4.กวางน้อยในพงไพรกับพ่อเสื้อโคร่งหน้าดุ

ณ โรงเรียนบ้านป่าไม้พัฒนา เช้าวันเปิดเทอมวันแรกดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เด็กๆ ชั้น ป.5 นั่งตัวตรงแหน็วผิดปกติ เพราะครูน้ำฝน ครูประจำชั้นคนสวยแอบสปอยล์ไว้ตั้งแต่ก่อนปิดเทอมว่าจะมีครูใหม่มาแนะนำตัว

ทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก ครูน้ำฝนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส "เด็กๆ คะ วันนี้ครูมีแขกรับเชิญพิเศษมาแนะนำให้รู้จักค่ะ"

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแลคทรงเนี้ยบก้าวตามเข้ามา รูปลักษณ์ของเขาช่างตัดกับบรรยากาศโรงเรียนชายขอบป่าอย่างสิ้นเชิง ผิวขาวจัด ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน และแววตาสุขุมนุ่มลึกบอกยี่ห้อคนเมืองผู้มีการศึกษามาอย่างดี

"สวัสดีครับเด็กๆ"

เด็กยี่สิบสองชีวิตพร้อมใจกันประนมมือไหว้โดยมิได้นัดหมาย อคิณยกมือรับไหว้ด้วยรอยยิ้มละมุนตา 

"นี่คือครูอคิณนะคะ ครูอาสามาช่วยสอนคณิตศาสตร์และทักษะชีวิตให้พวกเรา ครูอคิณเคยสอนในเมืองใหญ่มาก่อน แต่ครั้งนี้เขาตั้งใจมาหาประสบการณ์ท่ามกลางธรรมชาติกับพวกเราเลยนะ" ครูน้ำฝนช่วยเสริม

"ครูหวังว่าจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จากพวกเราเหมือนกันนะครับ" อคิณเอ่ยสั้นๆ ทว่าจริงใจ

"ครูใหม่หล่อมากแก... ผิวงี้ขาวจั๊วะเลย!" แก้วกาญกระซิบกระซาบกับแพรวา ขณะที่ปลานักเรียนหลังห้องแอบหัวเราะคิกคัก บรรยากาศที่เคยเกร็งกลับกลายเป็นความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

อคิณมองไปรอบห้องด้วยแววตาเป็นประกาย เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำคอนเทนต์ แต่เขาต้องการหนีจากกรอบชีวิตที่ครอบครัวขีดไว้ให้ในฐานะทายาทนักธุรกิจใหญ่ การมาอยู่ที่นี่คือพื้นที่หายใจที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต

ระหว่างที่อคิณกำลังทำความรู้จักกับแก้วกาญและกลุ่มเด็กหน้าห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังกึกก้องมาจากทางเดินไม้หน้าห้องเรียน

ชายผมยาวประบ่าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ป่าไม้สีเขียวเข้มปรากฏตัวขึ้น รองเท้าบูทหนังสีน้ำตาลเปื้อนฝุ่นบ่งบอกถึงภารกิจที่เพิ่งผ่านพ้นมา ผิวของเขาคร้ามแดด ใบหน้าคมเข้มดุดันแต่แฝงด้วยความสงบราวกับผืนป่าที่เขาปกป้อง

"ขอโทษครับครูน้ำฝน พอดีผมติดงานนิดหน่อย... วันนี้ผมมาตามนัดครับ เรื่องการอนุรักษ์ป่า" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดึงความสนใจของทุกคนในทันที

"คุณธาริน! เชิญเลยค่ะ เด็กๆ กำลังรออยู่พอดี" ครูน้ำฝนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แววตาของเธอเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด

ธารินพยักหน้าทักทายอคิณตามมารยาท ก่อนจะก้าวไปหน้าชั้น "สวัสดีครับเด็กๆ วันนี้พี่จะมาเล่าเรื่องป่า เรื่องสัตว์ และวิธีที่พวกเราจะช่วยกันรักษาบ้านของพวกเรานะ"

อคิณถอยฉากมานั่งข้างครูน้ำฝนที่มุมห้อง ปล่อยให้วิทยากรหนุ่มมาดเซอร์ทำหน้าที่ ธารินเริ่มใช้ช็อกขีดเขียนบนกระดานดำอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่กี่อึดใจ ภาพต้นไม้ ขุนเขา และช้างป่าก็ปรากฏขึ้นราวกับมีชีวิต

"ป่าไม่ใช่แค่ต้นไม้ แต่มันคือบ้าน..." ธารินย่อตัวลงสบตาเด็กๆ "ถ้าบ้านพัง สัตว์ก็ไม่มีที่นอน ไม่มีข้าวกิน และสุดท้ายลำธารที่พวกเราเคยโดดเล่นก็จะแห้งเหือด เพราะไม่มีรากไม้คอยโอบอุ้มน้ำไว้ให้เรา"

