บทที่ 32 ศึกชิงนาง

พอขิมเดินออกมาจากบริเวณนั้นเพื่อไปเตรียมอาหารว่างให้ไท อยู่ดี ๆ ผาที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็พูดขึ้นมาลอย ๆ

"บ่ฮู้จักก๋าละเทศะ เป๋นแค่แฟนยังบ่ได้แต่งงาน เข้าไปนอนในห้องของลูกสาวเปิ้น!" (ไม่รู้จักกาลเทศะเป็นแค่แฟนยังไม่ได้แต่งงาน เข้าไปนอนในห้องของผู้หญิง!)

ไท ที่ได้ยินแบบนั้นก็คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วหันหน้าไปหาผาอย่างช้า ๆ "มึงพูดถึงใครวะ!"

"กูพูดลอย ๆ ของกู ใครอยากรับก็รับไปสิ!" ผาก็ตอบกลับมาอย่างกวนประสาท

ไทเริ่มทนไม่ไหวลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผา แล้วถามกลับไปตรง ๆ "มึงมีปัญหาอะไรกับกูมากป่ะ กูถามจริง ตั้งแต่มาวันแรกแล้ว"

"มีหรือไม่มีมันเกี่ยวไรกับมึง หลอนไอ้สัส" ผาก็มองหน้าไทกลับอย่างไม่เกรงกลัว

 

"ไอ้เหี้ยนี่ มึงกวนตีนกูหรอ" ไทโมโห เข้ามา กระชากเสื้อของผาขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา

ไทเลยยกยิ้มมุมปาก "หรือมึงหวงก้างกันแน่วะ" 

แล้วก็ก้มกระซิบไปที่ข้างหูของผา "กูกับขิมทำอะไรกันมามากกว่าที่มึงจินตนาการไว้อีก จำใส่สมองมึงไว้ซะ"

ผาที่ได้ยินแบบนั้นก็เลือดขึ้นหน้า กำหมัดแล้ว ต่อยเข้าที่มุมปากไททันที

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย เล่นทีเผลอหรอมึง" ไทก็ไม่ยอม สวนกลับเข้าที่แก้มซ้ายของผาทันที จนทำให้เกิดเสียงดังครึกโครมไปทั่วบ้าน

ขิมที่กำลังเตรียมข้าวให้ไทก็ต้องหยุดลงฟังเสียง

 "เสียงอะไรน่ะ!" เธอเลยรีบเดินกลับไปดูตรงที่ไทอยู่

ขิมที่เห็นอย่างนั้นก็ตกใจ ที่เห็นไทกับผาต่อยกัน "นี่มันเรื่องอะไรกัน เฮียไท พี่ผา หยุดกันเดี๋ยวนี้นะ"

ขิมรีบเข้าไปกำลังจะห้าม เป็นจังหวะที่แขนของผา เหวี่ยงมาโดนขิม ทำให้เธอล้มกองไปกับพื้น โดยโดนเข้าตรงไหล่

"โอ๊ย!…เจ็บ"

ไทที่เห็นอย่างนั้นก็ต้องหยุดต่อยกับผา  แล้วรีบเข้าไปหาขิม "ขิม เป็นอะไรมั้ย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!"

"ไอ้เวร มึงก็ไม่แหกตาดูบ้างเลยหรอ" ไทหันไปด่าผา

ขิมที่ลุกขึ้นมาเพราะไทพยุงก็ถามทั้งสองคนด้วยความโมโห "ต่อยกันทำไม เป็นหมากันหรอ ทะเลาะกันเหมือนเด็กอนุบาลเลย เด็กบางคนมันคิดได้มากกว่าพวกพี่อีก"

"ก็ไอ้เหี้ยนี่มันมาต่อยเฮียก่อน ไม่ให้เฮียสวนกลับได้ไง!" ไทรีบฟ้อง

ส่วนผาก็พูดออกมา "ก็ไอ้สัสนี่มันพูดไม่ให้เกียรติขิมอะ พี่ก็เลยโมโห!"

