บทที่ 6-2 สินค้าใหม่ (ตอนปลาย)

เดิมทีกุหลาบพวกนี้ในยุคโบราณมักจะนำเอาไปเคี่ยวทำน้ำหอม หรือหมักน้ำส้มสายชูเพื่อล้างหน้า แต่เพราะวิธีทำยังไม่ได้ทันสมัยเท่ากับยุคปัจจุบัน ทำให้เครื่องประทินโฉมที่ทำมาจากกุหลาบและน้ำส้มสายชูมีกลิ่นฉุน และกรดแรงเกินไปจนแสบผิว

เฟิ่งจูหลานนำเมล็ดชาที่ตากแห้งแล้วมาตำจนเป็นผงละเอียด จากนั้นนางก็นำผงชาที่ตำละเอียดไปต้มกับน้ำสะอาด ด้วยไฟอ่อนๆ ประมาณหนึ่งเค่อ ต่อมาก็นำมากรองเศษตะกอนออกด้วยผ้าไหมกรองละเอียด 2-3 ชั้น จะได้น้ำสกัดที่มีลักษณะเป็นน้ำใสๆ ที่พอเขย่าแล้วจะเกิดฟองนุ่ม น้ำสกัดตัวนี้ล่ะคือตัวเชื่อมที่ทำให้น้ำกับน้ำมันรวมตัวกันได้ ต่อมานางก็จัดการต้มน้ำดอกกุหลาบ ผสมน้ำส้มสายชูหมักเจือจาง และน้ำผึ้ง มืออีกข้างใช้ตะกร้อไม้ไผ่กวนตีน้ำมันสกัดจากเมล็ดชาอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องไปในทิศทางเดียวกัน เมื่อกวนไปเรื่อยๆ น้ำใสกับน้ำมันจะค่อยๆ เปลี่ยนสีจากของเหลวใส กลายเป็นของเหลวสีขาวนวล นุ่มลื่น มีความข้นนิดๆ เหมือนน้ำนม หลังจากนั้นนางก็ตักใส่ขวดใบใสและพักเอาไว้ และนำน้ำกุหลาบที่เตรียมเอาไว้เททับลงไปด้านบน เวลาจะใช้ให้เขย่าขวด 3-4 ครั้ง เพื่อให้เนื้อเนียนผสมเข้ากันชั่วคราวแล้วรีบหยดทาผิว เพราะสารสกัดจากธรรมชาติและผสมน้ำส้มสายชูในปริมาณน้อยทำให้ไม่มีอาการแสบระคายเคือง

ก่อนนำไปขายเฟิ่งจูหลานยังทดลองใช้กับตนเองและสาวใช้ก่อน พบว่าไม่มีใครแพ้เลย เพราะส่วนผสมทั้งหมดล้วนทำจากสมุนไพรคนที่ใช้จึงไม่ค่อยแพ้เท่าใดนัก แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ต้องถามลูกค้าอย่างละเอียดว่ามีใครแพ้ส่วนผสมใดบ้างหรือไม่ จะได้หลีกเลี่ยงการขายให้

ไม่เพียงเท่านั้นเฟิ่งจูหลานยังทำแป้งจากดอกโบตั๋นไปขายอีกด้วย นางใช้กลีบดอกโบตั๋นตากแห้งมาบดละเอียดและผสมผงไข่มุกและผงแป้งข้าวสาลีร่อนละเอียดลงไปผสมกับน้ำมันดอกโบตั๋นเล็กน้อย แล้วใช้คานงัดหินกดทับ จะได้แป้งอัดแข็งเนื้อนุ่มละเอียด ไร้สารตะกั่ว เมื่อทาลงไปบนใบหน้าแล้วจะสามารถช่วยคุมความมัน กันเหงื่อและผิวยังคงความชุ่มชื้น นางใช้เวลาร่วมหลายวันและสั่งให้ถงเสี่ยวไปที่ร้านทำกล่องเครื่องประทินผิว และสั่งทำรูปแบบกล่องบรรจุภัณฑ์ตามแบบที่นางวาดและออกแบบเอาไว้ อีกทั้งยังสั่งให้พิมพ์ชื่อของนางและชื่อป้ายหน้าร้านเป็นชื่อเดียวกัน โดยใช้ชื่อว่า เรือนหอมบุปผา

ประจวบเหมาะกับร้านค้าก็ทำการต่อเติมเสร็จพอดี นางจึงเปิดร้านเพื่อทำการค้าทันที อีกทั้งก่อนหน้านี้นางได้นำสินค้าไปมอบให้เหล่าคุณหนูบ้านใกล้เรือนเคียงได้ทดลองใช้แบบไม่คิดเงินแล้ว เมื่อนางเปิดร้านคุณหนูเหล่านั้นจึงมาอุดหนุนกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง จนนางแทบจะต้อนรับลูกค้าได้ไม่ทั่วถึง คุณหนูเหล่านี้ส่วนมากเป็นบุตรสาวคหบดีทั้งสิ้น เฟิ่งจูหลานถึงกับคิดว่าหากฤดูร้อนมาถึง นางจะเปิดตลาดขายสินค้าให้กับเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ในเมืองหลวงที่เดินทางมาหลบลมร้อนที่นี่

