2

“พลูไม่เห็นจะเหงา” หิรัญญิการ์เถียงเสียงดัง “คอยดูสิ อีกไม่นานพี่พริ้งก็จะเป็นเหมือนยายหนิง ที่

หลังแต่งงานแล้วชวนไปไหนก็ไม่ไป เพราะต้องรีบกลับบ้านไปหาข้าวปลาไว้คอยท่าสามีที่ไม่รู้ว่าจะกลับตอนไหน กลายเป็นยายเพิ้งที่แม้แต่วันหยุดยังต้องทำงานงกๆ สภาพตอนนี้ดูได้ที่ไหน”

“ยายหนิงอาจจะมีความสุขที่ได้ทำแบบนั้นก็ได้ คนเราต้องมองต่างมุม แกมองในมุมมองด้านเดียวของแกเท่านั้นนังพลู” ชานนท์พูดกับเพื่อนทว่าดวงตานั้นจ้องมองนักร้องบนเวทีตาเป็นมัน “แหม...นักร้องบนเวทีเนี่ยน่าสอยไปนอนซบชะมัด”

“อาจจะเป็นอย่างที่นนนี่ว่านะพลู” ณัฐมนพยักหน้าเห็นด้วยกับชานนท์ “เรามองว่าหนิงมีชีวิตที่

วุ่นวายแต่เจ้าตัวอาจจะมีความสุขกับชีวิตอย่างนั้นก็ได้ใครจะรู้ และที่พลูว่าสภาพดูไม่ได้น่ะมันขึ้นอยู่กับคนคนนั้นต่างหาก เพื่อนพี่หลายคนหลังแต่งงานก็ยังใช้ชีวิตเป็นปกติ ทุกอย่างอยู่ที่การจัดสรรเวลาเท่านั้นเองจ้ะ”

ดวงหน้าสะสวยของหิรัญญิการ์ที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะร่ำสุราเข้าไปหลายแก้วเผยรอยยิ้มหมิ่นๆ

“เอาเถอะ ใครจะมีความสุขก็มีไป แต่พลูยินดีที่จะไม่เลือกมีความสุขแบบนั้น ขอมีความสุขในรูปแบบของตัวเอง”

ณัฐมนมองรุ่นน้องสาวแล้วยิ้มกว้าง เพราะเมื่อก่อนตัวเธอก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน แต่อะไรในโลกนี้เป็นสิ่งไม่แน่นอน ด้วยมักจะมีสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้นเสมอ อีกฝ่ายยังไม่เจอความรักเกิดขึ้นจังๆ กับตัว ตอนนี้จะพูดอะไรก็ย่อมได้

สักวันเมื่อถึงวันนั้น...จะหลงลืมว่าเคยพูดอะไรไว้

ขณะเดียวกันบนชั้นลอยของผับหรูซึ่งเป็นโซนที่จัดไว้สำหรับแขกวีไอพี เจ้าของดวงหน้าหล่อเหลาที่กำลังเป็นเทรด์รนด์นิยมของฌอนระบายด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ชายหนุ่มแต่งกายอยู่ในชุดกางเกงสแล็กสีเข้มกับเชิ้ตสีชมพูอ่อนพับแขนเหนือข้อศอกทั้งสองข้าง นั่งเอนกายด้วยท่วงท่าสบายๆ อยู่บนโซฟาตัวหนานุ่มซึ่งตั้งอยู่ริมสุด

โดยถือแก้วบรรจุน้ำสีเหลืองอำพันอยู่ในมือ ตัวเขาถูกทักษกรผู้เป็นพี่ชายของภรรยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ชักชวนมานั่งดื่มเหล้าที่นี่ซึ่งเป็นผับประจำของอีกฝ่าย

เป็นเพราะหน้าตาหล่อเหลาชวนมองของชายหนุ่มทั้งคู่ แม้จะอยู่ในท่านั่งไขว่ห้างก็รู้ว่าเป็นคนรูปร่างสูงจากช่วงขาเพรียวยาว ปัจจุบันชายหนุ่มในอุดมคติของหญิงสาวความสูงต้องมาเป็นอันดับแรกส่วนหน้าตานั้นให้ถือว่าเป็นแต้มบุญ

