านทั้งๆที่ใบหน้าของเธอยังเลอะคราบน้ำตาอยู่จนเห็นได้ชัดเพราเครื่องสำอางมันร่อนออกนั่นเอง

"รับอะไรดีครับ"บาริสต้าหนุ่มหันมาพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งโลกละลายได้ ทำเอาเธอพูดอะไรไม่ออกเลย เพราะเขาช่างสดใจสมวัยเด็กหนุ่มมากจริงๆ

"เอากาแฟดำค่ะ" เธอหลุดปากพูดสิ่งที่เธอไม่สามารถกินได้ไปซะแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็จำใจจ่ายเงินโดยที่เธอก็รู้อยู่แล้วว่าเธอกินมันไม่ได้ เพราะนี่มันคือความผิดของเธอเองที่สั่งผิด

และหลังจากที่จ่ายเงินแล้วเธอก็ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูเฟสบุ๊คของผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เธอเป็นคนรับเข้ามาทำงานเองในฐานะเลขาของสามีเธอ แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับเหยียบย่ำหัวใจของเธอด้วยการลักกินขโมยกินสามีอันเป็นที่รักของเธอซะเอง ตอนนี้น้ำตาแห่งความเสียใจค่อยๆไหลหยดลงบนมือถือเครื่องหรู จนเปียกแฉะไปหมด

" กาแฟที่สั่งได้แล้วครับ"กาแฟถูกวางยื่นไว้ตรงหน้า แต่มันกลับไม่ใช่กาแฟดำอย่างที่เธอสั่ง มันกลายเป็น คาราเมลมัคคิอาโต้แทน ซึ่งอันนี้เธอสามารถกินมันได้ เธอจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเขา ด้วยความสงสัย

"สำหรับคุณผู้หญิง แก้วนี้ผมขอเลี้ยงนะครับ" พอพูดจบเขาก็วางเงินที่เธอจ่ายไปเมื่อกี้พร้อมกับเบอร์โทรที่จดลงบนกระดาษและแนบเอาไว้ใต้เงินนั้นด้วย

เธอหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะยัดลงไปในกระเป๋าใบหรูอย่างไม่ได้สนใจ เพราะจิตใจของเธอมันมุ่งแต่นึกถึงว่าตอนนี้สามีของเธอนั้นอยู่กับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าเท่านั้นเอง

นลินดา ทิพโกสน หญิงสาวหน้าตาธรรมดา อายุ 29 ปีสูง 155 เธอมีรูปร่างที่เล็กแต่ที่ทำให้เธอคิดว่าเธอมีค่ากว่าผู้หญิงคนอื่นๆคือความเก่ง เธอแต่งงานตั้งแต่อายุ 20 จากที่ไม่มีอะไร เธอตั้งใจทำงานจนสามารถเป็นเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางยี่ห้อหนึ่งได้ แต่เพราะความเก่งของเธอที่ทำแต่งาน ทำให้สามีแอบไปมีเมียน้อย เธอเสียใจ และเสียสูญในชีวิต เธอเหมือนชีวิตล่องลอยไร้จุดหมายเป้าหมายในชีวิตทั้งหมดพังทลาย  แต่มีบางสิ่งที่ทำให้เธอกลับมามีหัวใจที่ชุ่มชื่นได้อีกครั้ง ก็คือเขาคนนั้น บาริสต้าหนุ่มหน้าตาดี พูดจาไพเราะ เธอก็ไม่รู้เหมือกันว่าเธอถูกเขาตกเอาหัวใจไปตอนไหน

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
44
บทที่ 1 หอมกลิ่นกาแฟ
