บทที่ 7-1 ข่มขู่ (ตอนต้น)

ด้านเฟิ่งจูหลานนั้น เพราะยามนี้กิจการที่ร้านกำลังไปได้ดี นางจึงค่อนข้างวุ่นวายไม่น้อยเลย หญิงสาวลงทุนจ้างคนงานหยิงมาหนึ่งคนเพื่อให้คอยทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้า ซึ่งคนงานหญิงผู้นี้ก็ทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ทำให้นางพอจะเบาแรงลงไปได้มาก ส่วนถงเสี่ยวก็คอยช่วยนางดูแลเรื่องงานจุกจิกภายในร้าน ด้านคนรับใช้ที่บ้านสวนตระกูลเฟิ่งเมื่อเห็นว่ายามนี้ไม่อาจพึ่งพาหรงหมัวหมัวได้อีกแล้ว จึงหันมาประจบประแจงเอาใจเฟิ่งจูหลาน คอยช่วยงานนางอย่างไม่มีข้อแม้ เฟิ่งจูหลานเองก็ไม่ใช่คนใจดำ หากคนพวกนี้ยอมรับในตัวนางอย่างจริงใจ นางก็ไม่ได้ตระหนี่เลยแม้แต่น้อย

“ถงเสี่ยว ร้านที่สั่งให้ทำกล่องเครื่องประทินโฉมยังไม่นำสินค้ามาส่งอีกหรือ?”

เฟิ่งจูหลานเอ่ยถามถงเสี่ยว สาวใช้น้อยที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบเดินเข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม

“เรียนคุณหนู เห็นว่าจะมาส่งเย็นวันนี้น่ะเจ้าค่ะ”

“อ้อ เช่นนั้นหลังจากเสร็จงานแล้วเจ้าก็กลับไปก่อนเถอะ ข้าจะอยู่คิดบัญชีต่ออีกหน่อย เสร็จแล้วจะรีบตามกลับไป”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

ถงเสี่ยวรับคำ ตลอดทั้งวันร้านค้ามีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย และสินค้าเดิมก็ขายหมดแล้ว คืนนี้เฟิ่งจูหลานยังต้องทำสินค้าใหม่ไปวางขายเพิ่ม ช่วงฤดูใบไม้ผลิเช่นนี้ สินค้าที่ทำออกมาย่อมมีเพียงเท่านี้แล้ว และนางก็คิดจะขายสินค้าตามฤดูกาลเท่านั้น หากอยากได้ดอกไม้มาทำสินค้าในต่างฤดูกาลออกไป คาดว่าราคาปุ๋ยที่ใช้บำรุงสวนดอกไม้อาจจะแพงกว่าเดิมหลายเท่าตัว อย่างไรย่อมต้องคิดให้ถี่ถ้วนรอบคอบเสียหน่อย

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็นย่ำ ในที่สุดร้านค้าของเฟิ่งจูหลานก็ปิดทำการขาย ยามนี้เหล่าสาวใช้กลับไปกันหมดแล้ว เฟิ่งจูหลานจึงนำสมุดบัญชีออกไปนั่งตรวจที่ศาลาริมสระบัวด้านหลังร้าน นางต้มชากุหลาบหอมๆ เอาไว้กาหนึ่ง หญิงสาวตรวจบัญชีอย่างละเอียดพลางจิบชาไปในคราวเดียวกัน บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างเย็นสบาย มีสายลมพัดเข้ามาในศาลาอยู่ตลอดเวลา เฟิ่งจูหลานยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว เพราะเพ่งมองตัวเลขตรงหน้านานเกินไป ทำให้นางรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเสียดื้อๆ

ในขณะที่นางกำลังยกมือขึ้นนวดบ่าไหล่ของตนเองอยู่นั้น กลับสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้ตัว ยังไม่ทันที่นางจะได้หันไปมองก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างพาดอยู่บนลำคอ เมื่อนางชำเลืองสายตามองก็พบว่ามันคือมีดสั้นสีเงินที่มีประกายวาววับเล่มหนึ่ง