 จึงไม่แปลกที่ชายหนุ่มทั้งคู่จะตกเป็นเป้าสายตาของทั้งชายไม่จริงและหญิงสาวแท้ในผับ ที่ต่างชายตาเมียงมองทอดไมตรีส่งมาให้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เกิดประโยชน์อันใด เพราะคนหนึ่งก็ได้แต่นั่งหลับตานิ่งหรือไม่ก็สนใจแต่แก้วเหล้าในมือ ส่วนอีกคนกำลังใช้สายตาคมจ้องไปยังด้านล่างราวกับมีอะไรน่าสนใจอยู่ที่นั่น

“มองอะไรอยู่หรือครับคุณกร”

ฌอนถามผู้เป็นพี่ภรรยาด้วยความสงสัย เพราะยามมองไปยังอีกฝ่ายทีไรก็เห็นสายตาของเจ้าตัวจับจ้องอยู่ด้านล่างทุกครั้งไป หลังงานแต่งงานของเขากับขวัญชีวาผ่านพ้นมาแล้วนานนับเดือน ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับอีกฝ่ายก็ค่อยๆ ดีขึ้นเป็นลำดับ จะเรียกว่าดีกว่าเมื่อก่อนจากหน้ามือเป็นหลังมือก็ย่อมได้

ในจำนวนพี่ชายทั้งสามของภรรยา ทักษกรเป็นผู้ที่ออกอาการหวงน้องสาวกับเขามากที่สุดจนถึงขั้นเคยไล่เขาออกจากบ้านในครั้งแรกที่เหยียบย่างไปที่นั่น

“เอ้อ...เปล่าหรอก ก็มองไปเรื่อยเปื่อย”

หนึ่งในสามเสือแห่งตระกูลอริยะสัตย์บอกน้องเขยน้ำเสียงเรียบ มีเพียงนัยน์ตาคมกริบเท่านั้นที่ยังคงมีประกายวูบไหวปรากฏให้เห็น สาเหตุมาจากการเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่โต๊ะข้างล่าง ซึ่งดึงดูดสายตาของเขาจนไม่อาจละจากตรงนั้นได้

น่าแปลกนัก...ทั้งที่โต๊ะดังกล่าวไม่ได้อยู่ใกล้กับตรงที่เขานั่ง แต่เหตุใดจึงเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนนักชัดเจนทั้งความรู้สึกและสายตา

สิ่งแรกที่สายตาของเขาปะทะอย่างจังคือเรียวขา

เจ้าหล่อนขาสวยชะมัด!

ทักษกรรีบดึงสายตากลับมามองน้องเขยที่นั่งอยู่ตรงข้ามในฉับพลัน ไม่บ่อยครั้งนักที่ตัวเขาจะให้ความสนใจกับเพศตรงข้าม ใช่ว่าจะเบี่ยงเบนแต่เป็นเพราะผู้หญิงสมัยนี้น่าเบื่อหน่าย ทว่าคงต้องยกเว้นขวัญชีวาน้องสาวของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

“ตกลงคุณยังหาเวลาพาหนูวาไปฮันนีมูนไม่ได้หรือ” ชายหนุ่มถามน้องเขยเพื่อกลบเกลื่อนอาการ

บางอย่างที่เกิดขึ้น

“ตอนนี้กำลังเคลียร์งานอยู่ครับ คาดว่าคงจะว่างช่วงเดือนหน้า”

ฌอนตอบแล้วพานอยากรู้นักว่าเมื่อกี้พี่ชายผู้สุขุมคัมภีรภาพของภรรยาเผลอตัวมองใครอยู่ เขาจึงมองไปยังจุดหมายที่อีกฝ่ายมองอีกครั้ง และเป็นเพราะจุดที่เขานั่งอยู่สามารถมองเห็นบริเวณด้านล่างของผับได้ค่อนข้างชัดเจน

แล้วฉับพลันดวงตาของชายหนุ่มลูกครึ่งก็เบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวรูปร่างระหงคุ้นตาคนหนึ่ง