หญิงสาว วัย 29 อย่างนลินดา เธอแอบเห็นว่าสามีของเธอนั้นนอกใจเธอ เขาทำให้เธอเจ็บปวดใจอย่างแสนสาหัส ตอนนี้เธอเหมือนคนที่ไร้วิญญาณ และไร้หัวจิตหัวใจ เธอค่อยๆเดินมาตามท้องถนนเรื่อยๆด้วยอารมณ์เสียใจ จนมาเจอเข้ากับร้านกาแฟที่ตกแต่งได้น่านั่งสุดๆแถมกลิ่นกาแฟที่โชยมาจนเตะจมูกแดงๆของเธอนั้นยังทำให้เธออดใจไม่ไหวอีกต่างหาก เธอจึงตัดสินใจเลือกที่จะเดินเข้าไปในร้านทั้งๆที่ใบหน้าของเธอยังเลอะคราบน้ำตาอยู่จนเห็นได้ชัดเพราเครื่องสำอางมันร่อนออกนั่นเอง"รับอะไรดีครับ"บาริสต้าหนุ่มหันมาพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งโลกละลายได้ ทำเอาเธอพูดอะไรไม่ออกเลย เพราะเขาช่างสดใจสมวัยเด็กหนุ่มมากจริงๆ"เอากาแฟดำค่ะ" เธอหลุดปากพูดสิ่งที่เธอไม่สามารถกินได้ไปซะแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็จำใจจ่ายเงินโดยที่เธอก็รู้อยู่แล้วว่าเธอกินมันไม่ได้ เพราะนี่มันคือความผิดของเธอเองที่สั่งผิดและหลังจากที่จ่ายเงินแล้วเธอก็ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูเฟสบุ๊คของผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เธอเป็นคนรับเข้ามาทำงานเองในฐานะเลขาของสามีเธอ แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับเหยียบย่ำหัวใจของเธอด้วยการลักกินขโมยกินสามีอันเป็นที่รักของเธอซะเอง ต
Read More
บทที่ 2 เรียนรู้
กรกันต์หลังจากที่กลับจากอังกฤษผมก็ใช้เงินที่เก็บมา ซื้อร้านกาแฟเก่าๆโทรมๆ แล้วผมก็จัดการรีโนเวทใหม่ทำให้มีสวนดอกไม้เพื่อให้ร่มรื่น. ใช่ครับ ผมชอบกลิ่นกาแฟ เพราะกลิ่นของมันทำให้ผมสามารถอยู่ตรงจุดๆนั้นได้เป็นวันๆเลย "น้องกร จะไปไหนแต่เช้าเนี้ย"แม่เอ่ยปากทักผมทันทีที่เพิ่งจะเดินลงจากห้องมา"ไปร้านครับ วันนี้ผมว่าจะไปดูแลลูกค้าเอง"ผมตอบแม่แบบยิ้มๆ เพราะวันนี้ผมอารมณ์ดีมากๆเลยนะ"นี่ตกลงจะเอาดีด้านชงกาแฟใช่มั้ย หะ!! งานอย่างอื่นไม่สนใจว่างั้น" แม่ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่ผมละครับ แสดงว่าต้องมีอะไรขัดใจมาแน่ๆถึงได้หัวร้อนอารมณืร้อนมาเต็มแต่เช้าแบบนี้"เปล่านี่ครับ ก็ถ้าแม่อยากให้ผมทำอะไรละ ผมก็ทำให้แม่ได้หมดแหละ เพียงแต่ตอนนี้กาแฟมันน่าสนใจก็เท่านั้นเองครับ""งั้นก็ดี เพราะพี่กันเขาดูแลโรงเรียนแล้ว ส่วนเราก็ไปช่วยพี่เก้าเขาดูแลคาสิโนละกันจะได้เรียนรู้งานจากพี่เก้าเขาไปด้วยเลย""ได้ครับผม"ผมรับปากแม่พร้อมกับโน้มตัวไปกอดท่านเบาๆ เพื่อให้ท่านอุ่นใจและสบายใจมากขึ้น แต่ถามว่าผมทำได้มั้ยงานพวกเนี้ยบอกเลยครับว่าสบายมาก ผมเรียนเก่ง ยิงปืนก็แม่น ศิลปะป้องกันตัวก็ครบเพราะไปฝึกจากอังกฤษมา ผมไม่ใช่คนอ่อน
Read More
บทที่ 3 ผมคือบาริสต้า
