บทที่ 7-2 ข่มขู่ (ตอนปลาย)

เฟิ่งจูหลานเห็นด้วยกับคำพูดนี้ของเสิ่นสวิน นางรีบจัดการเก็บบัญชีเอาไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะปิดร้านและเดินตามเสิ่นสวินไปยังศาลาว่าการทันที เรื่องราวจบลงที่คนผู้นั้นถูกจับ และมันยังซัดทอดไปถึงเถ้าแก่ฉิน เถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉมอีกร้านที่เปิดมาก่อนนางหลายสิบปี เถ้าแก่ฉินขัดขืนและยังวางท่าข่มขู่เจ้าหน้าที่ แต่เสิ่นสวินที่เป็นบุตรชายท่านเจ้าเมืองย่อมมีอำนาจมากกว่าเถ้าแก่ร้านค้าเช่นเขา เสิ่นสวินจึงขอร้องให้คนของทางการรีบตรวจสอบร้านค้าของเถ้าแก่ฉินเสีย เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดก็พบว่าเครื่องประทินโฉมของเถ้าแก่ฉินมีสารปนเปื้อนอยู่เป็นจำนวนมากและยังขายเกินราคาอีกด้วย เถ้าแก่ฉินถึงกับหน้าซีดเผือด และจ้องมองเสิ่นสวินเขม็งก่อนจะถูกคนของทางการลากตัวไป

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งจูหลานก็หันมาเอ่ยขอบคุณเสิ่นสวิน

“ขอบคุณท่านมาก”

เสิ่นสวินพยักหน้าให้เฟิ่งจูหลานเล็กน้อย เขาทอดสายตามองบาดแผลตรงลำคอของนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

“ไปหาหมอสักหน่อยดีหรือไม่?”

เฟิ่งจูหลานเกือบลืมไปเสียสนิทแล้วว่าตนเองได้รับบาดเจ็บหากเสิ่นสวินไม่เอ่ยทักขึ้นมา นางส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้เขา

“ไม่ต้องหรอก เลือดหยุดไหลแล้ว ไว้ค่อยกลับไปทำแผลก็พอ หากท่านไม่รีบไปไหน เช่นนั้นข้าขอเลี้ยงชาท่านสักกาจะได้หรือไม่?”

เสิ่นสวินได้ฟังใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มสายหนึ่ง ชายหนุ่มรีบเอ่ยตอบรับอย่างไม่รีรอ

“ได้สิ เช่นนั้นข้าขอเลือกร้านเองจะได้หรือไม่?”

“ได้”

เฟิ่งจูหลานตกปากรับคำ ด้านเสิ่นสวินก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินนำทางไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเฟิ่งจูหลานได้มาเห็นโรงน้ำชาที่เสิ่นสวินเลือก นางก็แทบอยากจะยกเท้าถีบเขาเสียเดี๋ยวนั้น

นี่มันใช่โรงน้ำชาเสียที่ไหน มันคือหอนางโลมชัดๆ!

“เสิ่นสวิน ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมกัน ท่านเข้าไปคนเดียวเถอะ ข้าไม่เข้าไปด้วยหรอก”

“โธ่ เฟิ่งจูหลานคนงาม ที่นี่น่ะชาดีที่สุดในเมืองหลวงแล้ว เจ้าลองเข้าไปชมก่อน”

“ไม่ล่ะข้าไม่เข้าไปหรอก ส่วนนี่เงินค่าน้ำชา เชิญท่านดื่มตามสบาย”

“เหตุใดจึงใช้เงินฟาดหัวข้าเช่นนี้เล่า ข้าช่วยเจ้าเอาไว้นะ โธ่ เช่นนั้นข้าเปลี่ยนร้านก็ได้”

เขาเอ่ยพลางทำหน้ามุ่ย แต่เฟิ่งจูหลานกลับไม่ได้สนใจเท่าใดนัก จากนั้นเขาก็พานางไปที่โรงน้ำชาเล็กๆ แห่งหนึ่ง หลังจากดื่มชาไปได้หนึ่งถ้วย เขาก็ยื่นของสิ่งหนึ่งมาตรงหน้านาง

มันคือหน้าไม้จิ๋วขนาดกระทัดรัดและพกพาได้สะดวก

เฟิ่งจูหลานเงยหน้าขึ้นมามองเสิ่นสวิน ก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย

“ให้ข้าหรือ?”