กำลังยกแก้วขึ้นชนกับคนร่วมโต๊ะแล้วยกขึ้นดื่มลงคอรวดเดียวหมดแก้ว

ฉิบหายละ! นั่นมันพี่พลูพี่สาวของเขาเองนี่หว่า หรือว่าเขาตาฝาด

ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วมองไปที่จุดเดิมอีกครั้งก็ยังคงเห็นเป็นเฉกเช่นเดิม มองอย่างไรร่างที่เห็นก็คือพี่สาวเขาอยู่นั่นเอง แม้จะเห็นเพียงด้านหลังก็ตามแต่เขาก็จำได้อย่างแม่นยำว่าเป็นใคร

ดื่มแบบนั้นเดี๋ยวก็เมาแย่หรอก ฌอนคิดอย่างกลัดกลุ้ม

“แล้วคุณล่ะอ๋อง กำลังมองอะไรอยู่”

ทักษกรชอบเรียกน้องเขยผู้มีอายุเท่ากันเป็นชื่อภาษาไทยมากกว่าชื่อภาษาอังกฤษ คนถูกถามซึ่งกำลังตกอยู่ในอาการไม่ปกติอดสะดุ้งโหยงไม่ได้ แต่ยังไม่ทันได้ตอบคนถามก็พูดต่อออกมาอีกว่า

“ผู้หญิงคนนั้นสวยดีนะ”

“ผู้หญิงคนนั้นใครหรือครับ”

ถามออกไปแล้วฌอนก็อดสังหรณ์ใจไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนนั้นที่ทักษกรพูดถึงหวังว่าคงไม่ใช่พี่สาวเขา

หรอกนะ

“คนสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อสีขาวนั่นไง”

ฌอนลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลางสังหรณ์เขานี่ช่างแม่นเสียจริง หรือว่า...ที่อีกฝ่ายจ้องมองอยู่เมื่อกี้คือพี่สาวเขาเอง แบบนี้คงตรงกับสำนวนไทยที่ว่าจุดไต้ตำตอเป็นแน่แท้

“ผู้หญิงดื่มเหล้า” คนเป็นน้องเขยแกล้งพูดเปรยขึ้นน้ำเสียงหมิ่นๆ เพื่อหยั่งท่าที “ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

นะครับ”

“ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้หญิงสมัยนี้ดื่มเหล้า”

คำพูดไม่แสดงอาการยี่หระของพี่ภรรยาทำเอาคนฟังอดเงยหน้าขึ้นมองคนพูดไม่ได้

“คุณกรไม่ถือเรื่องแบบนี้หรือครับ”

“ถ้าอยู่ในขอบเขต ผู้หญิงสมัยนี้ควรต้องดื่มเหล้าให้เป็นจะได้ไม่ถูกใครมอมเหล้าได้ง่ายๆ “

ทักษกรพูดน้ำเสียงเรียบเรื่อย มองไปยังจุดเดิมอีกครั้ง พลางยกแก้วเหล้าขึ้นหมุนเล่นไปมา ราวกับตกอยู่ในอารมณ์สุนทรีย์

“ดูท่าทางคุณกรจะสนใจผู้หญิงคนนี้”

คนถูกถามนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ ทำให้ดวงหน้าหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

“ผมชอบผู้หญิงขาสวย”

คนถูกถามตอบไม่ตรงกับที่ถูกถาม ซึ่งคำตอบดังกล่าวทำเอาคนถามนึกขบขันอยู่ในใจ สนใจผู้หญิงเพราะขาสวยนี่นะ! แล้วถ้าขาสวยอย่างเดียวหน้าไม่สวยล่ะเจ้าตัวจะชอบไหม

“แล้วถ้าขาสวยอย่างเดียวหน้าไม่สวยล่ะครับ” คนเป็นน้องเขยเผลอหลุดพูดออกไปตามความคิด

“ถ้าบอกว่าไม่เป็นไรก็จะดูใจเร็วไปหน่อย รอให้เจอแบบนั้นก่อนค่อยพูดก็ยังไม่สาย”

ณอนฟังแล้วยิ้มจางๆ แล้วเกือบจะหลุดปากบอกออกไปแล้วว่าผู้หญิงที่อีกฝ่ายให้ความสนใจ และชมว่าขาสวยคือพี่สาวเขาเอง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าหิรัญญิการ์เคยเอ่ยปากออกมาว่า ไม่ค่อยชอบทักษกรนักถ้าเขาจำไม่ผิด สาเหตุมาจากเพื่อนตัวเองคลั่งไคล้ในตัวทักษกร