และพอผมคุยกับพี่เก้าเสร็จผมก็ขับรถออกมาเพื่อที่จะไปดูนร้านต่อก่อนร้านจะปิด แต่สายตาผมดันไปเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินอยู่ข้างถนนและมีพวกวัยรุ่นกำลังเดินตาม ผมจึงรีบจอดรถและตรงเข้าไปหาเธอทันที " สวัสดีครับ " ผมทักเธอพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองพวกวัยรุ่นด้านหลังด้วยสายตาไม่พอใจ พอพวกมันเห็นพวกมันก็รีบวิ่งหนีกันไปเลย " ค่ะ" เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผม นี่เธอร้องไห้อีกแล้ว ร้องไม่หยุดเลยนะครับ ทำเอาผมอยากรู้มากๆเลยว่าเธอไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่ " มีอะไรรึเปล่าคะ"เธอพูดกับผมด้วย น้ำเสียงที่สั่นเคลือ "พอดีมีพวกวัยรุ่นตามคุณมานะครับ ผมเลยกลัวว่าคุณจะเป็นอันตรายนะ" เธอดูตกใจมากๆพร้อมกับหันมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง แถมเธอก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมอีก ผมนี่ใจหล่นวูบเลยกับน้ำตาและดวงตาที่แดงกล่ำ เธอคงจะมีเรื่องที่ทุกข์ใจจริงๆ ถึงได้เป็นขนาดนี้ "ขอบคุณนะคะ...ที่มาช่วย" เธอเอ่ยขอบคุณผมทั้งๆที่เสียงนี่สะอื้นเลย "ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ผมขอยืมมือถือคุณหน่อยซิครับ" ผมยื่นมือไปขอมือถือเธออย่างดื้อๆและหน้าด้านๆเลยทำเอาเธอมองผมอย่างงงๆแต่เธอก็ยื่นมามือถือมาให้ผม
Read More
บทที่ 4 นลินดา
“เออ...คุณดา ผมลืมบอกไป คุณช่วยโทรบอกฝ่ายบัญชีให้ผมด้วยนะว่าผมต้องการเงิน 5 แสนให้เขาโอนเข้าบัญชีผมได้เลย"พอพูดจบเขาก็เดินเข้ามาหอมแก้มฉันก่อนจะเดินออกไป"คุณจะไปกับใคร"ฉันร้องทักเขาทำให้เขาหยุดเดินทันทีพร้อมกับหันมามองฉัน"ก็เลขาผมไง คุรเป็นอะไรปะเนี้ย”“ทำไมต้องไปกับเธอด้วยคะ”“อ้าวก้ไปประชุมก็ต้องมีเลขามั้ยคุณดา นี่คุณลืมกินยารึว่าทำงานเยอะไปเนี้ย”เขาดูเริ่มไม่พอใจฉันแล้วนะ เพราะน้ำเสียนี่รำคาญฉันสุดๆเลย“ค่ะ ฉันก็แค่ถาม”“อืม งั้นถ้าจะไม่ถามอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะ เดี๋ยวสาย"พอเขาเดินออกไป ตอนนี้เหมือนมีคนเอามีดมากรีดที่ใจของฉันเลย ฉันทรุดตัวลงไปนั่งร้องไห้อย่างหมดแรง ทำไม ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้กับฉัน ฉันผิดอะไรฉันเฝ้าทำงานมาตลอดเพื่อให้เขาได้มีเงินใช้และชีวิตที่ดีแต่พอเราสบายเขากลับทำร้ายจิตใจฉันแบบนี้ด้วยการเอาคนอื่นมาแทนที่ฉันในขณะที่ฉันกำลังร้องไห้จู่ๆมือถือของฉันก็มีเสียงดังขึ้น ฉันค่อยๆเอามือขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะรีบกดรับ"สะ...สวัสดีค่ะ"เสียงสะอื้นของฉันยังคงดังอยู่เล็กน้อย แต่ถ้าปลายสายไม่ได้สนใจอะไรเขาก็จะไม่รู้ว่าฉันกำลังร้องไห้อยู่“ร้องไห้อีกแล้วหรอครับ” น้ำเสียงปลายสายทำ
Read More
บทที่ 5 ว่างมั้ย
เสียงพูดและเสียงลมหายใจของเขาทำให้ฉันแทบจะทรุดลงไปกองเลย เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีเสน่ห์มากๆ แล้วผู้หญิงที่เข้ามากิน ก็ต่างพากันจ้องมองเขาไม่วางตาเลยด้วยนะเท่าที่ฉันสังเกตุ" มัวแต่มาเล่นแบบนี้เดี๋ยวก็โดนเจ้านายดุหรอก" ฉันพูดกับเขาเพื่อหาทางกลบเกลื่อนความเขินที่มันประดังประเดเข้ามา จนหน้าของฉันร้อนผ่าวไปหมด" เจ้านายผมใจดีจะตาย เขาไม่ดุหรอกครับ"" ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เรากินเงินเดือนเขา อย่าให้เขามาว่าเอาได้ว่าเราทำงานไม่มีประสิทธิภาพซิ ไปทำงานได้แล้ว""คราบ ผมจะทำตามทุกคำของพี่ดาเลยคราบ"เด้กคนนี้ทะเล้นมากๆจริงๆ แต่ในความทะเล้นมันกลับมีเสน่ห์และชวนน่าหลงใหล ฉันจึงยิ้มกว้างออกมาให้กับความเป็นเด็กของเขา" งั้นพี่ไปก่อนนะ พอดีพี่มีธุระต่อ"ฉันค่อยๆลุกจากเก้าอี้และหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาถือ" แล้วผมจะได้เจอพี่ดาอีกรึเปล่าครับ"ฉันชะงักไปนิดนึง ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเขาอยู่นานพอสมควร เลย เพราะแววตาของเขาที่ถามมันดูมีความหวังมากๆ นี่เขาหวังว่าจะเจอฉันอีกอย่างงั้นเหรอ" งั้นคืนนี้กรว่างมั้ยละ เดี๋ยวพี่จะพาไปเลี้ยงฉลองล่วงหน้า”"เนื่องในโอกาสอะไรครับ""ก็วันที่พี่แก่ขึ้นอีกปีไง" ฉันยิ้มให้กรเบาๆ ช่างขมขื่
Read More
บทที่ 6 รักเมียชาวบ้าน
ผมพาพี่ดาขึ้นมาบนห้องที่ผมก็เพิ่งเคยมาครั้งแรก มันดูเล็กจนผมคิดว่ามันไม่น่าจะนอนได้เลยนะ ห้องน้ำก็ห้องนิดเดียวจะอยู่ยังไงละครับเนี้ย"ห้องดูดีกว่าที่พี่คิดไว้อีกนะ"พี่ดาเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามานั่งในห้อง พี่ดาดูไม่ได้รังเกียจห้องเล็กๆนี่เลย แถมยังนั่นอย่างเป็นกันเองอีกด้วย ตายแล้ว พี่ดาจะทำให้ผมหลงหัวปักหัวปำไปถึงไหนครับ " จริงหรอครับ ถ้าอย่างงั้นพี่ดาก็ต้องมาห้องผมบ่อยๆแล้วหละ ""แล้วทำไมพี่จะต้องมาห้องกรบ่อยๆด้วยละ""ก็มาทำให้หัวใจผมมีความสุขไงครับ ผมมีความสุขทุกครั้งเลยนะที่ได้อยู่กับพี่ดาอะ"ผมหันไปยิ้มให้พี่ดาที่กำลังอึ้งกับคำพูดของผมอยู่ เวลานี้ผมควรรุกแรงแบบนี้แหละครับ เพราะหัวใจพี่ดาจะเต้นแรง เชื่อผมซิ"พะ...พี่ว่า เรากินข้าวกันดีกว่านะ พี่ซื้อกับข้าวมาหลายอย่างเลย"พี่ดาหลบสายตาผมก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที เห็นมั้ยครับย พี่ดาหวั่นไหวบ้างแล้ว"ได้ซิครับผมก็ซื้อมาเหมือนกัน"พอพูดจบผมก็เดินไปในครัวและหยิบจานชามเอามาใส่อาหารที่ผมกับพี่ดาซื้อมา"ผมว่าพี่ดาไปล้างมือในห้องน้ำก่อนดีกว่าครับจะได้มากินข้าวกัน""อะ…. อืม"พี่ดาพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป. หลังจากนั้นผมก็กุลีกุจอเ
