บทที่ 10

“แกฉันว่ามันโป๊ไป ฉันไม่เคยใส่ชุดเกาะอกมันจะหลุดไหมแก แล้วไอ้รองเท้าส้นสูงนี่อีก เดินไปมันจะสะดุดล้มหรือเปล่าก็ไม่รู้” นุนีติ์รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยแต่งตัวแบบนี้เลยสักครั้ง ทำงานที่ร้านพี่แขก็ไม่ได้แต่งตัวแบบนี้ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสีดำระดับเข่า แอบถอนหายใจติด ๆ กันอยู่หลายรอบ คิดไม่ออกว่างานที่รับปากไว้จะเป็นลักษณะแบบไหน แล้วไอ้ชุดที่สวมใส่นี่อีกช่างไม่มั่นใจเอาเสียเลย

‘โอ๊ย จะบ้าตายคิดถูกหรือผิดที่รับงานนี้เนี่ย’ พลางแอบคิดในใจ

“ชุดนี้ฉันเพิ่งซื้อมานะแก ฉันใส่ไม่ได้เลยเก็บยัดเข้าตู้ ไม่คิดว่าแกจะใส่ได้พอดีเป๊ะ ราคาไม่แพงหรอกตามประตูน้ำเยอะแยะ แต่แกใส่แล้วดูแพงมาก มั่นใจหน่อยสิคนสวย แกสวยมากนะรู้ตัวบ้างไหม มัวแต่มุดอยู่ในกระดองเต่าแบบนี้ใครจะเห็นความสวย ออกไปเฉิดฉายบ้าง จะว่าไปแกก็สวยกว่าดาราบางคนเสียอีกนะ สวยจนฉันลืมหายใจ ถ้าฉันเป็นผู้ชายมีหวังคงกระโจนใส่แกทันที” มุกรดาจีบปากจีบคอพูดให้กำลังใจมากเสียจนนุนีติ์เขิน พลางมองค้อนเพื่อนตัวดีไปเสียหนึ่งยก เธอเองก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าจะสวยมากได้ขนาดนี้ นี่ขนาดฝีมือแต่งหน้าของมุกรดาไม่ได้จัดจ้านนะ

“เวอร์” นุนีติ์เบ้ปากยิ้ม ๆ ออกจะเขินอายตัวม้วนแต่ก็ยังคงสงวนท่าทีไว้ เธอคิดว่าเพื่อนรักดูจะโอเวอร์แอ็กติงมากเกินไป

“จะหกโมงแล้ว ไปเถอะเดี๋ยวรถติด ดูแลตัวเองด้วยนะแก ฉันขอโทษที่ทำให้แกลำบากใจ” มุกรดามีสีหน้าสลดลงรู้สึกผิดที่โยนงานให้เพื่อนไปแทน ทั้งที่รู้ว่าเพื่อนรักสามารถปฏิเสธงานนี้ได้เหมือนคราแรก แต่จู่ ๆ ก็กลับเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย

“เราต้องใช้เงินนะแก งานไหนที่มันไม่สุ่มเสี่ยงฉันว่ารีบตะครุบไว้ก่อน แต่งานนี้แกบอกว่าเงินค่าจ้างแพงลิบ อีกอย่างช่วงนี้แกก็ไปทำงานไม่ได้อีกเป็นเดือน เราต้องใช้เงินมากนะในการดูแลพ่อกับแม่แก ไม่เป็นไรแกไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”

“แกจำที่ฉันบอกได้ไหมว่ามันอาจจะต้องมีดื่มเหล้า หรือนั่งเอาอกเอาใจพวกไฮโซนั่น แต่ถ้าแกสงสัยว่าในเหล้าอาจมีอะไรแกอย่าดื่มนะเว้ย เราก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันถึงจะอยากได้เงินจนตัวสั่น แต่งานนี้พี่แขสกรีนแล้วว่าใสสะอาด แต่ก็การันตีไม่ได้ว่ะ ว่าเหล่าไฮโซพวกนั้นจะมีไอ้พวกเล่นของบ้างหรือเปล่าไม่รู้ ยังไงก็ระวังตัวให้ดี ถ้าไม่ชอบมาพากลแกออกมาเลยนะ” มุกรดาดึงเพื่อนรักเข้ามาสวมกอดรู้สึกใจคอไม่สู้ดียังไงไม่รู้สิบอกไม่ถูก!

“เอาน่าอย่ากังวลไปเลย แค่งานนี้งานเดียวนะ” เสียงหวานดุใส่เพื่อนรักในท้ายประโยค

“ไปเถอะเดี๋ยวฉันส่งพิกัดไปให้แกในโทรศัพท์นะ ไม่ต้องห่วงฉันบอกยายน้ำหวานให้ดูแลแกแล้ว” มุกรดาสวมกอดเพื่อนรักอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินไปส่งนุนีติ์ขึ้นรถแท็กซี่ หญิงสาวกระชับกระเป๋าแน่น สวมเสื้อแขนยาวปิดมิดชิดเพื่อป้องกันภยันตรายจากสายตาคนมอง