"แล้วเสือโคร่งจะมากินวัวที่บ้านหนูไหมคะพี่ธาริน?" แก้วกาญถามขึ้นอย่างใสซื่อ

ธารินคลี่ยิ้ม... เป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้คนมองอย่างอคิณถึงกับชะงัก 

"ถ้าเราเหลือบ้านในป่าให้เขามากพอ เขาจะไม่ยุ่งกับเราเลยครับ เพราะข้างในนั้นมีของอร่อยสำหรับเขาเยอะกว่า"

"คุณธารินนี่เขามีเสน่ห์แปลกๆ เนอะคุณอคิณ ดูสิ เด็กๆ เคลิ้มกันหมดเลย" ครูน้ำฝนเอียงคอกระซิบข้างหูอคิณ

"นั่นสิครับ..." อคิณตอบรับเพียงสั้นๆ แต่สายตายังคงจดจ้องที่ชายร่างสูงคนนั้นไม่วางตา สำหรับอคิณ ธารินมีความลับบางอย่างที่น่าค้นหา เขาจำได้ดีว่าคนคนนี้คือคนที่ลงไปช่วยเข็นรถที่ติดหล่มของเขาอย่างไม่นึกรังเกียจ และมาส่งเขาถึงโรงเรียนโดยไม่ยอมรับเงินค่าตอบแทนแม้แต่บาทเดียว

จังหวะนั้นเอง ธารินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนข้างห้องพอดี หัวใจของอคิณกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะอย่างคุมไม่ได้ เขาตั้งใจจะหลบตาตามมารยาท แต่กลับถูกแรงดึงดูดบางอย่างตรึงไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบตั้งคำถามในใจว่า สายตาที่ธารินมองมานั้น... เขามองมาที่ตน หรือมองครูน้ำฝนที่นั่งอยู่ข้างๆ กันแน่?

"คุณอคิณครับ?" เสียงของธารินปลุกอคิณออกจากภวังค์

"ผมเหรอครับ?" อคิณชี้ตัวเองอย่างงงๆ

"ครับ รบกวนช่วยผมหน่อย" ธารินยิ้มกว้าง แววตาเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "เด็กๆ ครับ ตบมือต้อนรับครูอคิณด้วยครับ!"

อคิณก้าวออกไปหน้าห้อง ยืนเคียงข้างชายร่างกำยำในชุดป่าไม้ ธารินโน้มตัวลงมากระซิบจนได้กลิ่นจางๆ ของแดดและใบไม้จากตัวเขา "คุณอคิณ... กล้าเต้นให้เด็กๆ ดูไหมครับ?"

ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายและดีกรีนักเรียนนอกทำให้เขาพยักหน้าอย่างมั่นใจ "มีอะไรที่ผมทำไม่ได้ด้วยเหรอครับ"

"งั้นคุณรับบทเป็นกวางน้อยนะครับ ส่วนผม... จะเป็นเสือโคร่งที่จ้องจะตะครุบคุณ"

ครูน้ำฝนถูกดึงมาร่วมวงในบทต้นไม้ใหญ่ ละครโรงเล็กเริ่มขึ้นพร้อมเสียงเพลง กวางน้อยอคิณเริ่มส่ายสะโพกเต้นรำไปรอบๆ ต้นไม้น้ำฝนอย่างขี้เล่นเพื่อเอาใจเด็กๆ ทว่าเมื่อเสือโคร่งธาริน คำรามก้อง และพุ่งเข้าโอบรัดเขาจากทางด้านหลัง อคิณกลับยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายที่รินรดอยู่ข้างใบหู ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ

"กวางน้อย... ไม่หนีเหรอครับ เสือจะกินแล้วนะ" เสียงกระซิบหยอกล้อนั้นทำให้คนตัวบางกว่าได้สติ

"ช่วยด้วยครับ! เสือกำลังจะกินผมแล้ว!" อคิณแสร้งร้องโวยวายและพยายามดิ้นออกจากวงแขนแข็งแกร่ง เขาเริ่มวิ่งไล่จับกับพ่อเสือรอบต้นไม้น้ำฝน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังลั่นห้องเรียน

ท่ามกลางความสนุกสนาน อคิณกลับรู้สึกว่าภายใต้เกมการละเล่นนี้ มีกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ไหลวนอยู่ระหว่างเขาและชายหนุ่มผมยาวคนนี้... ซึ่งมันอาจจะอันตรายยิ่งกว่ากรงเล็บเสือโคร่งเสียอีก!