 "ก็อยู่ดี ๆ ปากมึงมาว่ากูก่อนทำไมละ กูก็นั่งของกูอยู่ดี ๆ!" ไทก็ไม่ยอม

ทั้งสองคนเถียงกันไปมา ขิมที่ได้ยินแบบนั้นก็ตะโกนห้าม

"หยุด!…ทั้งสองคนเลย พอได้แล้ว" พร้อมกับลากไทเข้ามาอีกฝั่งเพื่อแยกออกจากกัน

ขิมเลยรีบไปเอากล่องปฐมพยาบาลมา แล้วมานั่งทำแผลให้ไท นั่งเช็ดเลือดและกดเข้าไปเต็มแรงที่มุมปากของไท

"โอ๊ยๆ ขิม จะกดแรงทำไมเนี่ย เฮียเจ็บนะ" 

"ตอนต่อยกัน ทำไมไม่เห็นเจ็บเลยละ สมน้ำหน้า"

"หมั่นไส้ ถ้าพ่อแม่ลุงป้าหนูกลับมาเห็นพอดี เฮียจะทำยังไง เขาจะมองว่าเฮียเป็นคนยังไง เห้อ!"

"เฮียไม่ผิด เฮียอยู่เฉยๆ ของเฮีย ก็มันมาต่อยเฮียก่อน!" ไทก็ยังคงไม่สำนึก

"ดีนะพ่อกับแม่หนูยังไม่กลับมา งั้นหนูไม่รู้จะบอกอะไรเขาเลย!" พร้อมกับเก็บกล่องยาแล้วกำลังจะเดินไป

"ไปไหน จะไปไหนอีก" ไทคว้าแขนขิม

"ไปทำแผลให้พี่ผา"

"จะไปทำให้มันทำไมวะ แม่ง" ไทโวยวาย

ขิมเลยหันมาว่าไท "อยากให้พวกผู้ใหญ่กลับมาแล้วถามไหมว่าหน้าไปทำอะไรมาหรอ นั่นก็พี่ชายหนูนะเฮียเข้าใจมั้ย"

ไทเลยลุกขึ้นมาแล้วมองไปที่ผา แล้วพูดกับขิม "มันไม่มองเห็นขิมว่าเป็นน้องสาวหรอก เฮียดูออก"

"ไปทำแผลให้พี่ผาแป๊บเดียว กลัวป้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น เข้าใจมั้ยเฮีย"

ไทก็ฟึดฟัดยอมให้ขิมไปทำแผลให้ผา เขานั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงนั้น

"มาพี่ เดี๋ยวขิมทำแผลให้" ขิมเดินถือกล่องปฐมพยาบาลไปนั่งต่อหน้าพี่ผา

"ไม่ต้องหรอกขิม พี่ทำเองได้" 

"ไม่ต้องมาปฏิเสธเลย นั่งเฉยๆ ถ้าป้ากลับมาอยากให้เขาถามหรอว่าหน้าไปโดนอะไรมาอะ"

ผาเลยถอนหายใจแล้วยอมนั่งนิ่งๆ ให้ขิมทำแผลให้ ระหว่างที่ทำแผลอยู่ ผาก็จ้องหน้าขิมไม่กะพริบตา

ไทที่แอบซุ่มดูอยู่ก็รู้สึก อยากจะไปต่อยผาอีกรอบ แต่ต้องห้ามใจตัวเองเอาไว้ เขาไม่ชอบเลยที่ขิมต้องใกล้ชิดกับมัน

"แล้วขิมแม่งจะเอาหน้าไปใกล้มันทำไมขนาดนั้นวะ"

อยู่ดี ๆ ผาก็พูดขึ้นมา "เฮาบ่น่าเกิดมาเป๋นญาติกันเลย..." (เราไม่น่าเกิดมาเป็นญาติกันเลย...) แบบเบา ๆ

"อะไรนะพี่ ขิมไม่ได้ยิน" ขิมเลยชะงักไปสักพัก แล้วแกล้งทำเป็นถามซ้ำ

"เปล่า" 

ตามจริงขิมรู้ว่าเมื่อกี้เขาพูดอะไร แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะกลัวว่าถ้าถามไปอีกรอบแล้วจะมองหน้ากันไม่ติด

 "เสร็จแล้วค่ะ" พอขิมทำแผลให้เสร็จ ก็เก็บของเข้ากล่องเหมือนเดิม

 "อืม ขอบคุณมาก"

