บทที่ 107

            “ไม่ต้องวิตกอะไรมากหรอก ลูกคนแรกก็ตื่นเต้นแบบนี้ล่ะเดี๋ยวก็ออกมา”

            “ผมร้อนใจครับพ่อ ฟ้าเขาเจ็บท้องมากเลย ตอนที่ผมพาเขามาที่โรงพยาบาลเขาร้องแสดงความเจ็บปวดมาตลอดทาง”

            “ใครก็ตามที่จะคลอดลูกก็เจ็บแบบนี้ทุกราย รอสักพักเราก็จะได้เห็นหน้าสมาชิกใหม่กันแล้ว”

            “ฉันตื่นเต้นจัง อีกไม่นานเราก็จะเห็นหน้าหลานคนแรกของพวกเราแล้วนะคะ”

            ชายหนุ่มยิ้มกับท่าทางตื่นเต้นของเธอ หลังจากที่ทุกคนนั่งรอด้วยความอดทนอยู่นาน แพทย์ที่ทำคลอดก็เดินออกมาจากห้องคลอดทุกคนเดินเข้าไปรุมล้อม

            “ยินดีด้วยครับ คุณได้ลูกสาวทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี อีกสักพักพยาบาลจะพาคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้น”

            “ขอบคุณครับคุณหมอ”

            “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ”

            จากนั้นจึงเอ่ยปากขอตัว ทุกคนล้วนตื่นเต้นกับหลานสาวคนแรก และต่างพากันไปที่ห้องเด็ก เป็นเวลาเดียวกับที่พยาบาลเข็นรถลูกสาวของกวินกับมินตราเข้ามาใกล้กระจก เพื่อที่จะให้ญาติได้ชื่นชมอย่างใกล้ชิด

            จากนั้นทุกคนก็เดินกลับไปที่ห้องพักฟื้นของมินตราเพื่อถามไถ่ถึงอาการของเธอ เมธาวีบอกมินตราว่าอยากให้หลานสาวคนนี้ชื่อ “ดาว” ซึ่งพ่อกับแม่เด็กก็เห็นดีด้วย หลังจากนั้นปิยภัศร์ก็ชวนหญิงสาวกลับบ้านโดยจะขับรถไปส่งบิดาที่บ้านจิระกานต์กุลก่อน จะมีก็แต่กวินที่อยู่เฝ้าภรรยา

            เมื่อทุกคนออกไปแล้วเหลือแต่กวินกับมินตราเพียงสองคน หญิงสาวพูดกับสามีอย่างตื่นเต้นถึงวินาทีที่สำคัญ ทันทีที่เห็นหน้าลูกก็ทำให้ความเจ็บหายไปจนหมดสิ้น กวินขอบคุณภรรยาสุดที่รักสำหรับของขวัญที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของเขาที่เธอเป็นผู้มอบให้มินตราเพียงแต่ยิ้มและหลับไปด้วยความเพลีย กวินดูแลห่มผ้าให้เธอและเดินไปนอนพักผ่อนที่เตียงสำหรับญาติของผู้ป่วยและก็หลับตามเธอไป หญิงสาวพักอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงแค่สามวันเท่านั้นหมอก็อนุญาตให้กลับบ้าน

            เมื่อมินตรากลับมาอยู่บ้าน...น้องดาวหรือเด็กหญิงญานินก็กลายเป็นขวัญใจของทุกคน โดยเฉพาะน้าตะวันว่างเมื่อไรก็อดไม่ได้ที่จะมาช่วยเลี้ยงน้องดาว จนทุกคนแซวว่าถ้าใครที่ไม่รู้ว่ามินตราเป็นแม่ที่ให้กำเนิดน้องดาวล่ะก็ พวกเขาจะต้องเข้าใจผิดคิดว่าเมธาวีเป็นแม่ของน้องดาวแน่นอน

            วันนี้ก็เช่นกันเมื่อถึงเวลาเลิกงานเมธาวีเดินเข้ามานั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของปิยภัศร์ พร้อมทั้งเอ่ยปากชวนให้เขาไปบ้านของกวิน แต่ชายหนุ่มบ่ายเบี่ยงเพราะยังทำงานไม่เสร็จ แต่เมธาวียืนยันที่จะไปที่นั่นถึงแม้ว่าจะต้องไปเพียงลำพังคนเดียวก็ตาม ปิยภัศร์จึงต้องตามใจเธอและอาสาเป็นคนขับรถให้ แต่ยังไม่วายเอ่ยแซวหญิงสาว