“อืม เจ้านำมันติดตัวไว้ เวลาเกิดเรื่องจะได้มีของป้องกันตัว ไม่ใช่ก้มหน้านั่งให้คนเอามีดจ่อคออยู่อย่างนั้น วิธีใช้ไม่ยาก เจ้าเพียงกดกลไกที่ด้ามปลายไม้ ลูกธนูจิ๋วจะพุ่งออกมาทันที ยามนี้ข้าใส่ลูกธนูเอาไว้หลายสิบดอก เจ้าใช้ได้อีกหลายวัน ไว้ข้าจะนำลูกธนูมาให้อีก”

“ท่านไปเอาของสิ่งนี้มาจากไหน”

เฟิ่งจูหลานเอ่ยถามเสิ่นสวินด้วยความสงสัย เพราะท่าทางของเขาเหมือนพวกไม่เอาไหน คาดว่าคงไม่น่าจะทำของพวกนี้ขึ้นมาได้

“ข้าทำเอง ทำไม คิดว่าคนไม่เอาไหนอย่างข้าไปขดมยใครมาหรือ?”

เฟิ่งจูหลานเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เดิมทีนางคิดว่าเขาคงจะเป็นพวกเสเพล วันๆ ไม่ทำการทำงาน ไล่ขายสมบัติมารดากินไปวันๆ เพียงเท่านั้น แต่มันกลับผิดคาดยิ่งนัก ดูเหมือนเขาจะซ่อนความสามารถเอาไว้ไม่น้อยเลย เสิ่นสวินเมื่อเห็นว่าเฟิ่งจูหลานมองตนด้วยสายตาชื่นชมก็ยิ้มกริ่ม ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว

“มองข้าเช่นนี้ ข้าจะใจสั่นเป็นนะ”

“ใจสั่นกับผีน่ะสิ เอาหน้าถอยไปไกลๆ”

เสิ่นสวินเบ้ปากคราหนึ่ง และไม่เอ่ยวาจาเซ้าซี้นางอีก เฟิ่งจูหลานมองหน้าไม้นั้นอีกคราก่อนจะรับมาเก็บเอาไว้

“ขอบคุณท่านมากสำหรับเรื่องวันนี้ ข้ายังมีธุระต้องไปทำต่อ บังเอิญว่านัดรับของเอาไว้ คงต้องย้อนกลับไปที่ร้านก่อน”

“ข้าไปส่ง บังเอิญว่าร้านของเจ้าเป็นทางผ่านบ้านข้าพอดี”

เขาเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้นางจนเห็นลักยิ้มสองข้างแก้ม เฟิ่งจูหลานไม่ได้เอ่ยอันใด ในเมื่อร้านของนางเป็นทางผ่านไปบ้านเขา นางก็ไม่ถือสาอันใดอยู่แล้ว เมื่อกลับมาถึงร้านก็พบว่าคนของร้านทำกล่องเครื่องประทินโฉมได้มารออยู่ก่อนแล้ว เฟิ่งจูหลานยิ้มออกมาทันที นางวางใจได้แล้ว หากยังไม่มีของมาส่งอีก เห็นทีวันพรุ่งนี้คงไม่มีของขายเสียแล้ว

“อ้าว ที่แท้คนที่สั่งของจากร้านของท่านตาข้าก็คือเจ้าเองหรอกหรือ เฟิ่งจูหลาน?”

เฟิ่งจูหลานที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันมามองเสิ่นสวินทันที

“ร้านนี้เป็นของท่านตาท่านหรือ?”

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่เพียงเท่านั้นนะ คนที่ออกแบบตราสัญลักษณ์บนกล่องประทินโฉมของเจ้าก็คือข้าเอง”