Read More
บทที่ 7 ฉี่ไม่ออก
พี่เก้าจ้องผมตาไม่กระพริบเลย ก่อนที่หมอนในมือจะปลิวมากระแทกที่หน้าของผมอย่างแรง“โอ้ยยยยยยยย เจ็บนะ ทำอะไรเนี้ยพี่”ผมร้องออกมา พร้อมกับหยิบหมอมาวางที่ขา“แกอย่าคิดชั่วๆเชียวนะโว้ย มันผิดศีล เมียชาวบ้านห้ามเด็ดขาดเลยมึง”“แหมมม ตั้งแต่มีเมียมีลูกมาเนี้ยรู้จัก เรื่องศีลธรรมด้วยหรอทีเมื่อก่อน ไม่เห็นสนใจเลย”“ เดี๋ยวโดนตีนปะทะปากมึงอ่ะ เออ นั่นแหละ ถ้ามึงอยากจะจีบเขาจริงๆ มึงต้องรอให้เขาเลิกกับผัวเขาก่อน”“ก็มันรอไม่ไหวแล้วอ่ะ มันทนไม่ไหวแล้วพี่เก้า ใจมันจะขาดแล้วพี่”“อาการหนักนะเนี้ยมึง แล้วเขาเป็นใครมาจากไหนละ”พี่เก้ามองผมอย่างสงสัย“ไม่รู้เหมือนกัน เขาเป็นลูกค้าร้านกาแฟผม”“แล้วทำไมไม่ให้ลูกน้องสืบมาวะ นี่มึงเป็นมาเฟียนะไอ้กร อำนาจมึงมีมหาศาลเลย มึงอยากรู้อะไรก็ให้ลูกน้องไปสืบก็แค่นั้น มึงลืมปะเนี้ย”พอได้ยินคำพูดของพี่เก้าผมก็ตาลุกวาวเลย จริงด้วย ผมเป็นมาเฟีย ครอบครัวมีอำนาจ และผมก็สามารถทำอะไรก็ได้เท่าที่ผมอยากจะทำและอยากจะรู้“ผมลืมวะพี่”“อะไรของมึงวะไอ้กร มีงเป็นลูกหลายขจรไพศาลเลยนะ”“ก็ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่เจอเขาไง มันเลยลืมทุกอย่างเลย”"ประสาท ท่าจะหนักแล้ว แล้วนี่มึงมีรูปเขา
Read More
บทที่ 8 หายไปไหน
ผมเดินยิ้มๆมารอพี่ดาที่เตียง ก่อนที่ผมจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นอยู่พักใหญ่ จนผมได้ยินเสียงกดชักโครกนั่นแหละครับ ผมเลยเดินไปที่หน้าห้องน้ำ"เสร็จแล้วใช่มั้ยครับพี่ดา" ผมจับประตูเตรียมเปิดเข้าไป“กร อย่าพึ่งเข้ามานะ” พี่ดาร้องเสียงหลงเลย เป็นอะไร“พี่ดาเป็นอะไรครับ”“พี่พึ่งจะใช้ห้องน้ำเดี๋ยวมันจะมีกลิ่น”“โหย เรื่องแค่นี้เองพี่ “ผมเลยค่อยๆผลักประตูเข้าไปแล้วผมก็เห็นพี่ดายืนเขย่งขาอยู่ แถมหน้ายังแดงอีกต่างหาก ผู้หญิงอะไรน่ารักชะมัดอยากจะดึงเข้ามาฟัดให้แก้มช้ำเลย“มาครับ ผมอุ้ม”ผมเข้าไปอุ้มพี่ดาแล้วก็เอาเธอมาวางไว้ที่เตียง ผมจัดพี่ดาให้อยู่ในท่าที่นอนสบายที่สุด ก่อนที่ผมจะล้มตัวลงนอนข้างๆพี่ดา ผมค่อยๆเหล่ตาหันไปมองว่าพี่ดาทำอะไร แต่ พี่ดากลับตัวแข็งทื่อหลับตาลงแถมตัวยังสั่นเล็กน้อยด้วยนะ สงสัยจะกลัวผมปล้ำละมั้งครับ“พี่ดากลัวผมหรอครับ”ผมค่อยๆไปกระซิบที่ข้างหูพี่ดาเบาๆ“ปะเปล่านะ พี่แค่แปลกที่นะ”พี่ดารีบลืมตาขึ้นมาตอบผมทันที“เหรอครับ แต่พี่ดาไม่ต้องกลัวผมนะ เพราะผมยังไม่ทำอะไรพี่ตอนนี้แน่นอน แต่ถ้าพี่ทำตัวน่ารักไปมากกว่านี้ มันก็ไม่แน่นะครับ”พอได้ยินผมพูดแบบนั้นพี่ดาก็รีบหลับตาปี๋เลย ผมเ