แน่นอนว่าเมื่อกิจการไปได้ดี ย่อมตกเป็นเป้าสายตาของร้านค้าที่เปิดทำการมาก่อน

ด้านเซี่ยเสวียนเย่นั้นเขากลับมาเมืองหลวงพร้อมกับพาตัวนักพรตชั่วกลับมารับโทษด้วย ก่อนกลับเขาได้กวาดล้างพวกมันจนหมด ก่อนจะพบว่าพวกมันพากันตั้งพรรคพวกเป็นกลุ่มก้อน กระจายตัวกันไปหลายหมู่บ้านเพื่อหลอกลวงหญิงสาวมาทำไม่ดีไม่ร้าย ไม่เพียงเท่านั้นหากหญิงสาวคนใดเสนอเงินปิดปากมันก็จะข่มขู่เรียกเงินอยู่เช่นนั้น นักพรตเมื่อเห็นว่าเซี่ยเสวียนเย่แท้จริงแล้วคือพระราชนัดดาก็ร้องไห้โฮ แต่กลับไม่อาจแก้ไขความผิดหรือคิดหลบหนีได้แล้ว ทำได้เพียงถูกตัดสินโทษเท่านั้น ส่วนครอบครัวของเด็กสาวเหล่านั้นเซี่ยเสวียนเย่ก็มอบเงินทำศพให้กับคนที่ตายไป และมอบเงินชดเชยให้กับเด็กสาวที่รอดชีวิตทุกคน เพื่อใช้เป็นทุนรอนตั้งตัวต่อไป

เมื่อเรื่องราวจบลงด้วยดี เขาจึงคิดจะเดินทางกลับไปที่บ้านสวนตระกูลเฟิ่ง ระหว่างที่กลับเมืองหลวงเขาไดค้นพบวิธีที่จะพาวิญญาณของหญิงคนรักกลับมาแล้ว จึงอยากจะเร่งจัดการให้แล้วเสร็จโดยเร็ว

ก่อนหน้านี้เขาได้ทราบข่าวจากองค์รักษ์ลับแล้วว่าเฟิ่งจูหลานทำสิ่งใดไปบ้าง นางสั่งให้หรงหมัวหมัวยายแก่นั้นเขียนจดหมายไปแจ้งเฟิ่งหลิงหลงว่านางตายแล้ว และยังขอให้ส่งเงินมาให้เป็นค่าทำศพ เขาไม่รู้ว่านางต้องการจะทำสิ่งใด แต่ก็อดชื่นชมไม่ได้ที่นางใจกล้าเช่นนี้ อีกทั้งนางยังมีหัวการค้าในการทำเครื่องประทินโฉมขายเพื่อหาเงิน เขาจึงวางใจลงไปได้มาก เพราะว่านางจะต้องดูแลร่างของสตรีที่เขารักได้เป็นอย่างดีแน่นอน

แต่ทว่าเขายังไม่ทันจะได้กลับเมืองซานหลี ในวังหลวงก็มีงานใหญ่ขึ้น นั่นก็คือวันพระราชสมภพของเสด็จพ่อ เขาจึงต้องรั้งอยู่ที่เมืองหลวงเพื่อรอให้งานเลี้ยงครั้งนี้จบลงไปเสียก่อน

และงานเลี้ยงครั้งนี้ราชครูเฟิ่งก็จะต้องเข้าร่วมด้วย ก่อนหน้านี้เขาได้ยินข่าวลือหนาหูว่าคนตระกูลเฟิ่งกำลังเศร้าใจอย่างหนักเพราะบุตรสาวคนรองที่ไปรักษาตัวอยู่ที่นอกเมืองหลวงเกิดล้มป่วยหนักและตายไปอย่างกะทันหันทั้งที่อายุยังน้อย ยามนี้ราชครูเฟิ่งกำลังเตรียมนำป้ายวิญญาณของนางกลับมาไว้ที่จวนตระกูลเฟิ่ง

เซี่ยเสวียนเย่มีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อย เขาสั่งให้คนนำความนี้ไปแจ้งให้เฟิ่งจูหลานได้ทราบ เขาอยากจะรู้นักเชียวว่าเฟิ่งจูหลานจะหาหนทางแก้ไชปัญหาที่กำลังจะมาถึงตัวนี้ได้อย่างไร และหากนางแก้ไม่ได้เขาก็คงจะต้องยื่นมือเข้าช่วยอีกหน