บทที่ 51

            เมธาวีรีบเลื่อนตัวลงนอนราบกับที่นอน โดยที่ชายหนุ่มช่วยประคองพร้อมกับห่มผ้าให้เธอ ช่วงจังหวะนั้นเองที่ป้าวรรณกับหมอสรรค์เปิดประตูเข้ามาพอดี เมธาวีแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ซึ่งก็ไม่อาจพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้เขาจึงหัวเราะออกมา ทำให้ป้าวรรณถามด้วยความสงสัยเพราะไม่เห็นจะมีอะไรน่าขำสักนิด

            “คุณภัศร์หัวเราะอะไรคะ”

            “ผมหัวเราะเพราะวันนี้ผมอารมณ์ดีไม่ได้หรืออย่างไรครับป้าวรรณ” แล้วเขาก็เดินหลบไปยืนพิงหน้าต่างใกล้เตียงนอนของหญิงสาว เพื่อเปิดทางให้หมอสรรค์เข้าไปตรวจอาการของหญิงสาวได้สะดวก

             “เป็นยังไงบ้างครับคุณตะวัน ยาที่หมอให้คราวที่แล้วน่าที่จะทำให้คุณมีอาการดีขึ้น แล้วทำไมถึงกลับมามีไข้สูงอีกได้ครับ”

            “ก็เมื่อคืนนี้คุณตะวันไปอาบน้ำสระผมนะสิคะคุณหมอ” หมอสรรค์ยิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดีให้หญิงสาว พร้อมกับลงมือตรวจร่างกายของเธอ หลังจากนั้นเขาก็จะฉีดยาให้เธอแต่เธอบ่ายเบี่ยง

            “ต้องฉีดยาอีกแล้วเหรอคะไม่ฉีดได้ไหมคะ”

            “ตะวันถ้าคุณไม่ยอมฉีดยาแล้วจะหายป่วยได้อย่างไร”

            “กินยาอย่างเดียวก็พอแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่ชอบฉีดยาอีกด้วย” เธอหันไปบอกกับชายหนุ่ม

            แต่ปิยภัศร์กลับไม่สนใจคำพูดของเธอเขาหันไปพูดกับหมอสรรค์ “หมอช่วยฉีดยาให้เด็กดื้อคนนี้ทีเถอะครับเผื่อจะได้หายดื้อขึ้นมาได้บ้าง”

            เมธาวีรีบพูดสวนขึ้นมาทันทีเช่นกัน

            “ตะวันไม่ฉีดยานะคะ” แต่คนที่ตอบเธอกับเป็นชายหนุ่มซะเอง

            “ก็ได้ถ้าคุณไม่อยากที่จะฉีดยาผมก็จะไม่บังคับคุณ แต่ว่าคุณจะต้องไปนอนที่โรงพยาบาลแทนการนอนพักฟื้นอยู่ที่บ้านแบบนี้”

            “ไม่เอานะฉันไม่อยากนอนโรงพยาบาล”

            “งั้นคุณก็เลือกเอาเองแล้วกัน” หญิงสาวค้อนเขาก่อนที่จะหันไปพูดกับหมอสรรค์

            “หมอคะช่วยฉีดยาให้ตะวันตายไปซะเลยก็ได้นะคะ จะได้สะใจใครบางคนแถวนี้” ป้าวรรณกับหมอสรรค์แอบสบตากัน พร้อมกับยิ้มขำกิริยาการแสดงออกที่เป็นห่วงหญิงสาวแบบแปลกๆ ของคุณภัศร์ ที่พวกเขาเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยกับคุณเมธาวีสาวสวยหน้าใสที่แสนจะขี้งอนคนนี้

            “คงจะไม่ได้หรอกครับคุณตะวัน เพราะว่าหมอเป็นหมอรักษาคนไข้ให้หายจากอาการป่วย ไม่ใช่รักษาให้คนป่วยถึงแก่ความตาย ฉีดยาอีกเข็มนะครับคราวนี้หมอรับรองว่าถ้าคุณทำตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด อีกไม่เกินสามวันอาการของคุณก็จะหายเป็นปกติ”