Read More
บทที่ 9 โดนทิ้งแน่
"กร นั่นมือถือพี่ไม่ใช่หรอ"ฉันร้องถามกรทันที"อ้าว มันมาอยู่นี่ได้ยังไงน้าาา" กรเหล่มองฉันนิดนึงก่อนจะแอบยิ้มออกมา" ไม่ต้องมายิ้มเลย เอามาคืนพี่เดี๋ยวนี้นะ""พี่ดาอยากได้คืนหรอครับ""ก็ใช่นะซิ""งั้นพี่ดาคงต้องมากหยิบเองแล้วหละ อุ้ย หล่น!!!!!"กรเอามือกดมือถือให้หล่นลงไปในกางเกง ฉันตกใจมากเลยนะ ไอ้เด็กบ้านี่เจ้าเล่ห์ชะมัดเลย" อยากได้มั้ยครับ""กรพี่ต้องใช้ พี่จะต้องโทรเข้าบริษัท""ผมก็ไม่ได้ห้ามพี่ดานี่ครับ แต่พี่ดาต้องมาหยิบเอาเองแค่นั้น"ฉันจ้องหน้ากรอย่างเอาเรื่องแต่กรกลับยิ้มอย่างเดียวเลย แล้วนี่ฉันก็ต้องใช้มือถือจริงๆด้วย ฉันจึงเอื้อมมือที่สั่นเทาไปที่กางเกงของกร ก่อนจะค่อยๆแทรกเข้าไปด้านใน ซึ่งมันหามือถือไม่เจอไงเพราะกรยัดมันลงไปลึกมาก แต่ที่ฉันหยิบได้มันกลับไม่ใช่มือถือ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมองกรที่ยิ้มออกมาเพราะรู้ว่าที่ฉันโดนมันคืออะไร" พี่ดาจับโดนมันแบบนี้ระวังมันตื่นเอานะครับ""กร บ้าที่สุดเลยอ่ะ""555 พี่ดารู้ตัวมั้ยครับว่าเวลาพี่ดาโมโหเนี้ย โคตรน่ารักเลย""พี่ไม่รู้"แล้วจู่ๆกรก็อุ้มฉันตัวลอยเลยก่อนที่กรจะพาร่างบางของฉันประชิดติดกำแพง"ผมชักจะไม่อยากให้พี่กลับไปหาเขาซะแ
Read More
บทที่ 10 น้องอัญ
"ช่วยยังไงคะ" ผมกระซิบน้องอัญกลับ "น้องอัญจะช่วยให้เขากลับมาหาอากรไง ขอแค่น้องอัญได้เจอเขา น้องอัญคิดว่าน้องอัญช่วยได้" น้องอัญพูดออกมาอย่างมั่นใจ "อยากได้อะไรคะ"ผมเอ่ยปากถามหลายตัวน้อยอย่างสนใจทันที "ปืนอันใหม่ค่ะ" "ตกลงค่ะ อาจะให้น้องอัญช่วย" "ดิวค่ะ" ผมกับน้องอัญจับมือทำสัญญากัน ผมจึงไปขอผักบุ้งเรื่องจะไปรับน้องอัญที่โรงเรียนเอง น้องอัญบอกให้ผมเล่าเรื่องพี่ดาให้ฟัง แล้วพอน้องอัญรู้เรื่องทั้งหมดน้องอัญก็จัดการวางแผนทันที " ผู้หญิงส่วนมากรักเด็กค่ะ"น้องอัญเอ่ยขึ้นในขณะที่ผมเพิ่งไปรับมาจากโรงเรียนและพามาไว้ที่ร้านกาแฟ " แล้วยังไงคะ"ผมถามน้องอัญอย่างสนใจ "น้องอัญก็จะป่วย อากรก็เลยต้องเรียกเขาให้มาช่วยดูแล แค่นั้นเอง " "เขาจะมาจริงอ่ะ" "น้องอัญรับรองค่ะ ลองดูซิ" น้องอัญยื่นมือถือที่กดเบอร์พี่ดาส่งมาให้ผม แล้วไม่นานพี่ดาก็รับสาย "พี่ดาสะดวกคุยกับผมแปบนึงมั้ยครับ ผมมีเรื่องให้พี่ช่วย" ผมหันมาสบตาคนตัวเล็กอย่างรู้กัน นลินดา พอกรออกไปได้ซักพัก ฉันก็รีบหยิบมือถือและหยิบเสื้อของกรขึ้นมาใส่ แต่มันตัวใหญ่มาก ฉันเลยต้องมัดเสื้อให้ดูเหมือนเสื้อแฟชั่น ฉันคิดว่าฉันคงจะต้องกลับแล้ว เพ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status