            “ถ้าคุณรักเด็กมากขนาดนี้ เห็นทีผมคงต้องทำให้คุณมีลูกเองสักคนหนึ่งแล้วล่ะ”

            “อีตาบ้าชอบพูดจาให้เราวางหน้าไม่ถูกอยู่เรื่อยเลย...เร็วๆ นะคะ ถ้าคุณชักช้าล่ะก็ฉันไม่รอไม่รู้ด้วยนะ”

            เขารีบเคลียร์งานบนโต๊ะที่เหลืออยู่แล้วก็ขับรถพาเธอไปที่บ้านของกวิน ไม่ใช่แต่เฉพาะเมธาวีหรอกที่ติดน้องดาวเขาเองก็เช่นกัน สงสัยโครงการสร้างครอบครัวของเขาจะต้องเริ่มต้นขึ้นอย่างถูกต้องเสียที

            แต่ก่อนเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องกลัวการผูกมัดหรือการแต่งงาน แต่พอมาถึงตอนนี้เขากลับอยากที่จะผูกเธอติดไว้กับเขาตลอดเวลา มันคงจะถึงเวลาแล้วที่เขาจะทำให้เธอเป็นของเขาอย่างถูกต้องสมบูรณ์ หลังจากนั้นไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงบ้านของกวิน เมธาวีได้ยินเสียงน้องดาวร้องไห้ทำให้เธอรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

            “น้องดาวเป็นอะไรไปคะ โอ๋ๆๆ อย่าร้องไห้นะหลานสาวคนสวยของน้า” เธอรับเด็กมาอุ้มไว้แนบอก

            หลังจากนั้นไม่นานมินตราก็มารับตัวหนูดาวไปป้อนนมโดยมีเมธาวีตามไปด้วย กวินลงมาจากข้างบนเห็นแต่ปิยภัศร์จึงเอ่ยถาม ปิยภัศร์บอกว่ามินตรากำลังให้นมน้องดาวเมธาวีก็อยู่ที่นั่นด้วย กวินนั่งคุยกับเพื่อนรักแทนการเดินเข้าไปดูภรรยาและลูก

            “ตะวันท่าทางจะรักเด็ก ฉันว่านายน่าจะมีลูกกับตะวันสักคนนะ”

            “ฉันก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน ก็เลยอยากจะมาปรึกษานาย”

            “คงจะไม่ใช่มาปรึกษาถึงวิธีการทำลูกหรอกนะ เพราะเรื่องนั้นฉันรู้ดีว่านายมันเชี่ยวชาญและช่ำชองมากขนาดไหน”

            “ฉันคิดจะแต่งงานกับตะวันให้ถูกต้องเป็นเรื่องเป็นราวซะที แต่ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเตรียมตัวยังไงบ้างก็เลยจะมาปรึกษานาย”

            “นายคุยเรื่องนี้กับตะวันหรือยัง”

            “ยัง แต่ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพ่อด้วย แต่ตอนนี้ขอปรึกษาผู้มีประสบการณ์ในการแต่งงานจากนายก่อน ชีวิตหลังการแต่งงานเป็นยังไงบ้าง”

            “ชีวิตหลังการแต่งงานไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ฉันเคยคิดเอาไว้ แต่กลับตรงกันข้ามฉันมีความสุขมากมีผู้หญิงที่ฉันรักมากอยู่ข้างกาย เราต่างดูแลเป็นห่วงเป็นใยซึ่งกันและกัน ยิ่งมีลูกยิ่งทำให้ครอบครัวสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ฉันดีใจที่นายคิดจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับตะวัน ฉันมั่นใจว่าครอบครัวของนายกับตะวันจะมีความสุขไม่แตกต่างไปจากครอบครัวของฉันกับฟ้าแน่นอน”

            “ขอบใจมากเพื่อน”

            พวกเขาก็ปรึกษากันเงียบๆ ถึงสิ่งที่ปิยภัศร์ต้องทำและต้องจัดเตรียมเกี่ยวกับงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้น เมื่อมินตราอุ้มลูกสาวเดินเข้ามาสมทบ กวินก็ถามถึงเมธาวีเพราะไม่เห็นเดินออกมาด้วย เธอบอกว่าหญิงสาวบ่นว่าหิวเลยเดินเข้าไปในครัว