 ขิมก็พยักหน้าแล้วเดินออกมาหาไท

 ขิมมองไทที่นั่งหน้ามุ่ย "หน้าเฮียนี่ บูดยิ่งกว่าข้าวอีกนะ ไปหาอาบน้ำเลย เดี๋ยวอาบมืดมันจะหนาวยิ่งกว่านี้อีกนะ อาบรอพวกผู้ใหญ่เราจะได้เคาท์ดาวน์กัน" 

ไทก็ลุกเดินสะบัดก้น ออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ เขายังคงงอนขิมที่ไม่เข้าข้างเขา และงอนที่ต้องไปทำแผลให้คู่ปรับอย่างไอ้ผานั้นอีก

ขิมมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินกระทืบเท้าไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอรู้ว่าไทโมโหจริง ๆ แต่เธอก็ทำถูกแล้วที่ต้องห้ามศึกครั้งนี้และรักษาหน้าตาของไทไว้ต่อหน้าญาติ ๆ เธอ

ขิมจึงเดินตามไทไปที่หน้าห้องอาบน้ำ แล้วเคาะประตูเบา ๆ

"เฮีย อาบน้ำอยู่รึเปล่า"

ไม่มีเสียงตอบรับจากไท มีแต่เสียงน้ำไหลที่ดังออกมา ขิมรู้ว่าไทแกล้งไม่ได้ยินเธอ

"เฮียไท อย่าทำเป็นไม่ได้ยินนะ ออกมาคุยกันก่อน"

จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก ไทโผล่หน้าออกมาแค่ครึ่งเดียว มุมปากยังมีรอยถลอกอยู่ เขาทำหน้าบึ้งตึงใส่เพราะยังโกรธเธออยู่

"มีอะไร ไม่ต้องมาง้อ เฮียจะอาบน้ำ หนาวจะตายอยู่แล้ว" 

ขิมรู้ว่าต้องใช้ไม้อ่อนเท่านั้นไทถึงจะหายโกรธ เธอเอื้อมมือไปแตะเบา ๆ ที่รอยแผลที่มุมปากของไท

"โอ๋ ๆ ...แฟนใครทำไมขี้งอนขนาดนี้ หนูขอโทษนะที่ต้องไปทำแผลให้พี่ผา แต่ถ้าไม่ทำ ป้ากับลุงกลับมาเห็นจะทำยังไง หนูไม่อยากให้เขาว่าเฮียว่าเกเรนะ"

ไทเงยหน้าขึ้นมองขิมด้วยแววตาตัดพ้อ "ก็เฮียไม่ชอบให้มันมาวุ่นวายกับขิมนี่ มันคิดไม่ซื่อกับขิม ขนาดเป็นญาติกันแท้ๆ แล้วขิมยังจะไปใจดีกับมันอีก"

"บ้า คิดไม่ซื่ออะไร ก็เป็นพี่น้องกันไง หนูมีแต่เฮียรักแต่เฮียคนเดียวนั่นแหละ" ขิมพูดพร้อมกับ เขย่งตัวขึ้นไปจุ๊บเบา ๆ ที่ปากของไท 

ไทที่เจอคำพูดหวาน ๆ กับจุ๊บเบา ๆ เข้าไปก็ ใจอ่อนยวบยาบ ความงอนหายไปเกือบหมดสิ้น

"จริงเปล่า" ไทถามย้ำ

"จริงสิ รีบอาบน้ำเลยนะ หนูรอกินข้าวอยู่ แล้วเดี๋ยวคืนนี้...หนูจะไปนอนกอดเฮียในห้องเอง" 

"ห้ะ!! จริงหรอขิม กล้าหรอ เดี๋ยวพวกนั้นรู้นะ"

"ก็ต้องแอบ ๆ สิ" 

ไทรีบเปิดประตูห้องน้ำออกเต็มที่ แล้วดึงขิมเข้ามากอดแน่น "โอเค เดี๋ยวเฮียรีบอาบ"

ไทปล่อยขิมแล้วรีบปิดประตูไปทันที ขิมยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เธอง้อไทสำเร็จแล้ว