บทที่ 8-1 ซื้อโลงศพ (ตอนต้น)

เรื่องราวที่ผูกร้อยเรียงกันเช่นนี้ ค่อนข้างทำให้เฟิ่งจูหลานรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้ที่ไปติดต่อร้านค้านางไม่เคยรู้เลยว่าร้านแห่งนี้มีความเกี่ยวพันกับเสิ่นสวินมากถึงเพียงนี้ ทำให้นางค่อนข้างเหนือความคาดหมายอย่างมาก

เสิ่นสวินรีบสั่งให้คนนำของเหล่านั้นเข้าไปเก็บเอาไว้ในร้านให้เฟิ่งจูหลาน ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง

“เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าจะซื้อร้านของข้าเอาไว้กบดานหนีจากคำนินทาของผู้คนเสียอีก แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีหัวการค้าเช่นนี้”

“เหตุใดข้าจะต้องคอยหลบหน้าผู้คนด้วย พวกเขาไม่ได้หาให้ข้ากินเหตุใดข้าต้องสนใจ เสิ่นสวินปากท่านนี่มันไม่เป็นมงคลเลยจริงๆ นะ”

“บุรุษรูปงามก็ปากเสียแบบนี้แหละ”

เฟิ่งจูหลานได้ฟังก็กลอกตาไปมาอย่างอดรนทนไม่ได้ นอกจากจะปากเสียและเจ้าชู้แล้ว เขายังหลงตัวเองอย่างหน้ามืดตามัวอีกด้วย

เสิ่นสวินเดินเข้ามาในร้านของเฟิ่งจูหลาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นว่าเฟิ่งจูหลานทำการตกแต่งร้านค้าของเขาใหม่ นางไม่ได้ทำอันใดมากนัก เพียงเพิ่มของตกแต่งเล็กน้อย และบรรยากาศทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน มันทำให้เขาเริ่มคิดถึงท่านแม่ขึ้นมา เดิมทีร้านนี้แต่ก่อนเป็นร้านขายผ้าทั่วไป แต่พอท่านแม่จากไปมันก็ถูกปิดตายเอาไว้มาโดยตลอด

เฟิ่งจูหลานมองเห็นความเศร้าใจพาดผ่านสายตาของชายหนุ่ม ก่อนที่มันจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นสวินหันมามองหญิงสาวก่อนจะเอ่ย

“เจ้าตกแต่งร้านได้ดีมากเลยนะ ไม่ได้ทำลายกลิ่นอายเดิมเลยแม้แต่น้อย”

“หากท่านคิดถึงมารดาก็แวะเวียนมานั่งเล่นได้ ข้าไม่ว่าอันใดหรอก แค่อย่าสร้างปัญหาให้ข้าก็พอ”

เฟิ่งจูหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ในขณะที่กำลังตรวจดูสินค้าที่เพิ่งนำมาส่ง นางรู้สึกซาบซึ้งที่เขาช่วยเหลือและยังมอบอาวุธป้องกันตัวให้กับนาง ในเมื่อเรื่องนี้นั้นไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้กับนางมากนัก นางจึงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยให้มากความ

เสิ่นสวินหันมามองเฟิ่งจูหลานเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่านางจะมีน้ำใจกับเขาเช่นนี้ รอยยิ้มอ่อนโยนพลันปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

“ขอบใจเจ้ามาก เช่นนั้นข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยการออกแบบกล่องใส่เครื่องประทินโฉมให้แก่เจ้า หากเจ้ามีลวดลายที่ชอบก็บอกมาได้เลย ข้าจะช่วยทำให้ ครั้งนี้ข้าไม่คิดเงินหรอกนะ”

เมื่อได้ยินคำว่าไม่คิดเงิน ดวงตาของเฟิ่งจูหลานก็ทอประกายเจิดจ้าคราหนึ่ง เสิ่นสวินอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง

“ท่านพูดเองนะ มิใช่มาเปลี่ยนใจภายหลังเล่า”

“ไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน”

เมื่อเห็นว่าเขาตกปากรับคำเป็นหมั้นเป็นเหมาะเฟิ่งจูหลานก็รู้สึกดีใจไม่น้อย

“เช่นนั้นข้ามีลวดลายหนึ่งอย่างจะให้ท่านช่วยทำ”

เอ่ยจบนางก็นำกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นส่งให้กับเขา เสิ่นสวินรับไปดูพลางย่นหว่างคิ้วเล็กน้อย

“นี่คือ?”

“มันเรียกว่ารูปหัวใจ ข้าอยากได้แบบนี้ ท่านทำได้หรือไม่?”

“ได้สิ ได้แน่นอน อีกสองวันเจ้าไปที่ร้านของท่านตาข้าได้เลย ข้าจะให้คนเตรียมของเอาไว้ให้เจ้า”

“ขอบคุณท่านมากนะ ยามนี้ข้าสะสางงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว คงต้องขอตัวกลับก่อน”

“ให้ข้าไปส่งดีหรือไม่?”

“ไม่ต้องหรอก ข้ามีหน้าไม้ของท่านแล้ว”

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า”

เฟิ่งจูหลานพยักหน้า ก่อนจะเดินหอบข้าวของกลับบ้านสวนของตนไป เสิ่นสวินมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวไปจนลับสายตา ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เขามุ่งหน้ากลับไปยังจวนท่านเจ้าเมือง เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนก็พบเข้ากับเสิ่นหลางจวิน พี่ชายต่างมารดาของเขาเข้าพอดี เสิ่นหลางจวินปรายสายตามองเสิ่นสวินอย่างเบื่อหน่ายและดูแคลน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ท่านพ่อกำลังรอเจ้าอยู่ วันนี้เจ้าก่อเรื่องที่ไม่ควรเข้าเสียแล้ว คิดจะเสนอหน้าเป็นคนดี คราวนี้ท่านพ่อไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”

เอ่ยจบเสิ่นหลางจวินก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้เสิ่นสวินยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววเย็นชา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็ว

ด้านเฟิ่งจูหลานเมื่อกลับมาถึงบ้านสวนแล้ว ก็เห็นว่าถงเสี่ยวกำลังยืนรอนางอยู่ที่หน้าเรือน สาวใช้น้อยเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรน เมื่อเห็นว่านางมาถึงแล้ว ก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

“มีอันใดหรือถงเสี่ยว เหตุใดจึงดูร้อนรนปานนี้?”

เฟิ่งจูหลานเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทด้วยความสงสัย ถงเสี่ยวจึงรีบเอ่ยทันที

“คุณหนู มีจดหมายด่วนจากพระราชนัดดาเจ้าค่ะ คนที่มาส่งย้ำว่าให้คุณหนูรีบเปิดอ่านโดยเร็ว คุณหนูบ่าวใจคอไม่ดีเลยเจ้าค่ะ!”

“เอาจดหมายฉบับนั้นมาให้ข้าดูหน่อย”

ถงเสี่ยวพยักหน้ารับก่อนจะรีบนำจดหมายฉบับนั้นมาส่งมอบให้กับเฟิ่งจูหลานทันที เมื่อเฟิ่งจูหลานเปิดจดหมายออกอ่าน สีหน้าก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เนื้อหาในจดหมายมีใจความว่าอีกสิบวันราชครูเฟิ่งจะส่งคนเดินทางมารับป้ายวิญญาณของนางกลับไปไว้ยังจวนตระกูลเฟิ่งที่เมืองหลวง

นางลืมไปได้อย่างไรกันว่ายามนี้ตนเองคือคุณหนูรองของจวนราชครู ต่อให้นางตาย พวกเขาก็ต้องมารับป้ายวิญญาณของนางกลับไปอยู่ดี

ไม่ได้การ ต้องมองหาแผนสำรองแล้ว!