“หากไม่อยากตายก็ปิดร้านนี้ไปเสีย ได้ยินว่าเป็นแค่คุณหนูตกอับมิใช่หรือ อย่าได้คิดจะทำการค้าแข่งกับเจ้าถิ่นเลย”

น้ำเสียงเย็นเฉียบของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทำเอาเฟิ่งจูหลานใจหายวาบ แรกเริ่มนางคิดเพียงว่าอยากจะเปิดทำการค้าแต่กลับลืมไปเสียสนิทเลยว่าก่อนที่นางจะเปิดร้าน อย่างไรย่อมต้องมีเจ้าถิ่นเดิมอยู่ก่อนแล้ว เมื่อขัดผลประโยชน์และร้านของนางก็ขายดีเกินหน้าเกินตามากกว่าพวกเขามีหรือที่คนเหล่านั้นจะยินยอม

ครานี้นางประมาทเกินไปจริงๆ ถึงกับไม่ระมัดระวังตนเองเลย อีกทั้งหลายวันก่อนองค์รกัษ์ของเซี่ยเสวียนเย่ก็ถูกเรียกตัวให้เดินทางกลับเมืองหลวงกระทันหันเพื่อไปทำเรื่องบางอย่างให้กับเซี่ยเสวียนเย่ ทำให้ยามนี้ไม่มีคนคอยปกป้องนางเลยแม้แต่คนเดียว

ช่างเถอะ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนมิใช่หรือ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หญิงสาวจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยกับบุรุษปริศนาผู้นั้น

“ข้ายื่นข้อเสนอให้เจ้า เจ้าอยากได้เงินเท่าใด ข้าจะมอบให้ แต่ปล่อยข้าไปซะ”

เฟิ่งจูหลานคิดจะหันไปมอง แต่ชายปริศนากลับไม่มีทางยอมให้นางมองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน ซ้ำยังออกแรงกดคมมีดลงไปบนลำคอขาวเนียนของนางอีกด้วย เฟิ่งจูหลานรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยโชยมาปะทะนาสิก

“เจ้าอย่าคิดจะใช้เงินมาหลอกล่อข้า มันไม่ได้ผลหรอก ข้ามาที่นี่เพื่อต้องการบอกให้เจ้าปิดร้านเสีย ไม่ได้มาเพื่อเจรจาผลประโยชน์อันใดกับเจ้าทั้งนั้น”

เมื่อเห็นว่าเจรจาไม่ได้ผล และคนชั่วผู้นี้ก็ต้องการให้นางตกปากรับคำว่าจะปิดกิจการในทันที เฟิ่งจูหลานย่อมต้องคิดแผนการรับมืออีกครั้ง แต่ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้คิดหาวิธีเอาตัวรอด กลับมีลูกธนูจิ๋วดอกหนึ่งพุ่งเฉียดใบหน้าของนางไป ก่อนจะปักเข้าที่ดวงตาของคนผู้นั้นอย่างรวดเร็ว มันส่งเสียงร้องโหยหวน คิดจะหาทางหลบหนี แต่ผู้มาใหม่กลับไวกว่า เขาวิ่งเข้าไปคว้าตัวคนชั่วผู้นั้นเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ก่อนจะกระชากผ้าปิดหน้าของมันออก

“คิดว่าเป็นใคร ที่แท้ก็ลิ่วล้อของเถ้าแก่ฉินนี่เอง ทำไม? เจ้านายของพวกแกกลัวว่าคนอื่นจะได้ดีเกินหน้าเกินตาอย่างนั้นหรืออย่างไร เลยส่งแกมาข่มขู่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง หน้าตัวเมียจริงๆ”

เฟิ่งจูหลานรีบหันกลับไปมองทันที ก่อนจะพบว่าคนที่มาช่วยนางก็คือเสิ่นสวินนั่นเอง

ชายหนุ่มลากตัวคนชั่วมาตรงหน้านาง ก่อนจะยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน

“ไปศาลาว่าการกันเถอะ อย่าได้ใจดีปล่อยตัวมันไป ไม่อย่างนั้นเจ้าจะไม่ปลอดภัย”