            “ก็ได้ค่ะ” จากนั้นเธอก็หันหน้าไปอีกด้านหนึ่งเพราะไม่อยากที่จะเห็นเข็มฉีดยานั่นเอง แต่กลายเป็นหันไปสบสายตาของผู้ชายกวนโอ๊ยคนนั้น แถมเขายังยิ้มเยาะเธอและพูดขึ้นมาลอยๆ

            “คนอะไรโตแล้วยังจะกลัวเข็มอยู่อีก”

            “นายไม่กลัวบ้างก็แล้วไป คอยดูนะถ้านายนอนป่วยเมื่อไร ฉันจะให้หมอฉีดยาให้นายทุกวันเลย” เมธาวีพูดอย่างอาฆาตแค้น

            “คงจะยากหน่อย...อย่ากลั้นใจรอเชียวนะตะวัน เพราะเดี๋ยวคุณจะเป็นอะไรไปซะก่อน ร่างกายของผมแข็งแรงไม่เหมือนเด็กดื้ออย่างคุณหรอก อดนอนนิดหน่อยก็โดนไข้หวัดเล่นงานเอาซะละ”

            “ฝากไว้ก่อนเถอะ”

            หญิงสาวมัวแต่ต่อปากต่อคำกับชายหนุ่มทำให้ลืมไปเลยว่าคุณหมอกำลังฉีดยาให้ มารู้ตัวอีกทีคุณหมอก็จัดการฉีดยาให้เธอเรียบร้อยแล้วและขอตัวกลับ ป้าวรรณเดินไปส่งคุณหมอแต่ไม่วายหันไปบอกกับคนป่วย

            “เดี๋ยวป้าจะจัดข้าวต้มกุ้งมาให้คุณนะคะ”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะป้าวรรณตะวันยังไม่หิว”

            แต่ปิยภัศร์หันไปสั่งป้าวรรณว่าให้เอาขึ้นมาเลย เขาจะจัดการให้เธอทานเอง ป้าวรรณบอกว่ารอสักครู่แล้วก็เดินออกจากห้องไป

            “ทำไมคุณถึงชอบบังคับจิตใจฉัน”

            “ผมทำเพราะหวังดีกับคุณนะ คุณไม่เห็นความดีของผม แถมยังมาว่าผมอีกน่าน้อยใจจังเลย”

            “ค่ะขอบคุณมากเลยค่ะสำหรับความหวังดีพอใจหรือยังคะ” เธอพูดประชดประชันเขา

            “พูดจาประชดประชันแบบนี้ไม่เห็นจะน่ารักเลย”

            “คุณเองก็ชอบบังคับจิตใจฉันอยู่เรื่อย ทำแบบนี้ก็ไม่น่ารักเหมือนกัน”

            ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเขาเพียงแต่ยิ้มให้เธอเท่านั้น และในตอนนั้นเองป้าวรรณก็ประคองถาดอาหารเข้ามาในห้อง

            “ข้าวต้มกุ้งร้อนๆ มาแล้วค่ะ”

            ปิยภัศร์เอื้อมมือไปรับถาดข้าวต้มที่มาพร้อมกับน้ำส้มคั้น

            “ป้าวรรณจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะครับไม่ต้องห่วงตะวัน เดี๋ยวผมจะดูแลให้เขาทานข้าวต้มชามนี้เอง”

            ผู้สูงวัยเดินทิ้งให้หนุ่มสาวอยู่ด้วยกันตามลำพัง จากนั้นชายหนุ่มก็ทำหน้าที่กำกับดูแลให้คนป่วยทานข้าวต้มชามนั้นจนเกือบหมด พร้อมกับดื่มน้ำส้มคั้นอีกหนึ่งแก้ว

            “คุณต้องนอนพักผ่อนมากๆ ห้ามลุกจากเตียงไปไหนเข้าใจไหม ผมต้องไปทำงานแล้วแต่จะโทรมาถามป้าวรรณว่าคุณดื้อหรือเปล่า กินยาแล้วก็นอนซะ”

            เมธาวีรับยามากินแต่โดยดีแล้วก็ล้มตัวลงนอน ปิยภัศร์ดูแลห่มผ้าให้เธอก่อนที่จะก้มลงจูบหน้าผากของเธอ

            “ผมไปก่อนนะแล้วจะรีบกลับมา”

            หญิงสาวพยักหน้าแล้วก็หลับตาไม่นานก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา